ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Στον κόσμο που γεννήθηκα τα χάνει κανείς όλα: τις λέξεις τρώει ο καιρός και μέσα από τις λέξεις φαγώνονται τα μάτια, τα φιλιά, ακόμα και η ανάγκη να υποφέρεις! (ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΤΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ) Άλλη κίνηση δε θα κάνω πια γιατί ο Χειμώνας -δάσκαλος ποτέ του δεν με κοίταξε ακίνητος τόσο βαθιά με το ένα μάτι γκρίζο και τ’ άλλο άσπρο σαν της γάτας. Στέκομαι επιτέλους, το μέλλον αλλάζει πόδι μουδιασμένο, τ’ άλλα μου μέλη απλές υποθήκες θανάτου. Κοίτα, η κάμαρα πάλι μεταμορφώθηκε σε νύχτα κι η νύχτα σε κάμαρα. Απ’ έξω το τίποτα λάμπει σε άσπρη δόξα!.. (Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ) Εκεί που βυθίστηκα για να σε βρω έχει χαθεί πια το ον κι άλαλος ο προφήτης της καρδιάς μου. Είσαι σε μια μορφή απόλυτη απρόσιτη και στη ζωή την ίδια, μια άσπρη κηλίδα είσαι, λίγο θολό νερό. Θέλω να φθείρω το τελευταίο μου φως εκεί που τίποτα δεν σταματάει το μάτι: ούτε χελιδόνι θέλω στον ορίζοντα καμιά αυταπάτη. Θα ’χει πεθάνει η καρδιά μου κι ακόμη θα ζω, θα προσβλέπω στη φύση και σα σε λέω καλοκαίρι, χωρίς μνήμη πια, θα σε λέω ανθό, ώσπου ο μύθος να τραβήξει πίσω μου την κουρτίνα: απέναντι ο άσπρος τοίχος όλα  τελειωμένα και λευκά κι εγώ μια πατημένη κατσαρίδα!.. (ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΩΣ) [τρία ποιήματα από τη συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ, εκδόσεις Εγνατία σειρά ΤΡΑΜ 1977 – ART by Art by ANGELBEARZS]



ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΛΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ, ΕΤΟΥΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ
Δεν ύφαινα, δεν έπλεκα
ένα γραφτό άρχιζα, κι έσβηνα
κάτω απ’ το βάρος της λέξης
γιατί εμποδίζεται η τέλεια έκφραση
όταν πιέζετ’ από πόνο το μέσα.
Κι ενώ η απουσία είναι το θέμα της ζωής μου
-απουσία από τη ζωή-
κλάματα βγαίνουν στο χαρτί
κι η φυσική οδύνη του σώματος
που στερείται.

Σβήνω, σχίζω, πνίγω 
τις ζωντανές κραυγές 
«πού είσαι έλα σε περιμένω 
ετούτη η άνοιξη δεν είναι σαν τις άλλες» 
και ξαναρχίζω το πρωί 
με νέα πουλιά και λευκά σεντόνια 
να στεγνώνουν στον ήλιο. 
Δε θα ’σαι ποτέ εδώ 
με το λάστιχο να ποτίζεις τα λουλούδια 
να στάζουν τα παλιά ταβάνια 
φορτωμένα βροχή 
και να ’χει διαλυθεί η δική μου 
μες στη δική σου προσωπικότητα 
ήσυχα, φθινοπωρινά... 
Η εκλεκτή καρδιά σου 
– εκλεκτή  γιατί τη διάλεξα – 
θα ’ναι πάντα αλλού 
κι εγώ με λέξεις θα κόβω 
τις κλωστές που με δένουν 
με τον συγκεκριμένο άντρα 
που νοσταλγώ 
όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας 
και ν’ αρμενίζει τις θάλασσες 
στου καθενός το νου. 
Σε λησμονώ με πάθος 
κάθε μέρα 
για να πλυθείς από τις αμαρτίες 
της γλύκας και της μυρουδιάς 
κι ολοκάθαρος πια 
να μπεις στην αθανασία. 
Είναι σκληρή δουλειά κι άχαρη. 
Μόνη μου πληρωμή αν καταλάβω 
στο τέλος τι ανθρώπινη παρουσία 
τι απουσία 
ή πώς λειτουργεί το εγώ 
στην τόσην ερημιά, στον τόσο χρόνο 
πώς δεν σταματάει με τίποτα το αύριο 
το σώμα όλο ξαναφτιάχνει τον εαυτό του 
σηκώνεται και πέφτει στο κρεβάτι 
σαν να το πελεκάνε 
πότε άρρωστο και πότε ερωτευμένο 
ελπίζοντας 
πως ό,τι χάνει σε αφή 
κερδίζει σε ουσία.
[ΛΕΕΙ Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ  από τη συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ, εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ 1977]

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 Ο χρόνος είναι αλλιώτικος για τον ερωτευμένο
δεν είναι πραχτικός
χωρίς αποτέλεσμα λήγουν οι στιγμές.
Το μέλλον φτιάχνεται με τα πιο ωραία θέματα
της χθεσινής αγάπης
για θάνατος λογιέται ο χωρισμός,
όταν τελειώσει το αίσθημα
δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Ως ν’ απαντήσω στον μπακάλη
πρωτοχαιρετιστήκαμε
και μέσα άρχισε ξανά
ο διάλογος με σένα
ευφορία - πρώτη φωνή αναγνώρισης,
φεύγω ανάλαφρη με τη σακούλα
αν έχεις προλάβει να μ’ αγγίξεις
σκυφτή - αν έχει ξανάρθει
το φοβερό βλέμμα του αποχωρισμού.
Αδειάζω, όλο αδειάζω
τη στιγμή από το παρόν
και μπαίνω σ’ άλλο τώρα,
πηχτό κι αδιαίρετο.

«Μπορεί και να ’ναι ψυχρότητα
όλο το πάθος»
σκέφτηκα περπατώντας άκρη-άκρη
στο γκρεμό… σιωπή
και μέσα μου πιο άσπρη
αχνιστή, γαλακτερή
μ’ ακέφαλες τις λέξεις να πλένε
να λιώνουν οι έννοιες, τα πρόσωπα
ενώ στον πάτο, πέφτουν και ξαπλώνουν
τα πράγματα.
Κύματα στην καταχνιά
μια φάλαινα που είδα από μακριά
να πετάει το υγρό τραγούδι της
στον πάνω ωκεανό
και τη χαράδρα πράσινη κλειστή
με το μουσούδι της μονάχα
ν’ ακουμπάει στην άμμο,
ο άγιος που ποτέ δεν πίστεψα
άκουσα μονάχα τα κουδουνάκια του
κι αλάφρωσα λιγάκι
αυτά μόνο τα λίγα σκοτάδια
τα σχισμένα.
Το πάθος μοιάζει να ’ρχεται
από την αλχημεία του πάγου
μια κρυάδα που κρατάει
αμοίραστο τον πόνο
και την ουσία του καλού
τόσο βαθιά θαμμένη.
Στέκει πίσω απ’ τα πράγματα
σαν ένα κόκαλο
σα νεύρο αλύγιστο, σκληρό
που ούτε φωτιά δεν πιάνει
κάτι σα ζώο – θυρωρός
μ’ ένα μονάχα μάτι
ακίνητο το χάος να κοιτάει
μ’ ένα μονάχα αφτί
ν’ ακούει τη σιωπή.
[Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ και ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ’ΝΑΙ ΨΥΧΡΟΤΗΤΑ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ δυο ποιήματα  από τη συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ, εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ 1977]

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ
Το πρόσωπο στον έρωτα
δεν έχει οριστική μορφή
και μόνο απ’ την αφή
φωτίζεται η ουσία.

Ο άνθρωπος είναι κρυφός
οι πράξεις του χειρότερα τον αποσιωπούν
μόνο σαν τον ξεχνάει ο κόσμος
και μένει στην καρέκλα
ώρες μπρος στο άδειο πιάτο
με τις σφουγγισμένες σάλτσες
κάτι κουνιέται μέσα του
κάτι στάζει
πότε το λέει μνήμη
πότε φόβο
-τον σκιάζει η αγριότητα
κι ο φανατισμός του πλήθους
πιο μέσα ακόμη βρίσκεται
το φυτώριο των φύλλων
ενώ άγνωστος παραμένει πάντα
ο φυτευτής.

Στον έρωτα το ταίρι του
μόνιμα κατοικεί
τα έγκατα που αυτός
μονάχα επισκέπτεται
ξέρει αυτή γιατί το σώμα του
ξαναγεννιέται μέσα της
και γύρω γύρω στο στήθος της
δε ντρέπεται πια για τα όνειρά του.
Υγραίνει και είναι τρυφερός
σκληραίνει και υποφέρει
στους άλλους λογοδοτεί
σ’ εκείνη εξηγεί
ό,τι κι αν του συνέβη.
Με στόμα κλειστό και μυρωμένο
μάτια ελευθερωμένα στο σκοτάδι
ξανανάβουν οι υποσχέσεις
της προσωπικότητάς του
τον περιτριγυρίζει το φέγγος
της ανθρωπιάς του
ανεμπόδιστος εξαίρεται
προς τα ουράνια σώματα
δίκαιος
χωρίς οικογενειακά βάρη
γίνεται ο Λατρευτός

Αν είναι όπως λένε ο έρωτας
τυφλός
είναι γιατί στραβώνει
αυτό το λίγο φως
κρυμμένο στο παγιδευμένο
πρόσωπο.
[ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ  από τη συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ, εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ 1977]

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΦΤΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ
Απ’ το παράθυρο
ο κήπος μοιάζει ν’ ανήκει αλλού
και το σπίτι να ταξιδεύει
πάνω σ’ ένα φύλλο.
Μες από τη γρίλια
κομμένοι φέτες συνεδριάζουν
οι μνηστήρες της σιωπής μου
σα βεγγέρα
και ανεβαίνει ως τα πάνω πατώματα
η τσίκνα
απ’ τα εδέσματα
της μακρότατης αναμονής μου.
Πετούν γύρω μου οι μνηστήρες
ζαλισμένοι απ’ το φως
της εκθαμβωτικής μοναξιάς μου
όταν τους κοιτώ από ψηλά
είναι που βρίσκομαι σε μια  κάμαρη
γεμάτη Οδυσσέα.
Ας μην μιλήσω πάλι
για τη θεσπέσια φωνή του
τη λίγη πρωτοτυπία του
που τον έκανε αιώνιο απ’ την αρχή,
αλλά για μια αλλαγή
μια λαμπερή κλωστή
μέσα μου.
Περιμένοντας φτάνω στην ουσία
του εαυτού μου.
Πώς να περιγράψω το κουκούτσι
όταν πια δεν περιβάλλεται
είναι γυμνό και δεν φοβάται
χτυπά δεν σπαρταρά
και μου επιβάλλει τη σταθερότητα
του χρόνου;
Μια σοβαρότητα αρχίζει από μένα
και πιάνει όλη τη φύση
αν η πορεία συνεχιστεί
κι ο θάνατος θα είναι
μια αξία
………………………..
Ακούω κάτω τους αλαλαγμούς,
ήμουνα κάποτε κι εγώ
με λάσπες στο κεφάλι
λεμονανθούς στ’ αυτιά
φώναζα παθιασμένα
«λευτερωθείτε απ’ τα δεσμά»
μα τα δεσμά είναι βαθιά
μια συμπεριφορά που παίζει ο εαυτός
τον εαυτό του.
Τώρα ένα παράθυρο μόνο
πίσω του η μικρή μου
ιδιωτική σκιά
ο φυσικός μου κόσμος,
κλεισμένη μες το σπίτι
όπως μες το χρόνο
κοιτάζω το δένδρο
όπως το θεό:
έξω απ’ το χρόνο.
Καταλαβαίνω λίγο
την παρουσία μου εδώ
μ’ εσένα και χωριστά από σένα
το κρέας μου σε περιμένει
μα η σκέψη μου σε είδε να ’ρχεσαι
από καιρό
και σ’ έχει ξεπροβοδίσει πάλι.
Τα πρόσωπα υπάρχουν μόνο μέσα μας
τα μάτια τους λάμπουν
στα υγρά του οργανισμού μας.
 [ΟΙ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ  από τη συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ ΤΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ, εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ 1977]

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ είναι αισθησιακή ποιήτρια - όμως δεν είναι απλώς αυτό. Γιατί γνωρίζοντας ότι από μόνο του δεν αρκεί, το προεκτείνει σε υπαρξιακό βάθος χωρίς ταυτοχρόνως η ποίησή της να χάνει τη «σωματικότητά» της. Για χρόνια πολλοί τη χαρακτήριζαν «ερωτική» ποιήτρια - και τούτο δεν είναι ψόγος, αφού η ερωτική είναι ίσως η πιο δύσκολη ποίηση. Εν τούτοις, ο ερωτισμός στη Ρουκ είναι τόσο πιο έντονος όσο εντονότερο παρουσιάζεται το ερωτικό βίωμα, κυρίως όμως οι προεκτάσεις του και η αγωνία που προκαλεί το ερώτημα πάνω στο μείζον και αιώνιο ποιητικό θέμα: της ζωής και του θανάτου. Αυτό είναι κατά βάθος η ερωτική συνομιλία. Το ίδιο και η ποιητική της μεταγραφή. Ή αν θέλετε και η αλληγορική της εκδοχή, την οποία η ποιήτρια μας προσφέρει στη συλλογή της Τα σκόρπια χαρτιά της Πηνελόπης (1977), μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της μεταπολεμικής μας ποίησης όπου συνδυάζονται αριστοτεχνικά το άμεσο βίωμα και η έμμεση γλώσσα, η αίσθηση και ο σχολιασμός, το αυτό και το άλλο [Βιστωνίτης Αναστάσης]

ΕΠΟΧΗ ΟΝΕΙΡΩΝ: ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ (κι άλλα αντιπροσωπευτικά ποιήματα από όλες  ποιητικές συλλογές της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ με ΚΛΙΚ εδώ):

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις