Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΘΥΡΑΣ (της Ποίησης…) ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΥΠΑΡΚΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ…

… Πέρνα την και θα βρεθείς στο ίδιο μέρος που πατάς. Απόδειξη ότι, αν και βρίσκεται πάντοτε ορθάνοικτη, δεν αισθάνεσαι την ανάγκη της μετακινήσεως!.. (2) Βλέποντας ένα φως ν’ ανάβει ξαφνικά σε μιαν από τις αποθήκες του χρόνου, ένας ανώτερος εκπαιδευτικός επιδεικνύει μια ταυτότητα ποιητή εξαπατώντας το νυχτοφύλακα, κι απ’ ό,τι ανακαλύπτει εκεί αποκομίζει το πιο συγκλονιστικό επιφυλάσσοντας για τον εαυτό του τη μερίδα του λέοντος (3) Έτσι καθώς ο κατήφορος οδηγεί σταθερά στο βυθό υπάρχουν μικροί απροσδόκητοι λόφοι, ασήμαντα υψώματα που καθώς τα περνάς αισθάνεσαι για μια στιγμή πως ανεβαίνεις!. (4) Αυτό που κυκλοφορεί στους σκοτεινούς διαδρόμους της μνήμης ανακατεύεται αναπόφευκτα με το πλήθος των επιθυμιών που συνωστίζονται απεγνωσμένα στις εξόδους των ματιών. Έτσι ώστε με την παραμικρότερη κίνηση των βλεφάρων να προβάλλονται στα υγρά τοιχώματα της ψυχής εκείνες οι ακατανόητες έγχρωμες εικόνες, τις οποίες από έλλειψη άλλου καταλληλότερου όρου ονομάζουμε προϊόντα της φαντασίας μας (9) Είμαστε οι ίδιοι το κερί που ανάβουμε στην αγωνία μας (20) Είναι αυτονόητο ότι η σιωπή περιέχει κι αυτό που δεν υπάρχει (29   [ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ περί ποίησης από το βιβλίο του Νάσου Βαγενά Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ δοκίμιο για την ποίηση, εκδόσεις Κέδρος 1982 – ART by Dang Nguyen Dinh]



ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΤΟΥ
7η] Είναι η ανεξιχνίαστη ιδιότητα των παραθύρων να δείχνουν κάτι περισσότερο απ’ ό,τι θα μπορούσε να μας επαρκεί που κάνει τα παράθυρα απαραίτητα. Άνθρωποι που μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό το περισσότερο την παρουσία τους δεν την έχουν καν αντιληφθεί.


17η] Ο ποιητής πιστεύοντας ξαφνικά πως νιώθει κάποια πίεση εσωτερική, όμοια μ’ εκείνη χάρη στην οποία είχε κατορθώσει να εκφραστεί σε προηγούμενες περιπτώσεις, κάθεται στο γραφείο του περιμένοντας την επίσκεψη της Μούσας. Μην ακούοντας ήχο βημάτων στα σκαλοπάτια αντιλαμβάνεται ότι δεν ήταν παρά μια από τις συνήθεις ψευδαισθήσεις του και επιστρέφει μελαγχολικός στις καθημερινές του ενασχολήσεις.

23η] Εξαιρετικά συμπαγής όπως ογκώδης βράχος που υψώνεται κάθετα μέσα απ’ το νερό στην είσοδο της πόλεως , όπου η επικίνδυνη στροφή η οποία κατά καιρούς έχει γίνει θλιβερός πρόξενος τόσων δυστυχημάτων, ο εσωτερικός κόσμος του ποιητή βλέπει την ανθρωπότητα να περνάει ανύποπτη με ιλιγγιώδη ταχύτητα από μπροστά του.


26η] Ο ποιητής τρέφεται με χώμα, σάρκες και οστά, και απομακρύνεται συχνά από το σώμα του δίχως ιδιαίτερο λόγο. Η αναγκαιότητα αυτής της πράξεως πιθανόν να υπαγορεύεται κατά ένα μεγάλο μέρος από την επιθυμία της επανόδου.

30η] Ποίηση – ή καλύτερα, η αναίρεση του μηδενόςείναι μια σκοτεινή λειτουργία του φωτός, που συντελείται βαθύτερα από κάθε τι στο αίμα. Άνθρωποι που δεν διακρίνονται από αυτή τη δωρεά διαθέτουν τον ελεύθερο χρόνο τους και τεράστια ποσά προσπαθώντας να την αναπληρώσουν με άλλα μέσα.

34η] Θα ήταν περίεργο αν τελικά από τα μύρια ανόητα της ζωής  δεν προέκυπτε, κάποιες στιγμές, ένα απροσδόκητο αίσθημα αρμονίας, το οποίο, αν παραβλέψει κανείς τις συνθήκες της δημιουργίας του, δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτα από το θείο.

36η] Ο Ποιητής έχοντας επιτύχει ν’ απαλλαγεί από την επιθυμία τ’ ουρανού ανακαλύπτει ότι αποστρέφεται και τις ακραίες περιπτώσεις των επιγείων

41η] Ένας άνθρωπος με μεγάλη, σχεδόν παροιμιώδη υπομονή, απαυδισμένος απ’ τις συνεχείς απαιτήσεις της μοίρας, της οποίας έχει μόλις εκτελέσει κάποιες ανόητες επιθυμίες, αναζητεί ικανοποίηση σε κάτι έξω από αυτήν. Μη γνωρίζοντας τα σημεία στα οποία εκτείνονται τα όριά της οδηγείται σε περιοχές εξαιρετικά απόμακρες και εξίσου ανιαρές, τις οποίες θα απέφευγε επιμελώς υπό άλλες συνθήκες.

45η] Το άσπρο και το μαύρο αν και θεωρούνται αντίθετα είναι στην πραγματικότητα ελαττωματικές καταστάσεις του φωτός οφειλόμενες σε πλημμελή λειτουργία του. Έπειτα από μια μακρά περίοδο παρατηρήσεων ο ευσυνείδητος ποιητής ανακαλύπτει ότι ανάμεσά τους δεν υπάρχει καμία διαφορά και στρέφει την προσοχή του προς σπουδαιότερα ζητήματα


ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από το Λαβύρινθο της Σιωπής του Νάσου Βαγενά συνομιλούν με μια… αλληγορία για το ΠΟΙΗΜΑ της Κικής Δημουλά (και ως παράλληλες ευθείες συναντώνται στο άπειρο):
25η ΙΣΤΟΡΙΑ: Ένας άνθρωπος με δεμένο κεφάλι, ένας άνθρωπος με ξεφλουδισμένα μάγουλα και χείλια στεγνά, προχωρεί ολομόναχος σε μιαν έρημο από την οποία, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, απουσιάζουν εντελώς οι αντικατοπτρισμοί. Ο άνθρωπος, που δεν διακρίνεται ιδιαίτερα για τη φαντασία του, συνεχίζει υπομονετικά  την πορεία του προσπαθώντας πίσω από τούτη την έλλειψη ν’ ανιχνεύσει τους συνήθεις σε τέτοιες περιπτώσεις συμβολισμούς. [από το ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ της ΣΙΩΠΗΣ, ένα Δοκίμιο για την Ποίηση του Νάσου Βαγενά]
Σε μία ομιλία της για την Ποίηση η Κική Δημουλά όρισε ως εξής το Ποίημα:

Βαδίζεις σε μιαν έρημο.
Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο.
Αυτό είναι το Ποίημα!.. (Κική Δημουλά)

12η ΙΣΤΟΡΙΑ: Ένας άνθρωπος γνωστός για την ευαισθησία του, ένα πρόσωπο με μεγάλη εκτίμηση στον κόσμο της μουσικής, βρίσκεται ξαφνικά κρεμασμένος από το κλαδί μιας αμυγδαλιάς στο οποίο έχει χτίσει τη φωλιά του ένα ζευγάρι καναρίνια. Ο ποιητής βρίσκει τρόπο να τα περιγράψει όλα αυτά χωρίς να παρασύρεται από τους συσχετισμούς στους οποίους αναπόφευκτα οδηγούν αυτού του είδους οι συντυχίες. [από το ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ της ΣΙΩΠΗΣ, ένα Δοκίμιο για την Ποίηση του Νάσου Βαγενά]




[Αφορισμοί περί ποίησης από το βιβλίο του Νάσου Βαγενά Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, δοκίμιο για την ποίηση, εκδόσεις Κέδρος 1982 – ART by Dang Nguyen Dinh ]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις