ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΜΟΝΟΝ Ο ΦΛΟΙΟΣ, ΣΤΟΝ ΚΑΡΠΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΩΣ:

Κάποιοι οδήγησαν έναν αθώο άνθρωπο μπροστά σε μια τοιχογραφία θέλοντας έτσι να καλλιεργήσουν την ψυχή του. Έσπειραν και θέρισαν με τόση επιτυχία, που το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσει μυρωδιές ο χώρος που ασκούσε τα καθήκοντά του. Ο γέροντας ήταν λειτουργός μιας θρησκείας ελάχιστα διαδεδομένης. Κοροϊδεύαμε την έκπληξή του μπρος στην αναπαράσταση μιας σκηνής ταφής: αναζητούσε κάτω απ’ τη σινδόνη ένα ίχνος κίνησης που ανήκε δικαιωματικά στην ύλη. Έπειτα, μπροστά σ’ ένα σωρό από κόκαλα άρχισε να θρηνεί. Δεν επρόκειτο για πρόσωπο αγαπητό που είχε απομείνει ημίγυμνο μες στο διάστημα των φαύλων. Δεν είχε θυμηθεί μια ύπαρξη που όμοια τώρα με πνεύμα ζωικό αρνιόταν φύλο και ήχο. Ήταν ο βαθύς πόνος ενός ιερουργού που με αφέλεια αναρωτιόταν πώς θα εισέδυε στο μέγαρο του φωτός. Η γνώση ξεστράτιζε μέσα από τόσα ερωτηματικά. Η λογική είχε διαπιστώσει «λάθος»! κι απέρριπτε τον άθλιο-άγιο. «Κόκαλα», είπε τραβώντας με από το χέρι  [ΙΕΡΟ της Βερονίκης Δαλακούρα – ART by Nishant Dange painting]



ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Οι νεκροί με τους νεκρούς
Η πέτρα με την πέτρα
Η άποψη με την άποψη
Το αίσχος με το αίσχος
Η πληρωμένη απάντηση απλώς με την πληρωμένη
Τα θεμέλια με τα θεμέλια
Η σκόνη με τη σκόνη
Το στόμα με το στόμα
Ο ύπνος με τον ύπνο
Η πείνα με τη γριά
Η φθίση με το αίμα
Το σκυλί με το σκυλί
-Σπανίως με τον άνθρωπο-
Η πτώση με τον γδούπο
Η φαντασίωση με την πραγματικότητα
Τα γλυκά παιδιά με τα παιδιά
Η γλυκύτητα με τη λέπρα
Οι μολυσμένοι με το σύμβολο
-ή τους μολυσμένους-
Τα νιάτα με τον πόθο
Η επιθυμία με την ηχώ
Η δύναμη με τους αγγέλους
Η εξίσωση με τη βιολογία
Ο γόνιμος με τη στείρα
Το πλήθος με το πλήθος
Ο μονόλογος με το μονόλογο
Το ξερίζωμα με την καρδιά
Το παρελθόν με το παρελθόν
Το φως –

Ζήσαμε μια υπέροχη ζωή
Οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους
Να επαναληφθεί.

ΕΤΣΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΚΑΘΕ ΣΑΡΚΑ
Με τα πόδια κλειστά σε στάση προσοχής πριν
Αρχίσουν τους ύμνους τα αιλουροειδή
Και οι σαύρες
Στα μικρά πιάτα τους κρατήσουν για τις ίδιες τον
Τελευταίο χορό.
Με την πάλη των σιωπηλών ιερέων που δεν έχουν
Αποφασίσει αν τα χρυσαφένια απογεύματα είναι για
Έρωτα ή προσευχή.
Κοιτάζω να τελειώνει δυσοίωνα το φάσμα των
Κουρασμένων λεγεώνων
Ακούω το ποδοβολητό των μικρών ζώων και τη μανία
Να ξεφεύγει από τη μάνα των γηρατειών.

ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟΣ
Δώστε μου χιόνι
βυθίζονται τα πόδια σκύλου
ερημιά.

Φέρτε τους πάγους
κρέμονται από τα μάτια ωχρής γυναίκας
την σάρκα έκλεψε πριν
η ελπίδα μας μαγέψει.

Αλλάξτε το πρόσωπό μου
σε ορυχείο ασήμαντο
το χαμόγελο μάταια περιμένει
στερέωμα διάστικτο
εμένα,

Επιστρέψτε στις πόλεις σας
μ’ ακούτε;
Αργές περπατησιές
βλέμματα πόθου φόβος
συντριβής.

Σας έφερα το παιδί της νύχτας,
δεν βλέπετε στο δέρμα του ακτίδες
κι ένα φως από σκοτεινό
καμένο;

Γυρίστε μου τη φιδομάνα
την έβαλα σ’ ένα καλάθι που
αγκάλιαζα στην κόγχη
και τρέλαινα από τη βία
της αγάπης.

Όλα τέλειωσαν, άνθρωποι
μέσα σε χύτρες αποφόρια
και λιμάνια με τη βρωμιά
ενός λαδιού από στουπί που
βύζαινα πριν
δώσω στην σκιά ό,τι
οφείλω.

ΩΔΗ ΣΤΗ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗ ΒΗΤΑ Δ.
 «Μέχρι τα γόνατα στο ακίνητο νερό
σε ποια γλώσσα να αρθρώσω Μη
Αφού από δικό μου σφάλμα βρίσκομαι εδώ».
Το καταλάγιασμα του φόβου αποτελεί τη συνέχεια της ευθείας στο σημείο που συναντά την εφαπτομένη με το μυστήριο. Η λάσπη, δέσποινα του οικείου, είναι υπεύθυνη για τα αδύνατα θεμέλια του κελιού. Το κύτταρο άλλαξε πορεία καθώς γυρνούσαμε στο πατρικό. Δεν ήταν χειμώνας ούτε άνοιξη, πάνω μας έσταζε το πράσινο υγρό-
Σώπασαν όλα. Ακίνητη στο βάλτο αναπνέω ακούω τη μουσική που σ’ ένα μέρος του μυαλού ασφυκτιά. Άφαντη πάψε! Ανάλαβες να ενεχυριάσεις όρνεα μ’ αντάλλαγμα στερεοποιημένη άλμη, ήχο από κροτάλισμα που η άπνοια των αντιθέσεων έφερε ως εδώ.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Θα ’ναι ψέματα αν πω ότι προσπάθησα, συλλογίστηκε ο καταραμένος. Ένα ψέμα όμως – τι είναι ακόμα το ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι η αλλαξιά του εαυτού μου ήταν απότομη και Πα- ρο- δι- κή. Όταν σκέφτομαι είμαι ευτυχισμένος. Και αυτό το πέτυχα. Έχετε περπατήσει ποτέ σε πάρκο ξημέρωμα Χριστούγεννα; Δεν έχετε περπατήσει ποτέ σε πάρκο τα Χριστούγεννα. Η μόνη ευχάριστη διαπίστωση: όλα είναι κλειστά.
Εννοώ κλειστά. Και μένα που μ’ αρέσουν οι υποκλίσεις και τα τερτίπια, χαμογελώ στον εαυτό μου στην πόρτα μιας κρυστάλλινης βιτρίνας κρεοπωλείου. Γιατί τα έχουν στο αίμα τους την πρωτοτυπία, και ο κόσμος είναι χαρούμενος τις παραμονές… Εμένα μ’ αρέσει να προσκυνώ. Δε τα βάζω με κανένα. Αγαπώ τους τυράννους και θέλω να γεννώ παιδιά στις χαρές των γιορτάδων. Όμως η μουσική – με τραυμάτισε σαν την ομίχλη. Δεν αντέχω άλλες συγνώμες κατά του ειδώλου – κατά της συγνώμης. Στήθηκα στην απάθεια παθαίνοντας. Χωρίς σκόνη. Πέρασα μέσα απ’ το βουνό με αισθήσεις. (συγχωρέστε)

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Εδώ κτερίσματα στίχων από συλλογές της Βερονίκης Δαλακούρα …   
Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις