ΑΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΤΟΛΜΗΣΩ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ… (άραγε η έγνοια σου θα με κρατήσει στον αφρό;)

Απόψε ονειρεύτηκα πως φύτρωσα πάνω σ’ ένα εγκαταλειμμένο κιονόκρανο!.. Πρώτη μου έγνοια, αν με πρόσεξες!.. Δεν είναι πως δε προσπαθήσαμε ούτε η φωνή μας ήταν σαν των Τρώων… ήταν ίσως λίγο παράτονη, λίγο εφηβική.  Αυτό έχει συμβεί κι άλλες φορές, συμβαίνει πάντοτε με την απάθεια του χρόνου: Πλέον χωρίς εμάς! ... Ε, και λοιπόν;… Αποδημητικό πουλί ξέχασες να επιστρέψεις κι ας ήρθε η Άνοιξη ή μήπως και δεν ήρθε;.. Ταριχευμένα όνειρα, νεκρές πυγολαμπίδες δίχως φως, ορμή που πέτρωσε πριν ξεκινήσει: Μουσείο που δεν είναι για παιδιά… Δεν θέλω πια να βλέπω, ούτε ν' ακούω, όταν η αστραπή γίνεται πυγολαμπίδα… Αν βρείτε τα κομμάτια μου στο δρόμο σας, παρακαλώ μαζέψτε τα και φέρτε τα μου πίσω! Ίσως, κάποια στιγμή, να μην κατάλαβα σωστά το νόημα εκείνων των εξαίσιων γραφών!.. [σκόρπιοι στίχοι από τις συλλογές του Τάκη Μενδράκου Τα τετράστιχα της πικρής βροχής, εκδόσεις Άγρα, 2001, Ατάκτως Ερριμμένα, εκδόσεις Άγρα, 2012]



ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΠΟΝΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΝΑ ΑΓΡΙΟ ΒΛΕΜΜΑ ή ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ;
ΕΝΑ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ
Αν –λέω- αν- πιστέψουμε
σε ανομολόγητους χρησμούς,
φέτος δεν είναι να ’ρθει η άνοιξ,
γιατί σταμάτησε ο χρόνος τον Δεκέμβρη.

Κρύφτηκε το φεγγάρι να μη βλέπει
πώς θύμωσε ο ποταμός,
πώς λύγισε ο μίσχος,
πώς ένα σύννεφο εξόριστο
έχασε πια τα βήματά του,
πως χαμηλώσανε τα βλέφαρα
πίσω απ’ τις κλεισμένες γρίλιες.

Τώρα οι γερόντισσες
αρχίζουνε αλλιώς το παραμύθι:
«… Αλήθεια, τι πονάει πιο περισσότερο
ένα άγριο βλέμμα ή μια σφαίρα;»

ΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΑΤΟΝΕΣ ΡΥΤΙΔΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ;
Ποιος διανοήθηκε να συμπληρώσει σκαλοπάτια
σ’ αυτή τη σκάλα που δεν βγάζει πουθενά;

ΠΑΡΑΝΟΪΚΟ ΣΟΝΕΤΟ
Η Άπτερος Νίκη κροταλίζει τα φτερά της
Ιστιοφόρα διασχίζουνε τα δάση
Μπαλάντες ηλεκτρονικές οι αρμονίες του Σύμπαντος
Κι εσύ διδάσκεις λογική εννέα με δέκα.

Ξέρω, έπαιξες κι έχασες,
αλλά κανένας δεν το πρόσεξε.
Ίσως μονάχα κάποιο δένδρο
να έκλαψε μονάχο του ρετσίνι.

Όμως ο Νώε θα ’ταν άγνωστος χωρίς κατακλυσμό
Οι αστραπές φαίνονται μόνο στο σκοτάδι
Και ισχνός επαίτης ο Έρωτας δίχως οδύνη.

Αφού πια δεν μπορείς να κάνεις κάτι,
περίμενε, τουλάχιστον περίμενε
ν’ αφουγκραστείς τη νομοτέλεια της αντάρας.

Ο ΔΙΣΤΑΓΜΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ
Τα σύννεφα ήρθαν και φύγανε,
όμως κανένας δεν ξεδίψασε.
Η ελπιδοφόρα χαίτη των αλόγων
συρρικνώθηκε
κι απόμεινε η φαντασίωση του καλπασμού.
Βήματα δίχως ηλικία, τώρα πια,
διαλέγουν τα αδιέξοδα.
Άραγε σε ποια κλίμακα
-μείζονα ή ελάσσονα-
δεν έχει σημασία
θα ’θελες να σου τραγουδήσω,
για το πώς δίστασε η σταγόνα,
να αφεθεί στον ίλιγγο της πτώσης;

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ
Ποιος τόλμησε να ρίξει χρώματα
στις άτονες ρυτίδες του απογεύματος;
Ποιος διανοήθηκε να συμπληρώσει σκαλοπάτια
σ’ αυτή τη σκάλα που δεν βγάζει πουθενά;
Οι σκιές ερίζουνε
για το μερίδιό τους στο σκοτάδι.
Όμως δεν γίνεται αλλιώς
κάπου θα ξημερώσει
-καταπώς λένε οι γραφές-
και τότε, ω τότε θα ’χουμε το χρόνο
να ονειρευτούμε
τον καινούργιο
θάνατό μας!..

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ
Σε είδα την ημέρα του θριάμβου σου!
Τον επινίκιον ύμνον άδοντες,
με τυμπανοκρουσίες και τα παρόμοια,
σε περιφέρανε στους ώμους.
Κι εσύ
-ανίκανος να διαχειριστής την ώρα-
ήθελες να χαθείς από προσώπου γης,
μήπως ανακαλύψουνε στο βλέμμα σου
το φόβο για το φόβο,
που από μικρό παιδί
έκρυβες μ’ επιμέλεια

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ
Θέλω να μου κρατάς το χέρι
να μου κρατάς το χέρι
όταν βάρβαρα βήματα
ποδοπατούν τις παπαρούνες
και οι κραυγές άγριων πουλιών
σκεπάζουνε το παιδικό παράπονο.

Θέλω με τη βελούδινη φωνή σου
να σιγοψιθυρίσεις
εκείνο το νανούρισμα
για τα πεσμένα ωχροκίτρινα
φύλλα του φθινοπώρου
και ν’ αποκοιμηθώ
μες στη βαθύσκια αχλή
μιας απροσδιόριστης γαλήνης


Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Τάκη Μενδράκου αντιγραφή και επικόλληση από τις συλλογές Τα τετράστιχα της πικρής βροχής 2002 και Ατάκτως Ερριμμένα 2012      
Δεσμώτης στον Ίλιγγο Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα -  κ ART ά SOS  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις