ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΑ υπεροψίας και μέθης με κατανόηση της ματαιότητας των ΜΕΓΑΛΕΙΩΝ

Γράφεις ατέλειωτες σελίδες. Μετά τις πετάς.  Με την ίδια ακριβώς ευκολία (Νάσια Καρανάσιου) Οι πέντε λέξεις της ανθρώπινης συνθήκης: παρουσία, απουσία, συνουσία, περιουσία και εξουσία. Κάποια άλλη; (Maria Savakis) Άρχισα να γράφω και μου έπεσαν στο χαρτί λέξεις όπως «αιωνιότητα», «κυρίαρχος», «διαλέγω», «εξαίρω», «ωτακουστής», «φιλήδονη», «χαλασμένος», «φλόγα». Διαπίστωσα πως το πήγαινε για βαρύ το πράγμα.  Κι έτσι σκέφτηκα πως θα ταίριαζε καλύτερα να ζωγραφίσω ένα κρινάκι  πρωινό με δυο σταλιές δροσιά και να στο στείλω μ’ έναν αλήταρο σπουργίτη. Επειδή σε αγαπώ. (Αγγελίνα Ρωμανού) Αφουγκράστηκε τον άνεμο που βούιζε στα αυτιά της Χίλιες φορές ο άνεμος από τα λόγια του, σκέφτηκε!.. Ο άνεμος καταλαγιάζει στο τέλος (Αριστέα Κουτά)   Έτσι ύπουλοι και φθονεροί που είναι, φόρτωσαν με τόσα χημικά το κορμί μου,  με τόση αδιαφορία τον ύπνο μου, ώστε αντί να τρέφομαι  με τις σάρκες των άλλων,  τρώω τις δικές μου· δεν παύω ωστόσο να έχω την κατάρα των Undead.  Και κάποια μέρα θα ξυπνήσω (Αφεντουλίδου Άννα)«Μη με περιμένεις απόψε.
Είμαι εκεί που μπορώ να είμαι ο εαυτός μου» (Δήμητρα Διδαγγέλου)
 Το παραμύθι τελειώνει χωρίς να πει καν το τέλος του (Αλέξανδρος Κουτκουδάκης) Πάντα αγαπούσα τα μαθηματικά:  γι’ αυτό χάνομαι με γεωμετρική πρόοδο από τα μάτια σας (Λίνα Φυτιλή)  κι άλλα ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΑ με ΚΛΙΚ στην εικόνα των στίχων του ποιήματος του Καβάφη ΚΑΙΣΑΡΙΩΝ

Τη στιγμή που οι ζωές πολλαπλασιάζονται, άγριοι κύκνοι βγαίνουν και μπλέκονται στα σύννεφα Το άσπρο και το μαύρο διαιρούν την ηδονή μου. Εκεί στη γωνία που στάζει το δάκρυ σου. Εκεί θέλω να ζω. Να είμαι. Ο σταλακτίτης των ματιών σου. Ένωσες την αρχή με το τέλος σε μια ακροστιχίδα σιωπής. Όλα τα άλλα έμειναν σε εκκρεμότητα.  Όλα τα παιχνίδια μου βγήκαν στο δρόμο για να σε ψάξουν. Μόνο ο μολυβένιος στρατιώτης γύρισε Όχι όμως για μένα. Για την μπαλαρίνα του. Κι η αγκαλιά μου γέμισε παγωμένα καλώδια (Μαρία Χρονιάρη)


 Έγινε το θαύμα
Βρήκε ποίημα να τον χωρέσει
Θεό δε βρήκε να πει ευχαριστώ
(Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος)



 Τα πουλιά στέκονται για λίγο στο κλαδί,
κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου αλλού,
θα ’χουν πετάξει μακριά κι εσύ
θα αναρωτιέσαι αν άκουσες ποτέ
το τιτίβισμα κι αν είδες κάποιο πουλί να σου διδάσκει
το μυστικό των φτερωτών ονείρων…
(Τζόαν Πέτρα)

Έχω ένα εγώ μεγάλο σαν σύμπαν.
Για αυτό καταλαβαίνω και τη θεωρία
των παράλληλων συμπάντων
(Χριστίνα Παπαντωνίου)

Όσο και να πάσχισα τον εαυτό μου να ντυθώ
Πάντα ήμουν ένας άλλος
Ένας παλιάτσος ντυμένος μ’ άλικο καπνό
Που στριφογύρναγε τα μάτια του με πυρετό
Κάθε που του ζητούσαν να μιλήσει.
Τα λόγια φεύγαν απ’ το στόμα μου κι ορφάνευα
Κι έβλεπα απέναντι το είδωλο της άθλιας όψης μου
Να ανοιγοκλείνει το στόμα του
Και να ξερνάει τα λόγια μου (Ειρήνη Παραδεισανού)

Δεν ήθελα να σου κάτσω εκείνο το βράδυ.
Και έτσι εσύ με  σκότωσες..
με μαγείρεψες και με κατάπιες λαίμαργα.
Ωραία.
Ελπίζω τώρα να σου κάτσω στο στομάχι (Χρυσούλα Καλαντίδου)

Κυριακή γνωρίστηκαν,
Δευτέρα γαμήθηκαν,
Τρίτη δεν αντάμωσαν,
Τετάρτη του ζήτησε εξηγήσεις,
Πέμπτη του φύτεψε μια σφαίρα στο σβέρκο
(Γιάννης Γκέκας )

Έστριψες στη γωνία, η γωνία σε άλλη πόλη, μετακόμισε μαζί με ό,τι ένιωσα για σένα.
Η άλλη πόλη λέγεται Καπερναούμ κι εγώ φοράω χιτώνα, σανδάλια
και με λένε Ιάκωβο, αντί
  για Ιωάννα (Ιωάννα- Ροδάνθη Σκουνάκη)

Είπε, ας μην ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας.
Και πως η Δημιουργία δεν τέλειωσε.
Η Δημιουργία τώρα ξεκινά.
Στα κρεβάτια και στις καρδιές των ανθρώπων (Αντώνης Αντωνάκος)

Με κανόνα και διαβήτη ξεκίνησε την ζωή του.
Τους κανόνες τους πέταξε.
Ο διαβήτης του έμεινε.
Γεωμετρία δεν έμαθε ποτέ.
Μόνο πόσο είναι το εμβαδόν των δύο επί δύο μέτρων.
(Αφροδίτη Λυμπέρη)

τα κυκλώματα της ζωής έχουν
ταξίδια για καλώδια
ψέματα για ασφάλειες
έρωτες για διακόπτες
ανάβει δεν ανάβει το λαμπάκι (Πέτρος Σκυθιώτης) 

Μικρή περισπωμένη της αγάπης μου
Πού να ’βρω καταφύγιο, τώρα που οι εποχές κατεδαφίζονται;
Κάνει κρύο σαν ξεσπιτώνονται τα πουλιά
Και μεταναστεύουν οι κόκκινοι ερωδιοί της ευτυχίας.
(Μαρία Στρίγκου)

«Φωτιά» φώναξε «Καίγεται το σπίτι μου»
και κάθισε στον καναπέ του,
αφού πρώτα κλείδωσε καλά την πόρτα! (Κατερίνα Λαναρά)

Από τη μία ανηφόρα,
την άλλη κατηφόρα.
Τελικά ευθεία. (Γιάννης Γουναρίδης)

Κάθε μυστικό του, γινόταν ατσάλι
πάνω στο κορμί της.
Ήθελε τη γύμνια της.
Μα έπρεπε να την πείσει, να στέκεται δίπλα του
χωρίς ασπίδες και γροθιές
. (Ζωή Κοσμαδάκη)

αν μιλάς πολύ είναι σαν να μην μιλάς: δεν σ’ ακούνε (Κατερίνα Φανοπούλου)

φίλε, για το καλό σου άλλαξε φιλο-σοφία. (Ασπασία Καχελισβίλι)

στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και ψάχνω να με δω (Νικολέτα Νικομάνη)

σώζουν το παρόν τους πατώντας στο μέλλον μας. (Παναγιώτης Γαβριηλίδης)

κλεφτά νιώσε ό τι δεν ένιωσες την πρώτη φορά (Χριστίνα Ράδογλου)

με ρώτησε πού πάω, του είπα δεν ξέρω,
πάμε, λέει, κι όπου βγάλει.
δεν έβγαλε πουθενά
(Ναυσικά Ξενιτοπούλου)

προσπαθούμε να γίνουμε τέλειοι για τους άλλους
σκοτώνοντας
 ακόμα και το τελευταίο κομμάτι
του εαυτού μας (Στέλλα Καντίου)

Το φίδι στον κόρφο σου θα με τσιμπήσει ξανά.
Μ΄ αυτήν την φύση και σ’ αυτήν την θέση, τι άλλο να συμβεί;
Η μονή απορία είναι αν θα πονέσω ή θα χάσω τις αισθήσεις μου.
Η ριζικότερη διαφορά του κόσμου δηλαδή (
Oldboy)

Ντύθηκε στο χρώμα της χρυσόμυγας. Στο δεξί καρπό ασημένιο ρολογάκι.
Αθόρυβα πλησίασε το ποδήλατο.
«Έχεις ώρα;». Το μάτι της έπεσε στα ανοιχτά του πόδια.
«Κι ο μπαμπάς σου έχει τέτοιο.»
Δεν ξανάβαλε ρολόι (Μαρία-Ελένη Φραγκιαδάκη)

 Ως εκ τούτου, τα αποδημητικά πουλιά έχουν μποέμικες συνήθειες
και συντελούν στην ταραγμένη κοινωνική διαστρωμάτωση.
Επ’ ουδενί μη δείξετε εμπιστοσύνη σε όντα που βάζουν το κλίμα
πάνω από την αγάπη για την πεπατημένη.
Καναρίνια εγκλωβισμένα πίσω από χρυσά καγκελάκια
–η μπουρζουαζία των πτηνών-  δύνανται
να γίνουν οι μόνοι παντοτινοί σας φίλοι (Στέλλα Παρασχά)

Την ώρα του σεισμού άρχισε να σκέφτεται πεταλούδες στο Πεκίνο.
Όταν του ήρθε το ράφι στο κεφάλι τις έβλεπε κιόλας… (Δούκας Γραβάνης)

Το κεκλιμένο έδαφος. Αυτό που με υπομονή πατούμε.
Και μας κινεί προς τα κάτω. Και νομίζουμε πως περπατούμε.
Από όποια πλευρά και αν το δεις. Εξ αιτίας του βάρους μας αγανακτούμε.
Ενώ μ’ενα φιλί, ξαφνικά πετούμε (Κωνσταντίνος Νικολόπουλος)

Ξυπνάει με πονοκέφαλο. Το τζάμι θολό, απ’ έξω δε φαίνεται ο καιρός.
Ανοίγει το ραδιόφωνο.
«Βοήθεια» φωνάζει ο εκφωνητής.
Γυρνάει και βλέπει πλάι του τη μοναξιά, γριά γυμνή (Μαρία Θεοφιλάκου)

θα βρούμε μια λύση μαζί μετά που θα ξυπνήσουμε, μου είπε, μα δεν κράτησε το λόγο του: δεν ξύπνησε ποτέ (Χρυσούλα Περώνη)

 «Δεν σου ’χουν μάθει να μη ζητάς παραπάνω απ’ όσα μπορεί ο άλλος να σου δώσει;»
γύρισε και της είπε εκείνος ο γκόμενος που δεν ήξερε πως να της δώσει αγάπη (
Σοφία Αυγερίδου)

Τόσο γαλάζιος ο ουρανός, πώς να τον ζεστάνω; αναρωτήθηκε κι ευθύς ζωγράφισε ένα γκρίζο σύννεφο να εκλιπαρεί αγάπη (Ασημίνα Λαμπράκου)

Όταν κάποια στιγμή άντεξαν τις αντιφάσεις  της φύσης κατάλαβαν μια πεταλούδα έχει πολλούς τρόπους να πετάει, μια θάλασσα πολλά νερά να βυθίζεται και άπλωσαν τα χαρτιά με τσιμπίδες πάνω σε συρματόσκοινο και αναίρεσαν ιστορία και είπαν θέλετε βαρύτητα σβάστικας και ρώτησαν θέλετε να διασχίσουμε γλώσσα; Και είπαν θέλετε σύνορα και ρώτησαν ακούτε την χαραυγή; Και απάντησαν λειψή  αυγή από στέρνο σε στέρνο από λίπος σε λίπος από λαιμό σε λαιμό και απαίτησαν  δρόμο σε κάθε λωρίδα και είπαν θέλουμε δέρμα σε κάθε στοιβάδα και φώναξαν βλέπουμε λευκό σε κάθε δέρμα και πρότειναν όραμα και προτίμησαν στρατηγό και είπαν θέλουμε ερωτευμένο και είπαν αφήνουμε κενό και είπαν ζητάμε ουσιαστικό: άνθρωπος και λένε ζητάμε επίθετο: ελάχιστος /κανονικός και είπαν υπάρχει μια μουσική που δεν προσδιορίζει και μούγκρισαν με τα λάθη και ψιθύρισαν- Απουσία τεράτων. Όμως κανείς δεν γλιτώνει  από την τέλεια παραμόρφωση. Ατελώς διηθείται το σύμπαν. Και σώπασαν Γεωργία Τρούλη]


[ΠΗΓΗ: Ολιγόλεπτα σε συνέχειες από την Τεθλασμένη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη: http://bibliotheque.gr/]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις