Χαλαρά ν’ αγκαλιάζω κι όχι να σφίγγω όπως παλιά με πάθος…

(ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ): Ν’ αγκαλιάσω θέλω. Όχι, δεν εννοώ αυτό που υπαινίσσεται το θέλω. Αντίθετα, δε θέλω να έχει αυτή η κίνηση κανένα περιεχόμενο, ελεύθερη να είναι αδέσμευτη, σε κανένα αίσθημα να μην έχει καμιάν υποχρέωση κι αν ο απωθημένος πόθος υποτροπιάσει ας εκφραστεί μ’ ένα πιο ασφαλές αλλιώς όπως θα έπραττε κάθε νουνεχής υπερήφανος αναστεναγμός. Ν’ αγκαλιάσω –εννοώ μια χαλαρή περίφραξη όλο κι όλο να βάλω σ’ αυτό το ξέφραγο κενό μη μπει κανείς. Συνιδιοκτήτη δε θέλω εξ αδιαιρέτου δεν ξαναγίνομαι. Χαλαρά ν’ αγκαλιάζω κι όχι να σφίγγω όπως παλιά με πάθος, το ίδιο λάθος [ΜΙΚΡΕΣ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ από τη συλλογή της Κικής Δημουλά ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ, εκδόσεις Ίκαρος 2016 και με ΚΛΙΚ εδώ η ποιήτρια, μιλώντας εκ πείρας, συμβουλεύει τους νέους  να μην εμπιστεύονται την… σοφία της πείρας, διότι, ΕΞΑΚΡΙΒΩΜΕΝΑ, δεν είναι σοφή όπως λένε, απλώς έχασε τη δύναμη να σφάλλει! ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ, το επόμενο ποίημα, μιλάει με τρυφερότητα για καταργημένους σταθμούς και για «ασεβή ταχύτητα» με την οποία διασχίζονται οι… απέραντες  εκτάσεις της ζωής. Έχει καμιά σημασία από πού έρχεται και πού πάει αυτό το τρένο; Ταξιδεύει το παρελθόν; Συνεχώς, πιστεύει η Δημουλά, με το μέσον της κατάργησής του και με μόνους τολμηρούς επιβάτες το παρόν και το μέλλον. Για ποιο λόγο όμως επέλεξε ως τίτλο της συλλογής το «ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ»; Ίσως υπάρχει μια εξήγηση στο τελευταίο ποίημα της συλλογής  με τον ίδιο ακριβώς τίτλο)  



ΕΞΑΚΡΙΒΩΜΕΝΑ
Όσο μπορείς, Νεότητα, απόφευγε
την πείρα.
Είναι μια γριά ζηλότυπη, ανέραστη,
Μόνον ο χρόνος ο πολύς
τη γλυκοκοιτάζει.

Εκ πείρας σας μιλώ.
Μην την εμπιστεύεστε.
Ειλικρινής δεν είναι. Σας φανερώνει μόνο
όσα έχασε και σας τρομοκρατεί

όμως, τα μεγάλα κέρδη που της έφεραν
τα ηδονικά της λάθη τ’ αποσιωπά.
Επιμελώς στη μνήμη της τα κρύβει
κι αναπολώντας τα ξαναζεί.

Εκ πείρας σας μιλώ.
Τις προσφορές της πείρας μη δεχθείτε.
Δόλιες είναι αποβλέπουν
στην κερδοφόρα ανταλλαγή:
ξερόχορτα σας δίνει και τον
ολάνθιστο αγρό σας αφαιρεί.

Κι όχι μόνο. Μες την αναμπουμπούλα
που προκαλεί η κλέφτρα πάντα δοσοληψία
η πείρα κάθε τόσο αποσπά
όλο και μια φέτα χορταστική
απ’ την πανσέληνό σας

στην έκλειψή της ρίχνοντας τα βάρη.

Εκ πείρας σας μιλώ.
Σοφή δεν είναι η πείρα
απλώς έχασε τη δύναμη να σφάλλει.

ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ
Επιστρέφω.
Όλες οι θέσεις στην επιστροφή
άδειες σχεδόν –σαν πόσα επιστρέφουν-
υπερπλήρης πάντα η αναχώρηση
φεύγουν πολλά, περίπου όλα.

Μεγάλη ταχύτητα αναπτύσσει το τρένο
μου διαμελίζει όσα μου έδωσε αυτό το ταξίδι
πρόσωπα μόλις προ ολίγου αγαπημένα
έκπληκτα αισθήματα, τοπία

φοβάται η διπλανή μου μελαγχολία
μην εκτροχιαστεί.

Γενικά δε μου αρέσει να προσπερνώ
με ασεβή ταχύτητα
τους αγρούς, τα σπαρμένα, ιδίως τα χέρσα

στεναχωριέμαι όταν δεν προφταίνω
ν’ ανάψω ένα βλέμμα
στην ιερή στωικότητα που θυμιατίζει
με ομίχλη κάτι μακρινά ερημοκλήσια.

Ν’ ανάψω κι ένα βλέμμα
στα φαγωμένα από την τρωκτική
εγκατάλειψη σπιτάκια και να προσκυνήσω
τις ξεθωριασμένες από τη βροχή
και τους κλαμένους καιρούς
πινακίδες σταθμών καταργημένων

όπως και να προλάβω ν’ ασπαστώ
τη μακρινή ηχώ σφυρίχτρας
απόηχου σταθμάρχη.

Σταθμοί καταργημένοι.

Κι όμως το τρένο σα να κόβει λίγο ταχύτητα
θέλεις από συνήθεια θες από σεβασμό
προς τους σκιώδεις επιβάτες
μήπως προλάβουν.

Αλλά όχι.
Δεν σπεύδουν.
Αδιαφορούν
οι σκιές
δεν καταδέχονται.

Επιβίβαση στην κατάργηση;

ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ (τελευταίο ποίημα της ομότιτλης συλλογής)
Δεν τον επέλεξα τον τίτλο, μου επεβλήθη, λέει η Κική Δημουλά.  Ίσως τον ενθάρρυνε ότι στο ποίημα με τίτλο «Το Πολυτονικό» επαινώ τη σημασία των τόνων και της στίξης. Αν τώρα με ρωτήσετε γιατί άνω τελεία και όχι τελεία θα πω ότι την απέφυγα γιατί θα ήταν σαν να κατέθετα μια ληξιαρχική πράξη. Μελόδραμα δηλαδή. Το πιθανότερο όμως είναι ότι με μαγνήτιζε η λέξη: Άνω. Με τραβούσε κατά πάνω σαν για να με απομακρύνει από το αρπακτικό: Κάτω.

Ναι, το έχω ξαναπεί

κι όσο οι λέξεις θα με αφήνουν
ακόμα να μιλώ, θα το υπενθυμίζω
φωναχτά ότι οι λέξεις φταίνε
αν όχι για όλα
πάντως για τα αξεπέραστα

σκέψου τη λέξη «φεύγω»
πόσα «θα μείνω» γκρέμισε
και πόσα άλλα στοίχειωσαν
από τις λέξεις ξεχασμένα.

Ένοχες λέξεις δεν το συζητώ
ας μην επαναφέρω
τι αδικοχαμένα πήγανε εξαιτίας τους
χιλιάδες «σ’ αγαπώ»
τι λίγα που σωθήκανε σε μια φωτογραφία

κι αυτά δεν είναι τίποτα
σε σχέση με το αίφνης θα πάψω να μιλώ

όταν διαμιάς θα φύγουν όλες
οι λέξεις από μέσα μου με πρώτη
πρώτη πρώτη απ’ όλες τη λέξη Υπάρχω.

Κι εσύ γιατί ταράζεσαι δεν ήξερες
ότι μια λέξη είναι σαν τις άλλες
η τόσο ύπαρξή μας;

Απλώς προφέρεται αργά πολύ αργά
σα να ’ναι οι συλλαβές της ατέλειωτες

κι εγώ
όντας φανατική της ύπαρξης
με άρθρωση επίμονη παθιασμένη
θα εξακολουθήσω όταν
να την ξεναμιλώ έστω συλλαβιστά

κι ας μη μου έχει μείνει τότε
καμία συλλαβή της

[επιλογές ποιημάτων από τη συλλογή της Κικής Δημουλά ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 2016]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις