ΚΥΡΙΕ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΜΟΥ ΣΑ ΝΑ ’ΧΑ ΡΩΤΗΣΕΙ (πώς τάχα γράφεται σωστά ο χρησμός, αν δόθηκε ποτέ, αν τον ζητήσαμε ποτέ στ’ αλήθεια):

Είναι θαμπά, είναι πολύ αργά και δε σε βρίσκω μέσα στο Ποίημα. Όλο χιονίζει εκεί. Γκρεμίζονται κήποι έγκλειστοι, φτάνουνε όρκοι πριν από σένα και στέκουνε ακίνητοι. Το μέσα μέρος του ανέμου έχει λησμονηθεί. Το χέρι σου μονάχα τραβάει απότομα την καταχνιά σαν παραπέτασμα. Περνούν από τα βάθη ομοιώματα και γνέφουνε αμίλητα. Κάθε μορφή που σου μοιάζει ξαναβάζει την προσωπίδα της και σε θυμάται…  Ήρθα στο μαύρο. Τα βουνά με ξέχασαν, πάλι χιονίζουν!..Ώρα να πηγαίνω κι εγώ τώρα που βουίζει σιωπώντας… Άκου… Τίποτα!.. Άκου, άκου το μισό, τα δύο, το ένα… το μέγα ένα… το παν. Άκου - τίποτα. Μόνο μυρωδιά από φριγμένο χορτάρι στον κήπο. Μυθομανής των τζιτζικιών ο άναξ, είπαν. Πήλινη η φύση και δεν αντηχεί. Κι ύστερα: άξιος, άξιος των αγαλμάτων ο σωσίας, είπαν. Αυτός που σώζει τη σιωπή, σώζει και τη φωνή της!.. Α, αυτό το φως, αυτό το βουερό λιοπύρι -είπε ο Γρέγος- τ’ ακούω, τ’ αγγίζω, το πιάνω σχεδόν με τα χέρια μου. Αν μπορούσα και να το σκεφτώ χωρίς τ’ αντίθετό του, θα ’μουν πιο δίκαιος και για τα δυο!.. Πες το σαν ψέμα: πας για αθάνατο νερό -γι’ αυτό λείπεις!.. Φλόγα στη νύχτα, γι’ άλλο τρέμει το σώμα, γι’ άλλο η σκιά [ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ και ΤΟ ΛΙΟΠΥΡΙ από τη συλλογή του Γιώργου Γεωργούση ΑΚΡΙΑΝΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ και με ΚΛΙΚ στην εικόνα «Ψάξε την πηγή κι ας μετανιώσεις κιόλας για το ποτάμι» κι  άλλα ΧΑΪΚΟΥ από τη συλλογή Η ΛΗΚΥΘΟΣ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ - ART by Nikoleta Tomas and Roberto Ferri]



ΨΑΞΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ, ΚΙ ΑΣ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΣ ΚΙΟΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ:
Για να μην πέσει
στηρίζεται στο δένδρο
ο ξυλοκόπος.

Πάλι η φύση
τα φτερά που της λείπουν
από μένα ζητά.

Μην κλέβεις φτερά
δεν είναι που θα σε δουν,
μα που θα πέσεις.

Τι κρυφοκοιτάς
μες στο ανεξήγητο;
Σαν πέσεις, θα δεις.

Σίγουρη η νύχτα
πώς ξέρει αυτή για πού
τραβάμε εμείς

Για μια βροχούλα
προσεύχονται οι καρποί,
εγώ για καρπούς.

Πάγχρωμη δύση,
το μαύρο που σου λείπει
θα ’ρθει σε λίγο.

Το ανύπαρκτο
χωρίς να βλέπει, φθείρει.

Όλοι σύμφωνοι
να μοιράσουν την στάχτη,
μεγάλη πύρα.

όλα εις διπλούν
για να με σπαταλήσουν
στο ένα κι απλό.

μην πετροβολάς
το αθώο τίποτα.
Τι θα του πεις μετά;

Ήρθα στο μαύρο.
Τα βουνά με ξέχασαν,
πάλι χιονίζουν.

Ναι, θα δεις το θαύμα!
Μα από δω ως τα μάτια
θα δεις το δρόμο;

Ας τη σημαία,
το σημαιοφόρο δες
πριν απ’ τα ζήτω.

Καπνός στις στέγες
Ιθάκη ή πυρκαγιά;
Η στάχτη ξέρει.

Σε θέλει αγνόν
ό,τι σε πάει στον χαμό!
Αλλιώς, σε σώζει.

Όλα τυχαία,
εκτός από την τύχη,
που ’ναι άλλοθι.

Πες το σαν ψέμα:
πας γι’ αθάνατο νερό
- γι’ αυτό λείπεις.

Φλόγα στη νύχτα:
γι’ άλλο τρέμει το σώμα,
γι’ άλλο η σκιά


[ΧΑΪΚΟΥ από τις συλλογές του Γιώργου Γεωργούση Ο ΛΥΚΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ και Η ΛΥΚΗΘΟΣ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις