ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΜΕΡΠΕΙΑ αλλά η ΑΓΑΠΗ:

 Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω, εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεως μας (ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ από τη συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, εκδόσεις Γαλαξία 1969 –πρώτη έκδοση 1935… Έκτοτε άλλαξαν οι καιροί και άλλαξε σχήμα και  η Γυναίκα!.. Έγινε πιο μικρή, πιο ρευστή, πιο εναρμονισμένη με τα δικάταρτα καράβια που πλέουν επάνω από τη συμφορά της βιοπάλης. Οι εποχές αλλάζουν και η Γυναίκα της Εποχής μας μοιάζει με χάσμα θρυαλλίδος που Άνοιξε το στήθος σαν βεντάλια και έγειρε την ώρα που σηκώνονται οι θρύλοι των σκοτεινότερων πόλεων. Μόνο μια οδοντοστοιχία κροτάλισε και το παρόν χάθηκε για πάντα. Στα παλαιά του βήματα έμεινε κάτι από κατιτί άλλο.  Η νύχτα συνεπήρε τα υπόλοιπα κλωνάρια και στη ρίζα του δένδρου έμεινε σποδός (ΦΩΣ ΕΠΙ ΦΑΛΑΙΝΑΣ και ΧΡΟΝΟΣ – ARTWORK:  Sue Halstenberg]



ΕΙΜΕΘΑ ΟΛΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ (όπου μια φίλη συνάντησε μιαν άλλη φίλη. Τα δεσμά που συγκρατούσαν τα τζιτζίκια των ομφαλών του λύθηκαν σαν φρεσκοχυμένοι χάλυβες κι οι δυο φίλες έγιναν μια πόρπη):
Όταν τραγουδάμε, τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων, όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμένης πόλεως, όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους, είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας γιατί ό,τι κι αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας όπως μια γυναίκα δεν μπορεί να κάμει τίποτε χωρίς την πυρκαγιά που κλείνει μέσα στη στάχτη των ποδιών της. Όσοι την είδαν δεν στάθηκαν να ενατενίσουν ούτε τα συστρεφόμενα κηπάρια ούτε την ευωχία των μαλλιών που λατρεύτηκαν ούτε τα σουραύλια των εργαστηριακών μεταγγίσεων από μια χώρα σε φλέβες κόλπου θερμού προστατευομένου από τα εγκόσμια και τα μελτέμια της κυανής ανταύγειας λιγυρών παρθένων. Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας μιας πολυσύνθετης σημαίας που κρατεί τους εχθρικούς στόλους εμπρός στα τείχη της καρδιάς μου κατοχυρώνοντες ψευδαισθήσεις πιστοποιούντες ενδιάμεσες παρακλητικές μεταρρυθμίσεις χωρίς να νοηθή το αντικείμενον της πάλης. Στιγμιότυπα μας απέδειξαν την ορθότητα της πορείας μας προς τον προπονητήν του ιδίου φαντάσματος της προελεύσεως των ονείρων και του καθενός κατοίκου της καρδιάς μιας παμπάλαιης πόλης. Όταν εξαντληθούν τα χρονικά μας θα φανούμε γυμνότεροι κι από την άφιξη της καταδίκης παρομοίων πλοκαμιών και παστρικών βαρούλκων γιατί όλοι μας είμεθα εντός της σιωπής του κρημνιζομένου πόνου στα γάργαρα τεχνάσματα του μέλλοντός μας (ΚΛΩΣΤΗΡΙΟΝ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗΣ ΑΝΑΠΑΥΛΑΣ από τη συλλογή ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ του Ανδρέα Εμπειρίκου)

ΦΕΝΑΚΗ
Καμιά προκοπή. Παντού στάχτη. Παντού φόνοι. Κάθε μέρα φέρνει μιαν άλλη μέρα και εξαντλείται βαθμηδόν η παρακαταθήκη των στιλβωτηρίων. Λίγοι γενναίοι ακόλουθοι ξεπετσώνουν τα μπράτσα τους και φορούν μεγάλες ομπρέλλες μπρος σε καθρέφτες γελακτερούς. Οι νέες που έμειναν ριζωμένες επάνω στα ίχνη τους γονιμοποιούν τις σκιές τους. Δυο νεράιδες ασθμαίνουν. Ένας κόλουρος επιμένει. Οι τρίχες της κεφαλής του απεδείχθησαν τετελεσμένα γεγονότα.

Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΠΑΛΑΪΚΗ ΓΙΟΡΤΗ
Όταν η ρουκέτα τελείωσε την εκσπερμάτωσή της εξηκολούθησε ο βόμβος των πλωτών επαύλεων. Μέσα στην κυφή μία σταγών καρφώθηκε στο στήθος μιας νέας που περιποιείτο τους μεταξωτούς καρπούς της ιδικής της νωχελείας. Η νέα λεγόταν Μαρία και στο αριστερό της πόδι κρεμόταν μια πλουμιστή σαύρα χωρίς μάτια μα με διπλή ουρά.  Όταν διελύθη ο βράχος εις τον οποίο εστέκετο έγινε τολύπη και η σταγών που έπεσε από το στήθος της άνθησε και έμεινε από τότε ως τώρα στη θέση της υποτυπώδης μυγδαλιά.

ΛΕΟΝΤΕΣ ΩΡΥΟΜΕΝΟΙ ΕΠΙ ΣΤΗΘΟΥΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ
… βαυκαλιζομένης από τα κύματα της κρεμαστής πολιτείας κοιμίζουν το πάθος της για τα πουλιά και τα ερωτικά τροπάρια. Το σμήνος όμως που αγάπησε δεν εγκατέλειψε το φως της. Το πήρε και το σήκωσε και αφού μετουσιώθη και η ριπή ακόμη το ξανακούμπησε τριγύρω της. Ένα λιοντάρι ερωτεύτηκε την παρθένον και τότε το σμήνος τρομαγμένο χωρίστηκε σε δύο σε τρία σε τέσσερα και τέλος σε εικοσιπέντε και ενώ οι άλλοι λέοντες ενεσκολόπιζαν τον μάρτυρα της αγάπης πέσαμε απάνω της και την εχάιδεψαν με τα ματωμένα τους φτερά. Το πολύωρο όνειρο δεν ακούστηκε πια ποτέ. Φράγματα υψώθηκαν εκεί που έμεινε το πάθος άναυδο και τα φυστίκια που μαζεύουν τα φτωχά παιδιά μοιάζουν με τρεχαντήρια.

ΔΙΚΡΟΤΟΝ ΕΠΙ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ
Κοντά-κοντά στην εσπεριδοειδή βραδιά δεσπόζουν τα υπερήφανα μανάρια. Κουμπώνουν και ξεκουμπώνουν τον βελούδινο θησαυρό της ζωής τους. Σπέρνουν φουντούκια, συλλαμβάνουν πέρδικες, περιφέρουν κουρέλλια πολυτίμου θυσάνου, κραυγάζουν υπέρ της αγάπης κάτω από θόλους γυάλινους
 

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Ανδρέα Εμπειρίκου που περιέχονται στην ΥΨΙΚΑΜΙΝΟ - με μια εικόνα να κοσμεί χρώματα λέξεων για να φοριούνται απ’ την ανάποδη και σ’ όλα τους τα μεγέθη –
Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις