ΒΥΘΙΖΟΜΑΙ ΣΑΝ ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΣΤΗ ΡΑΧΗ ΤΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΑ:

Ρωτώ την ποίηση για το σχήμα της λύπης την ιτιά μου δείχνει το δένδρο που πονά, αυτή με γερμένα τα κλαριά προσκυνά βουβά το χώμα. Νευρωνικό αντίστοιχο λέει η επιστήμη γυναίκας κλαίουσας που με λυτά τα μακριά μαλλιά θρηνεί ασάλευτη του έρωτα τα φθαρτό σώμα…
Χρόνια γλυπτικής ο άνεμος κι η θάλασσα κι ο βράχος λιγοστεύει φλούδα φλούδα. Έτσι σμιλεύεται ο στίχος. Με ινδιάνικο βλέμμα ο ποιητής συνδέει την εξωτερική πραγματικότητα με την εκδοχή που φτιάχνει ο νους του, δεν τραγουδά δεν επιδίδεται σε ζωγραφική τοπίων. Με τη σοφία των κύκλων της φύσης λειαίνει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ζωή και θάνατο, αποσπά το ουσιώδες απ’ τα πράγματα, το αιώνιο απ’ το πραγματικό!..
[«Συνομιλία» και «Εν δυνάμει πραγματικότητα», δυο ποιήματα από τις ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ, πρώτη ενότητα στη συλλογή της Μαρίας Λάτσαρη ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – Τίτλος της ανάρτησης η κατακλείδα από το ποίημα Εξέλιξη. Στη συνέχεια ανθολογούνται αντιπροσωπευτικά ποιήματα και από τις δύο επόμενες ενότητες της ίδιας συλλογής: ΠΡΟΣΩΠΑ του ΕΡΩΤΑ και ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΙ ] 


ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ
Ξυρίστηκα
χτένισα τα μαλλιά μου
έβαλα τα καλά μου
κι όπως ο ερωτευμένος προτού
φιλήσει το κορίτσι τ’ αγκαλιάζει
χάιδεψα το βελούδινο δέρμα
παραδόθηκα στην μυρωδιά
πριν γευτώ τη γλύκα
της συλλογής
που μου χάρισε ποιητής αγαπημένος

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ (από απόσταση)
Σε νιώθω
με τους νευρώνες κάτοπτρα
μυούμαι στον κόσμο σου
συναισθάνομαι τη γλώσσα σου
αυτήν
των ήχων
των γεύσεων
των χρωμάτων
των σκιών
των αρωμάτων
Παράδεισος των αισθήσεων

Εσένα Τέχνη
που με κάλτσες μεταξωτές
πολύ λεπτές
μυρίζεις τον κρίνο
και γεννάς

ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ
Μοβ μορφή
σε ορίζοντα γυμνό
όσο πλησιάζω
δεν είσαι συ
αποδομείσαι
κηλίδες κόκκινες και μπλε

φιγούρα από πίνακα πουαντιγισμού

ΟΝΕΙΡΟ (έκτη αίσθηση)
Το σκοτάδι ξαπλώνει στο πλάι σου
χαϊδεύει τον αστράγαλό σου
και τον κρόταφο
κι ο ανεκπλήρωτος έρωτας
στο βάθος των σφαλισμένων σου ματιών
γίνεται ερμαφρόδιτος
καρπίζει

ξημερώνει
φως αναλφάβητο
διαβρώνει τον αμφιβληστροειδή
τ’ όνειρο
σκόρπια γράμματα
πέλματα γυμνά
χνάρια του έρωτα
στο πάτωμα
ο έρωτας εξαερώνεται
αόρατος
άφθαρτος

Είν’ ο ορατός κόσμος
απατηλές εικόνες των αισθήσεων
στην σπηλιά του Πλάτωνα
σκιές;

ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ
Η αίσθηση ότι
σε γεύεται
σε αγγίζει
σε ακούει
σε βλέπει
σε αναπνέει

μόνο εκείνος

ΑΠΟΛΟΓΙΑ: Μάρτυς μου τα δάκρυα ορκιζόταν λες και ο πόνος είναι  ζήτημα αλήθειας
Ο έρωτας ενσωματώνεται
στο DNA ξενιστή
τρώει ζωή
εκκρίνει δηλητήριο
Κάθε στιγμή in vivo
ένα κλικ της ψηφιακής μηχανής
του θανάτου
Ο ξενιστής
εξόριστος στο ίδιο του το σώμα
σβήνει
Ο έρωτας ανθεκτικός
αναζητά άλλον ξενιστή
να την αντέχει την αγάπη
[ΤΑ ΑΝΘΕΚΤΙΚΑ ΓΟΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ]

ΠΡΟΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΕΛΟΥΣ
Λίγο πριν το τέλος
ο αέρας αραίωσε
η ανάσα ρηχή
ρουφάει τις φράσεις
ο φόβος στα μάτια σου
(δεν θα γίνω καλά ε;)
έγινε τρυφεράδα
δυο ακριβές λεξούλες
ψίθυροι δαχτύλων στα μαλλιά μου
χώρεσα στου καρυδιού το τσόφλι
τη λιπόσαρκη αγκαλιά σου
μητέρα
η συγγνώμη έγινε ενσυναίσθηση
«θα μου πεις ένα παραμύθι;»
όπως λένε στα παιδιά καληνύχτα
πριν κοιμηθούν

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Τι θα απογίνουμε;
Όνειρο λευκό που έχει λαγιάσει

Η μνήμη ξεγυμνώνει τη φαντασία
τα δειλινά επιστρέφουν
δίχως ψιθύρους
δίχως εκστατικά βλέμματα
δίχως αγγίγματα
Χιόνι τυλίγει το επινοημένο τοπίο

Αλαργεύεις από τη σιωπή μου
στη νύχτα μου είσαι ξένη
πού τελειώνει το τέλος του έρωτα
θέλεις μου είπες να ντύσουμε
τη γυμνή αλήθεια

Η εσωτερική όραση με οδηγεί
ό,τι έβλεπα σε σένα δεν ήσουν εσύ
η απουσία σου
περιγεγραμμένο κενό
Άνω τελεία
Η αναζήτηση του άλλου μισού
του Έρωτα
Μάταιη

ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΓΥΜΝΑ
Οι δυο μας
δεμένοι με αισθήσεις
κάναμε έρωτα
σε δωμάτιο με καθρέφτες
κορμιά γυμνά
χείλη ανάσες πάνω στο γυαλί
πολλαπλά είδωλα

Εδώ και καιρό
ο έρωτας αντανακλάται
-η αντανάκλαση οι απαρχές είναι της απώλειας-
και πετά
μια κάθετη ρωγμή απ’ τα χείλη ως την ήβη
πάνω στο γυαλί
αλλά οι καθρέφτες
κάνουν τα στραβά μάτια

τώρα
στους τοίχους
κρέμανται γυμνά
του Μοντιλιάνι
κι οι καθρέφτες δεμένοι με σκοινιά
πάνω σε φορτηγό
Φεύγουν



Αθόρυβη έξοδος σε σχήμα θηλιάς: Ερωμένη που θέλει να πεθάνει η Μαρί-Τερέζ πέρασε από μέσα το κεφάλι της ξεκόβοντάς το απ’ τα χρόνια που περιφερόταν πάνω στο σώμα της Μούσα του Πικάσο στον πίνακα «Το Όνειρο» η Μαρί–Τερέζ κοιμάται με το χαμόγελο κρεμασμένο στα χείλη  -  ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ στην Εν Δυνάμει Πραγματικότητας της Μαρίας Λάτσαρη, εκδόσεις Μανδραγόρας 2016

Σχόλια

  1. Σας ευχαριστώ πολύ κ. Κάρτα για την εμπνευσμένη παρουσίαση της συλλογής μου ¨Εν δυνάμει πραγματικότητα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις