Αγγίζω κι ονειρεύομαι το παρελθόν του κόσμου όταν ανοίγουν τα κορμιά βεντάλιες του απείρου

Το κεφάλι σου σα θείο δισκοπότηρο σε βρόμικο βελούδο, σεντόνι γκρίζο φορμάικα φτηνή, έξω ο θόρυβος της πιο αρχαίας πανούκλας: η ζωή –το χάζι, περνάει ίδια οσμή κάποιου που έφαγε πολύ κι ακόμη να χωνέψει. Όλα τριμμένα σαν ξεχασμένα γιασεμιά σε κάποια τσέπη, μόνο εσύ, λες μόλις και κατέβηκες απ’ απαλές νεφέλες, ανάβεις τις λάμπες των ματιών, το σώμα σου φωτίζεις. Είναι ένα κέντημα θαυματουργό που ’γινε σε μια νύχτα, έβαλε ο άγνωστος θεός σου τη θωριά κι η ανθρώπινη μητέρα βελονιά τη βελονιά σου έσφιξε τη σάρκα. Ο ουρανός με τ’ άστρα αγγίζω κι ονειρεύομαι το παρελθόν του κόσμου όταν ανοίγαν τα κορμιά βεντάλιες του απείρου… Αγγίζω και σε γεύομαι και μόλις πριν με πάρεις μπαίνω σε διαμαντένια σιωπή… Εκεί όλο παίζεται η σκηνή της ομορφιάς που αντιμιλά στον πείσμονα ερημίτη [ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ από τη συλλογή του Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ ΕΝΑΝΤΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ, εκδόσεις Κέδρος 1982 – ο τίτλος της ανάρτησης είναι στίχοι από το ίδιο ποίημα στην εικόνα εγκιβωτίστηκαν στίχοι από το ΕΡΗΜΙΚΟ και ως λεζάντα επιλέχθηκε το ΜΕΛΙ από την ίδια συλλογή – ART by Simon Siwak]


ΤΟ ΜΕΛΙ
Το φως έφτυνε τα πτύελα
του θανάτου του στα τζάμια,
χρυσοί ρόγχοι τα φύλλα
κι ο κισσός κόκκινη
ψυχομαχούσε φλόγα.
Ο έρωτας φωσφόριζε
στα χρώματα της κολασμένης
δύσης βαφτισμένος
κι ένα κουπάκι μέλι κράταγε
στα μαγικά του δάχτυλα
που λάμπαν.
Το σώμα μου όλο άχνιζε,
μύριζε βάθος λίμνης,
την αποσύνθεση της βλάστησης
στου χρόνου την κλειστή κουζίνα.
Έλα έλα χαχάνιζε
και μ’ άλειβε μεσ’ απ’ τις τρίχες
και τις ροζ πλατείες του στήθους.
Τα γκρίζα πηχτά σύννεφα
ορμούσανε απέξω
έσταζαν τα νυχάκια του
σταλιά σταλιά το κεχριμπάρι.
Γλύκα ή απειλή
η διαβολική επάλειψη;
Κάποιο κακό κολλούσ’ επάνω μου
κάποια καταστροφή
μου έφραζε τους πόρους έναν ένα.
Βαρύ με τυραννούσε πετιμέζι,
στο χάος κρεμόμουνα ζαχαρωμένη
σαν τις μυγοπαγίδες
στις γυμνές κάμαρες το καλοκαίρι.
Κι εσύ δαιμόνιο θάμπος
με το βαζάκι σου ολότελα αδειανό
ονειροπόλος κάθισες
μπρος στο νερό
που σε καθρέφτιζε αιώνιο
με τα μελιά ηλιοβασιλέματα
στεφάνι στα μαλλιά σου.

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ αντιγραφή και επικόλληση από τη συλλογή ΕΝΑΝΤΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ, εκδόσεις Κέδρος 1982   
Δεσμώτης στον Ίλιγγο Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα -  κ ART ά SOS  
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις