ΠΕΤΑΞΕ ΤΗΝ ΚΟΡΔΕΛΑ ΣΟΥ ΣΤΑ ΗΣΥΧΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΩ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ:

Τούτη τη νύχτα που ’ναι τα χείλη μικρές λαξεμένες στο μάρμαρο σχισμάδες, η καρδιά δεν είναι μονάχα στερεμένη. Όλα λένε ότι κι απόψε η ανάγκη του κορμιού σου θα γίνει επιτακτική... Ατέλειωτη γλυκιά μου αστροφεγγιά γείρε ξανά μεσ’ το ποτάμι να λέω πως μαζεύω άστρα…  [κτερίσματα στίχων από ΜΙΚΡΑ εύθραυστα  ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Γεράσιμου Νεόφυτου κι άλλες Ασκήσεις Εδάφους του Ποιητή που ανάμεσα σε μας και την ποίησή του ένα μικρό χαρτί στερεωμένο με μια πινέζα, ανάμεσα σε μας και σ’ αυτόν ένα καλάθι για σκουπίδια, ανάμεσα σε μας και την ποίησή του το καταβληθέν ποσό για οδοφράγματα, ανάμεσα σ’ αυτόν και την ποίησή του υπολείμματα θλιβερής εχεμύθειας ανάμεσα σ’ αυτόν και σε μας η πρόφαση της ποίησής τους μεταξύ μας δε η άγραφη ποίησή μας κλεισμένη ωστόσο σε ίδρυμα φυσικά από στοργή και φροντίδα – ART by  Slawek Gruca]




ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΔΑΦΟΥΣ –Ι-
Με πεθαίνει του ουρανού το πορτοκαλόχρουν
και το ανήσυχο μοβ το αχνό
και τα πουλιά που διαβαίνουν όπως
τα σκούρα δάκρυα της ελπίδας
που τα τινάζει αόρατο χέρι.
Με πεθαίνει του ουρανού η γαλήνη
κι η υποτιθέμενη στεριά αντίκρυ της θάλασσας
και κείνο το γυμνό δένδρο που προβάλλει
πάνω απ’ τις κορφές των καλαμιών
κι είναι το γυμνό σώμα μου.
Του ουρανού το χρώμα με πεθαίνει
με αβάσταχτους πόνους
κι είναι το κεφάλι μου που κοιτάει στον ουρανό
ένας περιστεριώνας μέσα στη θύελλα
μια γροθιά ασήμαντη είναι το κεφάλι μου
που απειλεί την ατμόσφαιρα
κι ο ουρανός συνέχεια με πεθαίνει
και τα καλάμια με ηδονίζουν
έτσι καθώς τα ανασαίνει ο άνεμος

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΔΑΦΟΥΣ –ΙV-
Περπατώ στους δρόμους και μια κραυγή
με τη διάρκεια της σειρήνας είναι παντού διάχυτη
του ήλιου το χρώμα γουστάρει στην άσφαλτο
λες και θέλει ν’ αναμιχθεί
με το βάμμα του ηλιορτοπίου
αχ μια τέτοια παρουσία
να καταδεχθεί να μπει
σε δοκιμαστικό σωληνάκι.
Μια κραυγή έρχεται από παντού
όπως το κουδούνισμα των χαϊμαλιών
του Ξέρξη μπροστά στη γύμνια
των Ελλήνων πολεμιστών
ένα ήλιος μπαίνει στο εργαστήριο
και μια κραυγή τόσο σημαντική εξανεμίζεται.
Περπατώ στους δρόμους με την πατούσα
και με καρφώνουν οι καρφίτσες της Γεωργίας
που μπαίνοντας στο ατελιέ
σκόρπισε κατά λάθος
μικρός Σεβαστιανός οι πατούσες μου
δίπλα στα πατρόν
μικρός Σεβαστιανός και η ψυχή μου
σ’ ένα ξύλο δεμένη.
Τα στήθη της Γεωργίας είναι καλυμμένα
με φροντίδα
και σου δίνουν την εντύπωση της νύχτας
που ’ραψε πυτζάμες για το φεγγάρι.
Μου ’βγαλε όλες τις καρφίτσες
κι εγώ όλα τα προσχήματα
κι απ’ το ανοιχτό παράθυρο του τρίτου ορόφου
ακούω πώς νίκησε το βάμμα
και ο ήλιος ντρέπεται να κυκλοφορήσει
με άλλο χρώμα.
Αδιαφορώ για τα χρώματά σας φωνάζει κάποιος
και γίνεται θόρυβος
μα μια κραυγή που στέκει έξω απ’ τις πόλεις
συνέχεια με κεντρίζει
την ώρα που κουλουριάζομαι στις κεραίες μου

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΔΑΦΟΥΣ: Εγκοπές Ι και ΙΙ
Θέλω να σου πω με ξύλα
ανάμεσα απ’ τους ήχους που αφήνουν
πάνω στους τοίχους
πάνω στο σώμα μου που αφήνουν
με ξύλα που δεν ανήκουν σε δάση
ούτε και σε δένδρα ανήκουν
μα ανήκαν στην ψυχή μου χωρίς προσπάθεια.
Τα πέλματα του δειλινού χάνονταν στο βάθος
και η αποπλάνηση της ανησυχίας σου
γινόταν εσκεμμένα
της ελπίδας μου το βιασμό δεν επεδίωξα
κι ούτε σ’ άκουσα που ήρθες
ανάμεσα σε τόσα ξύλα
με κινήσεις ανώφελα επιτηδευμένες
ν’ αφήσεις αναμμένο ένα σπίρτο

Όπως στεκόμουνα μπροστά
στον ασβεστωμένο τοίχο
με φόρεμα μαύρο και μαντήλι κόκκινο
ήσουνα μια μοίρα αμετάκλητη
μια τράπουλα αιώνια
που μύριζε χαλκό και φύλλα καρυδιάς
κι όσο ερχόσουν κατά πάνω μου
στήλωνα τα μάτια στα σφιγμένα χείλη
της γριάς τσιγγάνας
που πεσμένη ανάσκελα στο αλώνι του ήλιου
αρνιόταν επίμονα το χρησμό.

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΔΑΦΟΥΣ: Ατενώς ΙΙ
Ο Ποιητής καθόταν μπροστά λεηλατώντας
τη σταθερή γεωμετρία του τοίχου
όλοι εμείς πίσω καθισμένοι
σε πάγκους ξύλινους
ανάμεσα σε μας και σε αυτόν
η θλιβερή διάχυση της ιδιοσυγκρασίας
ανάμεσα σε μας και την ποίησή του
ένα μικρό χαρτί
στερεωμένο με μια πινέζα
ανάμεσα σε μας και σ’ αυτόν
ένα καλάθι για σκουπίδια
ανάμεσα σε μας και την ποίησή του
το καταβληθέν ποσό για οδοφράγματα
ανάμεσα σ’ αυτόν και την ποίησή του
υπολείμματα θλιβερής εχεμύθειας
ανάμεσα σ’ αυτόν και σε μας
η πρόφαση της ποίησή τους
μεταξύ μας δε η άγραφη ποίησή μας
κλεισμένη ωστόσο σε ίδρυμα
φυσικά από στοργή και φροντίδα
[Στίχοι που συναγελάζονται με τα ΕΙΔΩΛΑ από το ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΡΟΛΟ του Γεράσιμου Νεφυτου (στίχοι και μουσική): http://youtu.be/6b4KGt-3Zeo]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από μικρά και εύθραυστα ποιήματα του Γεράσιμου Νεόφυτου  
Δεσμώτης στον Ίλιγγο Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα -  κ ART ά SOS  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις