Με περιμένουν μεγάλοι έρωτες πλατύφυλλοι, με περιμένουν μεγάλες σιωπές… Βάζω αυτί στο πάτωμα κι ακούω που έρχεσαι διψασμένα:

Με φωνάζουν διάφορες φωνές. Χρωματιστές, σιδερένιες –η φωνή σου το απόγευμα σε κίτρινη φόδρα- Φωνή βοώντος εν τη ερήμω!.. Έρημο φως. Έρημος τόπος. Το χέρι μου βόσκει στην κοιλιά σου. Η φωτογραφία δείχνει διαδήλωση ή αιχμαλώτους –έστω, ανθρώπους που θα χαθούν – στο τέλος, εκεί που σβήνουν όλα, βλέπω τη γυναίκα μου να φωνάζει: «πιο κάτω, πιο κάτω το χέρι σου» ή το φοβερό: «ωραία μέρα σήμερα». Το σταματημένο χέρι. Το σταματημένο ποίημα. Κάποιος γυρίζει το διακόπτη και το σκοτάδι τρέχει παχύρευστος γύψος. Όλα τα άλλα είναι ζήτημα χρόνου [Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΙΩΠΗ από τη συλλογή του Γιάννη Κοντού ΦΩΤΟΤΥΠΙΕΣ – ο τίτλος της ανάρτησης είναι στίχοι από το ποίημα ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ και στην εικόνα εγκιβωτίστηκαν στίχοι από τη Συμπεριφορά του Εδάφους σε περίπτωση Σεισμού]


ΠΟΛΥΩΝΥΜΟ
Να συνεννοούμεθα: η ξανθιά
που βλέπω κάθε πρωί στο υποδηματοποιείο
να πίνει το κακάο της, δεν μου φταίει σε τίποτα.
«Την ακούω γυμνή να βάζει δίσκους
στο πικάπ. Ξαφνικά όλες οι κλειδώσεις μαγκώνουν.
Κόβονται τα νεύρα. Το στόμα ανοικτό.
Πλάι το κακάο αχνίζει»

Ένα σύννεφο ξεφουσκώνει και τσακίζεται
μαζί με τους επιβάτες του.

Πάλι οι φωνές, τεντωμένα σύρματα,
με τινάζουν πέρα.

Έξω από το σώμα μου κοιτάζω.

ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Ποια πραγματικότητα; Αυτόν τον αέρα
που τρέχει γύρω μας,  αυτά τα φιλιά
που δεν πιάνονται. Πρέπει να σοβαρευτούν
οι σοβαροί, να γελάσουν οι αγέλαστοι,
για να πετάξουν τα πουλιά.

Ποια πραγματικότητα, απροετοίμαστοι
για το χώμα. Το φως ή το σκοτάδι
ή η ώχρα των ονείρων. Κυρίως όμως
το παιδάκι με τα ναυτικά
να βγαίνει απ’ τη φωτογραφία
και να κλαίει στο πάτωμα για το μπλε

Ποια πραγματικότητα,
υπάλληλοι του καιρού,
που λερώνετε τα νερά
και δεν ανάψατε ποτέ κερί,
αλλά αναπαύεστε στον ηλεκτρισμό
και στις μεγαλοβατώρες.
Ποτέ δεν θα αγγίξετε
το λευκό ύφασμα του απροσδιόριστου

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Γιάννη Κοντού με αντιγραφή και επικόλληση από το βιβλίο ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ανθολόγηση με 20 χαρακτικά Γιάννη Ψυχοπαίδη   
Δεσμώτης στον Ίλιγγο Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα -  κ ART ά SOS  
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις