ΤΙ ΤΟ ’ΘΕΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ ΤΑΞΙΔΙ (δεν θα ’ταν πιο καλά να μείνω μέσα εκεί στη σιγουριά του λαβυρίνθου;)

… μέσα στης μοίρας τ’ άντερα που με χώνευαν αργά-αργά κι ανώδυνα… Τι το ’θελα τα μάτια να σηκώσω προς τον ήλιο, με κέρινο μυαλό να κάνω όνειρα φωτιάς;Τι μεγάλα όνειρα είχαμε κάποτε. Ήταν κάτι πολύχρωμα μπαλόνια που μας χάριζαν αφού υποσχόμασταν να τρώμε όλη τη σούπα μας. Δεμένα στο σπαγγάκι τα κρατούσαμε κι εκείνα μας τραβούσαν ελαφρά το δέχτυλο σαν να επιχειρούσαν να μας πάρουνε μαζί τους για μια πτήση στον αγέρα. Πολύχρωμα μπαλόνια που’ σκαγαν κάθε φορά που συναντούσαν το μοιραίο τσιγάρο αφήνοντας να κρέμεται στο δάχτυλό μας το σπαγγάκι και στην άκρη του τον απαγχονισμένο τους λαιμόΌλο φουσκώνει η ελπίδα μας, όλο φουσκώνει κι όλο ξεφουσκώνει σαν το μπαλόνι η ελπίδα μας. Σίγουρα στέρφα θα ’ναι ή το σπέρμα θα ’ναι ξεθυμασμένο του καιρού μας. Όλο φουσκώνει κι όλο ξεφουσκώνει υστερικό ανεμογάστρι αεροφαγία σίγουρα θα ’χει η ελπίδα μας [ΙΚΑΡΟΣ και άλλοι ΙΣΚΙΟΙ στίχων τη συλλογή του Αργύρη Χιόνη ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΗΛΩΝ 1978 – γ’ ενότητα ΙΣΚΙΟΙ και με ΚΛΙΚ από την ΕΞΟΔΟ "Μπορώ να σκαρφαλώσω σ' ένα φύλλο χλόης δίχως να λύγίσει- ART by Fiona Watson]




ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΚΑΡΦΑΛΩΣΩ Σ’ ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΧΛΟΗΣ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΛΥΓΙΣΕΙ:  
-β-
Κάποτε πρέπει τ’ απαραίτητο να βρούμε
Κουράγιο ν’ αντιμετωπίσουμε το μπόι μας
Να πάψουμε προέκταση να είμαστε 
Όλων αυτών των μπαλκονιών και των βημάτων
Κι όχι μονάχα να κατεβούμε από αυτά
Αλλά και να επιτρέψουμε στα γόνατά μας να λυγίσουν
Να διπλωθούμε και να κάτσουμε κατάχαμα
Κι έτσι με σιγανή φωνή και δίχως χρώμα
Να πούμε ιστορίες για όσους πέρασαν
Κάτω απ’ το χώμα αφού πρώτα
Σύρανε τις ξεσκισμένες τους ψυχές
Επάνω σε μπαλκόνια και σε βήματα
Να πούμε ιστορίες για όσους πολεμήσανε
Και χάσανε τη μάχη γιατί ήταν
Πιο δυνατός ο εχθρός κι ακόμα
Για όσους νικήθηκαν επειδή δεν πολεμήσανε. Τα
-γ-
Τέτοια κοινά τέτοια καθημερινά διηγώντας
Με σιγανή φωνή και δίχως χρώμα
Να αφήσουμε η βροχή των ημερών
Να κάνει τη δουλειά της πάνω μας

«Αν χαμηλώσεις τα μάτια σου 
Απ’ τα ουράνια σώματα στα σύννεφα
Απ’ τα σύννεφα στις κορυφές των βουνών
Απ’ τις κορυφές των βουνών στις κορυφές των δένδρων
Απ’ τις κορυφές των δένδρων στο ύψος των ανθρώπων
Από το ύψος των ανθρώπων στο μικρόκοσμο των ριζών
Ίσως με βρεις

Μπορώ να σκαρφαλώσω σ’ ένα φύλλο χλόης
Δίχως να λυγίσει
-δ-
Χρόνια τον καρτερούσα τον εχθρό
Με τ’ αυτί κολλημένο στη γη
Για ν’ ακούσω τον ήχο
Του καλπασμού του μη με βρει
Ο ερχομός του ανέτοιμο
Η δύναμή μου όλη όλη η ζωή μου
Συγκεντρώθηκε σε τούτο το αυτί
Έμαθα να ξεκρίνω
Το στεναγμό του σπόρου όταν σκίζει το κελύφι του
Της διψασμένης ρίζας το λαχάνιασμα
Το σκάψιμο το υπομονετικό του σκουληκιού
Τον μεγάλο εχθρό περιμένοντας
Φίλος έγινα των ελαχίστων μερμηγκιών
Δεν έχω πια να υπερασπίσω τίποτα
Ένα με τη γη στη γη θα μείνω

Σαν έρθει κάποτε τα πέταλα του αλόγου του
Δεν θα με ξεχωρίσουν
Από τις άλλες ρίζες απ’ τα άλλα σάπια φύλλα
Από τις άλλες πέτρες
  [Αργύρης Χιόνης, Τύποι των ήλων από την Ζ ενότητα Έξοδος]   


Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Αργύρη Χιόνη από τη συλλογή  ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΗΛΩΝ
Δεσμώτης στον Ίλιγγο Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα -  κ ART ά SOS  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις