Έχοντας μάθει να σώζω στον Υπολογιστή το δάχτυλό κατευθύνω στο εικονίδιο ελπίζοντας μην σε χάσω μέσα σου:

Ποιήτρια, με εξαιρετική ευαισθησία, νοημοσύνη και ψυχή, με αντιμετωπίσιμη τάση προς τη μελαγχολία και με ανεπτυγμένη αίσθηση ευθύνης, αναζητεί εργασία πλήρους απασχόλησης που να τη βοηθά να ζει. Διαθέτει φαντασία, ενεργητικότητα, πολύχρονη προϋπηρεσία στις λέξεις πένθους, και σπάνιες καλοκαιρινές αναμνήσεις. Έχει παρακολουθήσει τον ήλιο να δύει, το φεγγάρι να ανατέλλει, κι αντίστροφα, ενώ ειδικεύεται εξίσου στα σκούρα και στα φωτεινά χρώματα. Έχει βραβευτεί για τις επιδόσεις της στη σύνθεση και εξισορρόπηση αόρατων υλικών σε διεθνές επίπεδο. Παρακαλώ  μην επικοινωνήσετε για θέσεις εργασίας που απαιτούν επανάληψη ανούσιων κινήσεων σε υγρούς και κακοφωτισμένους χώρους όπου απαγορεύεται το κλάμα. Αφήστε τις δηλώσεις ενδιαφέροντος και τα στοιχεία  σας στον πίσω υαλοκαθαριστήρα του πορτοκαλί Ι.Χ. που περνάει από τη γειτονιά σας τα απογεύματα. Θα επικοινωνήσει εκείνη μαζί σας!..  [Λένα Κολλέργη PEUGEOT από τη συλλογή ΚΗΠΟΙ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2010 κι άλλα ποιήματα από την ίδια συλλογή όπου η ποιήτρια, ακροβατώντας ανάμεσα στον μυστικισμό και τη μαγεία, διαπερνά κάποια «ρεμπώδη» και δασωμένα τοπία για να βρεθεί στα  φευγαλέα πλάνα του αμείλικτου σήμερα, ανάμεσα στη θάλασσα και στον κήπο που της δόθηκε, ανάμεσα στη φούρια της νιότης της και στο διαχρονικό που φιλοδοξεί να καταγράψει]


ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ  ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ
Υπάρχει μια αρχαία πληγή
Περνάει από χώμα σε χώμα.

Μια αβέβαιη μάχη
Ένας θεός έτοιμος
Δεν ξέρεις τι να του ζητήσεις
Γιατί αναρωτιέσαι
Τι επιτρέπεται.

Πόθος βαθύς για την ήττα
Μητέρα τόσων τραυμάτων
Έμπειρη προξενήτρα.

Υπάρχει ένα απόγευμα
Αφημένο στην άκρη
Διάστικτο μ' αγκάθια.

Αυτό μου απαντά η σιωπή σας, λουλούδια.

ΤΟ ΦΥΛΟ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ
Όμορφος που ήσουν
Το πρόσωπό σου μισό ψάρι
Μισό φίδι
Μισό γύπας που μελαγχολεί
Τα μάτια σου ακοίμητες λίμνες
Τα χείλη σου διασταύρωση ορτανσίας και νέγρας
Τα λόγια σου έξω απ' τα παράθυρα
Μάνταλα
Τα μαλλιά σου καπνός

Ας έπεσα έξω
Στην ώρα άφιξης του έρωτα
Στις καλές μέρες για απογόνους
Και στην τοποθεσία των σταθμών

Ξέρω ότι ήσουν love story
Γιατί σου έγραψα ποιήματα
Κι αναμφίβολα
Η Τετάρτη είναι αγόρι
____________________________________________

ΚΑΤΩΦΛΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Ενθάδε κείται
Σκόνη αγριολούλουδου
Τριών ημερών
Χωρίς τη ρίζα του
Αφιερωμένου σε εικόνισμα
Σαρωμένου ύστερα μέχρι την πόρτα.

Πρόσεξε
Θα βαδίσεις στη μνήμη του,
Προσκυνητή.

ΛΙΦΤΙΝΓΚ
Δεν σιδερώνω. Είναι ύβρις
Να ακυρώνονται οι ζάρες.

Δεν είδα χαρακιές ποτέ
Να σβήνονται τόσο εύκολα.

Γιατί τα ρούχα τις ουλές τους να ξεχνούν
Τόσο ομαλά.

Ποιος μας λειαίνει εμάς.

Όταν άκουσα πρώτη φορά τον τίτλο της συλλογής της Λένας Καλλέργη, παρακούοντας πίστεψα ότι επρόκειτο για «Κύβους στην Άμμο». Μιλώντας της, μετά, της λέω, «Ωραίοι οι κύβοι σου», θεωρώντας ότι αφού είναι σχεδόν αδύνατον να δημιουργήσει κανείς κύβους με άμμο, είχε παίξει με τις λέξεις κάνοντας μια ωραία ανατροπή. «Τι;» με ρωτάει η ποιήτρια, «τι άκουσες; Τύποι στην άμμο;» Αλλά όταν τελικά τα ποιήματα βρέθηκαν μπροστά μου τυπωμένα σε χαρτί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, με το δέντρο που αντί για ρίζα έχει μία άγκυρα στο καλαίσθητο εξώφυλλο, τότε κατάλαβα ότι καλά είχα καταλάβει, καλά είχε απαντήσει και η δημιουργός. Οι «Κήποι στην Αμμο», θα μπορούσαν να είναι και «κύβοι» αφού ο σουρεαλισμός τους, η μαγεία και οι ανατροπές δίνουν και παίρνουν. Όπως θα μπορούσαν να είναι και «τύποι», όπως το πάρει κανείς, και μαθηματικοί αλλά και ανθρώπινοι. Στημένοι με σκηνικό την ρευστότητα της άμμου που ξεφεύγει απ΄ τα χέρια, ριζωμένοι στους κήπους της φαντασίας [Μαρία Ιωαννίδου]
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις