ΜΑ ΔΑΓΚΩΝΟΥΜΕ ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΟΙ ΜΙΣΟΤΡΕΛΟΙ ΤΟ ΝΕΡΟ;

Ψιλόλιγνες σκιές πολύχρωμες, ανάερες, εξωτικές – ίπτανται μεθυσμένες κραδαίνοντας θαρραλέα τους αυλούς του μαρτυρίου!.. Βράδυ μοναξιάς στα παράθυρα [ασφυξία] αιδώ χωρίς κανένα «τίποτα», εδώ απλώς… δε συμβαίνει τίποτα, όλα μηδέν μια λευκή ισοπαλία η τρικυμία – ανιαρός χυμός πορτοκάλι μέσα στο ποτήρι το μάνγκο – τα σφαιρικά κόκκινα χείλη σου, που κατεβαίνουν τρέχοντας, χοροπηδώντας στις σκάλες. Ελαφρύ ξύσιμο στον οισοφάγο – η άμπωτη παρότρυνση της ψυχής… να μη σε ξεχάσω; Φρίκη! ότι και να προσθέσεις στο τέλος πάντα σκοτώνεις το κείμενο! «Σταμάτα! Μη τα παρατάς όλα έτσι»!.. Λοιπόν, όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μικρό προϊον σύγχυσης η οπτασία σου μια απλή, άκακη αυταπάτη η στιγμιαία πραγματοποίηση μιας νοσταλγικής ευχής – ο χρόνος που έρχεται από το παρελθόν νομίζοντας ότι μπορει να τα διορθώσει τα πάντα αλλά μετά από αυτό όλα τελειώνουν στις κακές συνήθειες του παρόντος και τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει παραπέρα. Με τον καιρό το έχω αντιληφθεί: η συνήθεια του να σε ανακαλώ στη μνήμη, μπορεί να σταματήσει το βρασμό, στους κλιβάνους της πλήξης… όμως εγώ δυσκολεύομαι πολύ να σε συνηθίσω!.. Στους ανυπόληπτους, λερούς τοίχους όπου το φιλμ προβάλλεται, οι μικρές λιβελούλες του φωτός χοροπηδώντας μέσα στα άπειρα, μικροσκοπικά μόρια της λευκής σκόνης σχηματίζουν τους λαιμούς δύο κύκνων. Τελικά υπάρχει ψευδαίσθηση της χαράς; Ενώ εγώ μιλώ για το κουφάρι της πίστης, εσύ μου δίνεις ένα πανέρι γεμάτο πορφυρά σταφύλια, άπιστε Ιωσήφ! Καταπληκτικό, λιγωμένα, παγιδευμένα στη μαγγανεία τα κρυφά σου μάγια… [μικρό απόσπασμα από το ΒΡΑΔΥ ΜΟΝΑΞΙΑΣ από τη συλλογή του Γιάννη Αλυάττη ANIMUS, Τα είδωλα, εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2016ART by anna silivonchik paintings]



OCEAN
Χαρτιά… Το τοπίο έχει χαρτιά
ιστορίες –ιζήματα μιας ανολοκλήρωτης αλήθειας
προσδοκίες –τραπουλόχαρτα, πύργους από φρούτα.
Η τεθλασμένη γραμμή είναι ένα σπειροειδές μονοπάτι που ξανοίγεται,
είναι ένα πολύξερο σπειροειδές μονοπάτι
είναι η τιποτένια μουντάδα στο συκώτι του Great Attractor
είναι η βραχνή παραδοχή των αμαρτημάτων της Στυγός
σε όσους κύματα κύματα καταφτάνουν
εφορμώντας στη σάλα του βασιλιά

Τ’ αμπάρια είναι γεμάτα με σκορπιούς
το βαθύ μπλε της αβύσσου
είναι γεμάτο με σκορπιούς
κι ενώ φωνάζει μ’ όλη την ψυχή: θέλω
Δώρο μέσα στη σούπα
τα δάχτυλα, τα δάχτυλα, τα δάχτυλα, τα δάχτυλα

Κρατά,  στα χέρια του
τις τύχες αυτών που έπαιξαν
η λαιμαργία του να δίνει συμβουλές
δεν αποδείχθηκε κατάλληλη, θέλει
τώρα ν’ ακούσει
γιατί κατέληξε να βρίσκεται σ’ αγωνία, γιατί
κάποιος άλλος κρατά τώρα το κλειδί
της αεικίνητης, της τυφλής τελειότητάς του…
Ω φίλοι, φίλοι μιλήστε!

Ο ΣΩΛΗΝΑΣ (Πη8+ Πχη8 2. Ιζ7 – Το ΜΑΤ του αποπνιγμού)
Φωλιά από μέλισσες μέσα στην ντουλάπα.
Τα ρούχα και τα καπέλα δονούν τον υπερτροφικό σωλήνα
όπου ανέμελος κομματιάζεις την ευτυχία των άλλων.
Δύσμοιρε! Η ευτυχία σου δε διαρκεί για πολύ!
Μετά ξυπνάς από τον πόνο
καθώς τυραννιέσαι από τον ήχο κλειδιών που γυρίζουν
από μυτερά κατσαβίδια και βραχίονες που δίνουν κίνηση
στους αστραφτερούς ματωμένους αδένες σου.
Φωσφορούχοι, ξεσκολισμένοι, τους μισείς
ότι έκλεψες από τους άλλους
τα υποκριτικά τους χαμόγελα
οι ξεφτισμένες μπότες της αποκριάς
όλα βυθίζονται μέσα σου
σα σκυλιά που δαγκώνουν τα νεφρά σου.
Απελπισμένος γυρίζεις τα μάτια σου κατά επάνω, ψηλά
και κοιτάζεις, μαζί με τον πυθμένα απ’ τις βάρκες που επιπλέουν
τ’ ασήμαντά πράγματά τους
σωστά, ισχνοί, αλλά σαφείς προάγγελοι του θανάτου σου…
Γιατί ο χρόνος σου, σταμάτησε τη στιγμή που τους καταβρόχθισες όλους
και τώρα μεταφέρει μόνο πέρα δώθε τα δεκανίκια σου
τη χαμένη σου αθωότητα
την παρθενιά σου
ό,τι είχες και δεν είχες χάθηκε μέσα σ’ αυτό το πηγάδι

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Γιάννη Αλυάττη από τη συλλογή του ANIMUS, Τα είδωλα, εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2016
Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις