ΑΠΛΗ σκέψη του λέγοντος ΟΝΕΙΡΑ του μη πραγματικού (ή αόριστη επανάληψη ΑΔΗΜΟΝΙΑΣ προσδοκώμενου;)

 «Αν δεν ρισκάρεις με παρόν, κανένα παρελθόν δεν κρύβει μέλλον» (ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ του Γ, Βαρβέρη)
«Αν νιώσεις ότι δεν πας μπροστά, περπάτα ανάποδα! Αν κοιτάξεις μια σύμπτωση με γυμνό μυαλό, μπορεί να τυφλωθείς» (ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ)«Αν η νιφάδα του χιονιού είναι τέλεια, ο άνθρωπος δεν είναι (ΑΠΛΗ ΣΚΕΨΗ ΖΥΡΑΝΝΑΣ ΖΑΤΕΛΗ)…
(αλλά «όποια κι αν είναι η εποχή, ο Πόθος είναι πάντα θέρος… και ο Έρωτας ο πιο ξανθός αρχάγγελος του Παραδείσου» ΑΟΡΙΣΤΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ στο παρόν και το μέλλον Ανδρέα Εμπειρίκου)
Έξω βρέχει.  Αν σκύψεις εδώ που γράφω θ’ ακούσεις ότι η επιθυμία εκπνέει μόνο όταν την πυροδοτήσεις με πράξη (ΜΑΓΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ Γιάννη Τόλια).
Τα χάδια μας κάνουν ανθρώπους. Και τα φιλιά. Και το συμφέρον μας είναι ο Έρως. Η νύχτα. Ο ήχος της βροχής. Αυτή η καλοκαιρινή θλίψη, που ξεγελά και παντρεύεται το βασιλιά Ήλιο. κείνο το λιοπύρι. Εκείνη τη γύμνια. Το νυφικό μας. Τα χάδια μας κάνουν Ποιητές Και τα φιλιά. Και το συμφέρον μας είναι ο Έρως. Από καταβολής δρόσου (ΟΡΓΑΣΜΟΙ ΠΟΙΗΣΗΣ Αντώνη Αντωνάκου)Κύριε, αν είσαι λέξη, δώσε ένα Ποίημα στον αέρα για τη σωτηρία της μονάχα, ένα Ποίημα με λόγια όχι θηλυκά, Ποίημα σχοινοβάτης, μοναξιά κι επαγρύπνηση, που γεννιέται από μήτρες και από σταυρό για να παντρεύονται οι άγνοιες της μοναξιάς, Ποίημα του Απείρου (ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΛΕΞΗ Κατερίνας Κατσίρη)Μα εγώ δεν είμαι παρά το άθυρμα στις κλαίουσες μονομανίες μου: όμαιμος σε μια λάμψη σαν της αστραπής στων υακίνθων την ουράνια σκάλα, σ’ ένα ενάλιο κορμί ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων. Ψυχή μου διάτρητη στη ρότα άσφαιρου τοπίου (ΑΟΡΙΣΤΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ και ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ Τάσου Κάρτα απ’ τις Ριπές Μονοσύλλαβης Ερημίας]
λοιπόν, Καράβι με πανί ταξιδεύει στη Φοβερή Ερημία της κβαντομηχανικής του διαδικτύου μ’ Ένα στίχο που είναι να βγει…
(γι’ αυτό):ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ πολλές να κάνεις βάζοντας στις λέξεις σου φωτιά, γιατί, «αν δεν φτάσεις στην άκρη του γκρεμού δεν κάνεις φτερά…» (κι άλλοι ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ μαγικού ρεαλισμού με διπλό ΚΛΙΚ στη Γενική Διαιρετική Ετερόπτωτων Πόθων Ποίησης - ART by
DANG Nguyen Dinh horses)




ΑΝΑΠΤΥΓΜΑ ΕΠΙΦΩΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΙΛΒΟΝΤΟΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ (που ταξιδεύει μεσ’ την ασπρόμαυρη παλίρροια των στιγμών μ’ ένα ΚΛΙΚ ο καθείς και τα όνειρά του)  
ΠΟΙΗΣΗ, ο καλύτερος τρόπος να μιλήσουμε για ΤΑΞΙΔΙΑ στην «Ιθάκη» με Ζέφυρο στα πανιά και κόντρα φλόκους, για ΑΝΕΜΟΥΣ του σκιρτήματος των ζαρκαδιών που από τα μάτια τους βγαίνει φωτιά και με ΚΛΙΚ στα πανιά των λέξεων ανοίγουν παράθυρα ΠΟΙΗΣΗΣ

Αντίφαση (μ’ ένα σμπάρο…)
Υπάρχουν τρεις θεοί που κανείς δεν τους ξέρει σήμερα. Έγιναν θεοί επειδή κατάλαβαν, πίστεψαν και διαλάλησαν τρία πράγματα, από ένα ο καθένας, και γι’ αυτά θυσιάστηκαν απ’ τους ανθρώπους. Ο πρώτος αποτάχθηκε με φρενίτιδα τον κόσμο, πίστεψε πως κανένας άνθρωπος δεν έχει δίκιο και τον έγδαραν ζωντανό. Ο δεύτερος έβαλε μοναδικό του στόχο, και κατάφερε, να κατακτήσει ολόκληρη την εσωτερικότητα του, πίστεψε πως το δίκιο είναι πάντα εξίσου μοιρασμένο ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες αντιμαχόμενες παρατάξεις και τον ακρωτηρίασαν αφήνοντας τελευταίο τον αποκεφαλισμό του. Ο τρίτος βρήκε το μυστικό της ανεξάντλητης δημιουργίας, πίστεψε πως είναι απέραντα αηδιαστικός και αυτός που έχει άδικο κι αυτός που έχει δίκιο, και τον παλούκωσαν απ’ όλες τις τρύπες του συγχρόνως (Δημήτρης Δημητριάδης, Β΄ Αντίφαση από του Καταλόγους 1-4 – με ΚΛΙΚ εδώ κι οι άλλες ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ)

(κι άλλος Φαύλος Κύκλος με Υποθέσεις Αντίφασης)
Ας μασκαρευτούμε Ποιήματα, να γητέψουμε των Υακίνθων τη γυμνή Ομορφιά ιδρύοντας αιωνιότητες Στιγμών στην έρημο των Αισθήσεων….
Ας μιλήσουμε για ταξίδια με στίχους άλλων ποιητών, για Ποιήματα τεντωμένα στα Στενά των Σαργασσών,  που θα λένε «όλο για μάτια, όλο για μάτια», για φωνήεντα αέρινα και σύμφωνα υγρά!
Λοιπόν…
Χαμένοι στη μετάφραση Σιωπής Λέξεων;
Στα λόγια αλάθητοι οι μάντεις/ποιητές βαλσαμώνουν αμφίσημα Όνειρα σ’ ανοιχτά πανιά Στίχων: μικρό Έαρ στου εξαίσιου λυρισμού το Αίνιγμα….
Λοιπόν,
ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ πολλές να κάνεις βάζοντας στις λέξεις σου φωτιά, γιατί, «αν δεν φτάσεις στην άκρη του γκρεμού δεν κάνεις φτερά…»

Αν, τελικά, οι πιθανότητες να λέει το κύμα του Αιγαίου  ξεσπώντας στα βράχια μιας ερημονησίδας πράγματα πολύ πιο σημαντικά απ' τις αμπελο-φλυαρίες πολιτικών και φιλοσόφων, δεν είναι απειροελάχιστες και αν η πιθανότητα, πάλι, το χρυσάφι όλης της γης να είναι σταγόνα στον ωκεανό, μπροστά στη μοναδική στιγμή που ένα κορίτσι ελευθερώνεται και, σαν κόρη ωραία με τους μικρούς γλουτούς και τα μεγάλα ξέπλεκα μαλλιά, προσφέρει τον ώμο του γυμνό να τον φιλήσουμε, κι αν οι Ποιητές τακτικά κομίζοντας κλώνους ροδιάς κι άλλα της τελετουργίας άχραντα λόγια κομίζουν μιαν άλλη τάξη ομορφιάς χωρίς η πραγματικότητα να παρουσιάζει το παραμικρό ρήγμα έτσι ώστε να δίνεις την ευχέρεια στην ύλη να χάνει τόση απ’ τη βαρύτητά της όση της χρειάζεται για να επιχειρεί μαζί σου πτήσεις, κι αν ο Φαύλος Κύκλος ευσεβών υποθέσεων τελειώνει σ’ ένα και μόνο Στίχο, τότε που ο αέρας πιάνεται απ’ την άκρη του σεντονιού της θάλασσας και τ’ ανασηκώνει τόσο ψηλά που βλέπεις τη γυμνή πλάτη του ουρανού γεμάτη αφρούς και κοχύλια…  [παρά-ποίηση Οδυσσέα Ελύτη]


Διπλό ΚΛΙΚ, λοιπόν, στη μηχανή αναζήτησης ψευδαισθήσεων στις πίσω μου σελίδες 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις