ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΑΙΩΝΑ (η Ποίηση είναι πορεία σε ναρκοπέδιο. Οι τυχεροί θα επιζήσουνε – κι οι γυμνασμένοι)

Τα πράγματα είναι όπως τα γνώρισες. Λίγο χειρότερα  ίσως, γιατί ο άνθρωπος συνηθίζει τις συμφορές. Η συμφορά είναι ένα σκληρό προσκεφάλι όπου πλαγιάζω και δε λέει να με πάρει ο ύπνος. Τις νύχτες βυθίζομαι σ’ ένα μαύρο που αναιρεί το σκοτάδι και μετρώ εκατό άσπρα πρόβατα που ωρίμασαν για τη Λαμπρή ή παραδίνομαι στα όνειρα. Σιγά-σιγά συνηθίζω… Κι όταν ανέβει ο ήλιος πρέπει να στύψω δυνατά μιαν αχτίδα για να κατεβάσει μια σταγόνα φως. Ύστερα αρχίζω το πάρε δώσε με τις λέξεις που κυκλοφορούν σαν λεωφορεία ή σαν παραποιημένη είδηση. Ξέρεις, απ’ όλα τα μέσα συγκοινωνίας τα πιο σαράβαλα είναι λέξεις. Κάθε τόσο μ’ εγκαταλείπουν μεσοστρατίς. Κάποτε με λιγοστές φάσεις μπορούσες να ταξιδέψεις μιαν απόσταση πολλών χρόνων. Τώρα βάζω τις λέξεις στη σειρά φράζω την έξοδο με μιαν ολοστρόγγυλη τελεία μα κείνες δραπετεύουν γλιστρώντας πάνω στον άσπρο τοίχο της σελίδας. Προτιμούν να γίνουν σύνθημα σε διαδήλωση διαφημιστικό μήνυμα ουρλιαχτό ζώου την ώρα που σωριάζεται ο κατάδικος πυροβολημένος. Πώς να σου γράψω, Ερμόλαε; Βρίσκομαι πάνω σ’ ένα κάρο κατηφορίζοντας στενά καλντερίμια  τ’ άλογα αφήνιασαν και σπάσαν τα γκέμια. Πώς να σου γράψω; Οι λέξεις που μου απόμειναν μυρίζουν σφαγείο. Τις αποθέτω με τρυφεράδα στο χαρτί μα κείνες αφορμίζουνε και στάζουν αίμα όπως οι τρυπημένες παλάμες του Σταυρωμένου. [στίχοι από τη συλλογή του Δημήτρη Δασκαλόπουλου ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΕΡΜΟΛΑΟ 1981]


ΥΠΕΡΟΧΗ ΣΤΙΓΜΗ: ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ ΤΗ ΦΘΟΡΑ ΑΠΟΣΠΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΖΩΗ ΑΠ’ ΤΑ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Κράτησα χρόνια τούτο το προσωπείο.
Περπάτησε μαζί μου πείνασε κρύωσε δοκιμάστηκε.
Στις νύχτες του φεγγαριού τραγουδούσε
ανάβοντας ένα-ένα τ’ αστέρια.
Το φόρεσα με χώρεσε γινήκαμε ένα
Ρίζωσε μέσα μου και βλάστησε. Τώρα
αρνούμαι να το παραδώσω στους αργυραμοιβούς

Την τελευταία φορά που ανταμώσαμε
είχε την όψη
που δίνει στα πράγματα βαθύς στεναγμός.
Ύστερα πήρε να μαυρίζει αλλόκοτα,
σαν παιδική απορία, φεύγοντας απ’ το φως,
κι ύστερα έγινε αίνιγμα άλυτο
της μνήμης που τη συντηρούσε.
Μα ακόμη και τώρα φτάνουν στιγμές
που εμφανίζεται στην ερημιά
ντυμένη στα ολόλευκα, σαν όνειρο,
κι αλλάζει κουβέντες με το φλοίσβο.
Μόνο που η μορφή της έχει πάρει
μια κλίση απροσδόκητη όπως γέρνουν τα δένδρα
χτυπημένα από τον άνεμο,
όπως γέρνουν τα όνειρα χτυπημένα απ’ τα χρόνια.

ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ
Ο Γανυμήδης ο μικρός, ο γιος της Καλλιρρόης
κάτοικος του πηλού δυο χιλιάδες χρόνια τώρα
στενεμένος τον τελευταίο καιρό απ’ τη σιωπή
και το ψημένο κορμί του
ένα Σάββατο βράδυ μια Κυριακή πρωί
κατέβηκε απ’ το βάθρο του
κάνοντας θρύψαλα το πεντακάθαρο
προστατευτικό κρύσταλλο
και πήρε τους δρόμους.
Η άνοιξη μοσχοβόλαγε –γειτόνισσα του θανάτου-
Στο πρώτο στενό τον πήραν από πίσω
όμορφοι έφηβοι με δύσκολες
αμετάφραστες κουβέντες.
Χώθηκε τρέχοντας στα γνώριμα στενά
και πλάγιασε στα σκαλοπάτια του Ηφαιστείου.
Ο ηλεκτρικός ταξίδευε όλη νύχτα την πολιτεία
εγκλωβισμένο εκκρεμές.
Τα χαράματα τράβηξε
κατά την εκκλησιά
άναψε ένα-ένα τα μανουάλια και τις λαμπάδες
φόρεσε τα χρυσά άμφια
έριξε καρβουνάκι στο άνεργο θυμιατό
και λειτούργησε.
Ύστερα γύρισε τρέχοντας
στην αγκαλιά του Θεού –πατέρα του.

Ακόμα και σήμερα θα τον δείτε
να στέκει στο βάθρο του
γαληνεμένος ήρεμος
φορώντας το πιο γλυκό χαμόγελο
στα ονειρεμένα χείλη.

Μέχρι την άλλη Κυριακή
μέχρι τον άλλο αιώνα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Έχει μετέλθει πολλά επαγγέλματα.
Σε δύσκολες ώρες ιδιώτευσε
ως μεσίτης πόθων και ως προξενητής
ανεκπλήρωτων ονείρων. Επιδόθηκε
στην εκμάθηση  ξένων γλωσσών: της σιωπής,
των χρωμάτων, της αφής, της μουσικής,
των ψιθύρων. Με ιδιαίτερη ευχέρεια
χειρίζεται τη διάλεκτο του μαύρου, ιδίως
όπως ομιλείται μεσουρανούντος του ηλίου.
Προσφάτως παρακολουθεί ιδίαις δαπάναις
μαθήματα αποχρώσεων και υπεκφυγών.
Στον ελεύθερο χρόνο του
προτιμά να διαβάζει ολιγοσέλιδα βιβλία
κυρίως για τα ίχνη αίματος
που αφήνουν στα δάχτυλα
καθώς τα ξεφυλίζεις.

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από ποιήματα του  Δημήτρη Δασκαλόπουλου …   
Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις