ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΛΛΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΑΔΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΤΑΞΑ ΕΠΙ ΤΟΥΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ’ΧΩ ΕΥΡΥΧΩΡΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ:

Ούτε σκιά ούτε σκιάς παρελθόν. Το φύλλωμα αθρόιστο δεν σάλεψε απόκρυψη πίσω από τα κλαδιά. Περίμενέ με μόνον άκουσα δίχως να θορυβήσει τονισμός κι απόχρωση. Δεν ήταν σύρσιμο ικεσίας ούτε γουργούρισμα  υπόσχεσης δεν ήταν φτεροκόπημα ανυπομονησίας μήτε και προσταγής ακόνισμα. Κάτι σαν αφηρημένη τριβή καμένου χρόνου επάνω σε σπιρτόκουτο βρεγμένο. Περιμένω τώρα νύχτες τρεις και άλλες τόσες μέρες όσες χρειάζεται ο ναός για να ξαναχτιστεί. Μέσα σε άλλο όνειρο περιμένω το βρήκα άδειο και το επίταξη επί τούτου για να ’χω ευρυχωρία αναμονής. Πού είναι, ανησυχώ. Πρώτη φορά αθετείται όνειρο πριν το μεγαλοποιήσω. Κόβω βόλτες από τη μια εκδοχή στην άλλη φτάνω και στη χειρότερη και ούτε εκεί το βλέπω.  Δειλά προς την καλύτερη αγναντεύω και επιτέλους είναι εκεί η εκπλήρωσή του. Εκεί, στο ευτυχισμένο περιθώριο που μου δόθηκε στην περιχαρή δυνατότητα να περιμένω πάλι. Κι αυτό είναι ένα όνειρο σπουδαίος διπλωμάτης. αφήνει κάπως ανοιχτό το δεδομένο πως δεν θα ’ρθουνε άλλα  [ΠΙΝΑΞ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΩΝ από τη συλλογή της Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ 1994– ART by Giovani Dall’ Orto, Wiki Commons ]




Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ (από την ομότιτλη ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά): 

Το αληθινό θέμα της Δημουλά (σύμφωνα με τους κριτικούς), και μαζί ο τρόπος της, υπήρξε ανέκαθεν η προσωποποίηση αφηρημένων εννοιών (ΦΘΟΡΑ, ΛΗΘΗ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ, ΑΠΑΘΕΙΑ,  ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ, ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ, ΑΠΟΣΤΑΣΗ, ΤΥΧΗ, ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ κ.α.) και ο διάλογος μ' αυτές, σαν να ήταν υπαρκτά, ζώντα όντα. Δημιούργησε έτσι το ποιητικό σχήμα ενός νοητού σύμπαντος κυριολεκτικά πολυφωνικού, το σενάριο ενός εκφραστικού πανδαιμόνιου των ουσιών της σκέψης, μια περιοχή όπου οι έννοιες φορούσαν μάσκες ηρώων και ηρωίδων. Μέσα σ’ αυτό το ποιητικό σύμπαν κατοικεί η ίδια περιστοιχισμένη από τα Άψυχα Αντικείμενα και από τις Αφηρημένες Έννοιες. Στις τελευταίες, δίνει υπόσταση υποκειμένων, επιτρέποντας τους έτσι να κινούνται, να αισθάνονται, να πάσχουν και γενικώς να συμπεριφέρονται ως δρώντα πρόσωπα. Υπάρχει δηλαδή, κατά κανόνα, μια ακινησία του ποιητικού εγώ, του μόνου έμψυχου εγκάτοικου του ποιητικού της κόσμου, κι αντιστοίχως μια αέναη κίνηση του αφηρημένου.  Πρόκειται για ένα από τα πιο ευδιάκριτα χαρακτηριστικά της ιδιότυπης ποιητικής φωνής της. Το πιο χαρακτηριστικό δείγμα ποιήματος με πρωταγωνίστριες τις αφηρημένες έννοιες είναι ίσως η  ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ (που περιέχεται στην ομότιτλη ποιητική συλλογή. Παρακάτω όλο το ποίημα): 

Περιμένω λίγο να σκουρύνουν οι διαφορές και τ' αδιάφορα
κι ανοίγω τα παράθυρα.
Δεν επείγει αλλά το κάνω έτσι για να μη σκεβρώσει η κίνηση.
Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειάς μου
και το περιστρέφω. Όχι ακριβώς περιστρέφω.
Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες των φόβων,
τα αστέρια. Όχι ακριβώς καλησπερίζω.
Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή τ' ασημένια κουμπάκια της απόστασης
Κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
Δεν επείγει. Το κάνω μόνο για να δείξω στην απόσταση
πόσο ευγνωμονώ την προσφορά της.

Αν δεν υπήρχε η απόσταση θα μαραζώνανε τα μακρινά ταξίδια
με μηχανάκι θα μας έφερναν στα σπίτια
σαν πίτσες την υφήλιο που ορέχθηκε η φυγή μας. 
Θα ήταν σαν βδέλλες κολλημένα πάνω στα νιάτα τα γεράματα
και θα με φώναζαν γιαγιά απ' τα χαράματά μου 
εγγόνια μου και έρως αδιακρίτως. 
Και τι θα ήταν τ' άστρα δίχως την υποστήριξη που τους παρέχει η απόσταση; 
Επίγεια ασημικά, τίποτα κηροπήγια τασάκια
να ρίχνει εκεί τις στάχτες του ο αρειμάνιος πλούτος
να επενδύει ο θαυμασμός την υπερτίμησή του.

Αν δεν υπήρχε η απόσταση
στον ενικό θα μας μιλούσε η νοσταλγία.
Οι σπάνιες τώρα ντροπαλές της συναντήσεις
με την πληθυντική ανάγκη μας
μοιραία τότε θ' αφομοίωναν την αλανιάρα γλώσσα της συχνότητας.

Βέβαια, αν δεν υπήρχε η απόσταση
δεν θα 'τανε σαν άστρο μακρινό εκείνος ο πλησίον
θα 'ρχόταν στην πρωτεύουσα προσέγγιση
μόνο δυο βήματα θ' απέχανε τα όνειρα από τη σκιαγράφησή του.
Όπως κοντά μας θα παρέμενε η ύστατη φευγάλα της ψυχής.
Προς τι η τόση περιπλάνηση; Χώρος κενός υπάρχει.
Εμείς θα κατεβαίναμε να ζήσουμε στο υπόγειο κορμί μας
κι εκείνη με το μύθο της και τα συμπράγκαλά του 
θα μετεμψυχωνότανέ σε σώμα.

Αν δεν υπήρχες εσύ απόσταση θα πέρναγε πολύ ευκολότερα
πιο γρήγορα εν μια νυκτί η λήθη
τη δύσκολη παρατεταμένη εφηβεία της
αυτό που χάριν ευφωνίας ονομάζουμε μνήμη.

ΣΤΕΡΗΣΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Παρτέρι στρογγυλό με τριανταφυλλιές .
Μικρό. Όσο ενός φιλιού η νεκρή περίμετρος
Σε βρήκα ξαπλωμένον στο πεζούλι.
Τα πόδια κρέμονταν απ’ έξω μη λερώσεις
τα χρώματα μην τραυματίσεις τ’ αγκάθια.

Με χαιρετούσες συνεχώς ανεβοκατεβάζοντας
μόλις με την άκρη του αντίχειρα μιας άσπρη
κάσκα. Σαν εκείνες που φορούν οι περιηγητές
οι επισκέπτες της ερήμου και οι λαθροκυνηγοί
σαρκοβόρου ήλιου
Έχουμε μια τέτοια ολόιδια στο σπίτι.
Νομίζω μας την χάρισε προ ετών
επιθυμία  άγονη.

Αυτήν μήπως φορούσες; Πώς έγινε
ήρθες ο ίδιος  και την πήρες δίχως να πεις
στο μαξιλάρι μου δυο λόγια;
Μάλλον θα έστειλες το όνειρο.
Άφησες ξένον άνθρωπο να μπει
νυχτιάτικα στο σπίτι;
Τι το επείγον είχε πια αυτή η κάσκα
ποια  έμμονη ιδέα σε ξερόψηνε
και αποζήτησες σκιά αναμνηστική.

Άλλη φορά για κάτι τέτοια
να ζητάς την άδεια από τον ύπνο μου.
Μετά από σένα είναι αυτός ο νοικοκύρης
σύζυγος και προστάτης κουβαλητής πατέρας
κύριος μου εραστής και ο προπονητής μου.
Για τη μεταπήδηση.

Καλά λοιπόν τους άκουγα παραπροχθές το βράδυ
εκείνους τους περίεργους κριτσανιστούς θορύβους
σαν να μασούλαγε πεινασμένη η ησυχία
μπαγιάτικους ποντικοφαγωμένους διαρρήκτες.

Κάποιος μου ψαχουλεύει τους αμμόλοφους
έπνιξα μέσα μου.

Αλλά σ’ αυτές  τις περιπτώσεις δεν σαλεύεις
Κάνεις πως κοιμάσαι

ΔΙΟΝΥΣΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΤΕΙΡΟΥ 

Τακ τατάκ δεν είναι ράμφη 
πεινασμένων αισθημάτων στο τζάμι.
Της δυστοκίας είναι νευρικός βηματισμός 
στης γραφομηχανής πλήκτρα. 

Χτυπώ αλλά δεν κρούομαι. 
Όλα σαν να έχουν λυτρωθεί από τον μόχθο 
να θέλουν να ειπωθούν. 
Μου κρύβονται δεν με μισούν οι λέξεις. 
Τους έδωσα μια φορά να δοκιμάσουν 
κι από τότε τους έγινε συνήθεια να λυπούνται. 

Χτυπώ τυφλά φυτεύω σκόρπια γράμματα, 
εδώ το φι που το αφαιρώ με φόβο 
από τη φυσαλίδα μη μου σπάσει, 
εκεί το σίγμα με χίλια βάσανα 
με το τσιγκέλι της το παίρνω της σιωπής. 
Ύψιλον τι αρχίζει από Ύψιλον Ύστερα 
ολιγομίλητο το Ύστερα
τι αρχίζει από άλφα
η ήττα
τι τελειώνει σε όλα τα γράμματα
η μέρα. 

Το μακρόν όνειρο προ του βραχέος χρόνου 
τι κάνει οξύνεται ή περισπάται; 

Χτυπάω σκόρπια γράμματα
κάνω λιτανείες με φωνήεντα 
μήπως και μου συγχωρεθεί η ανομβρία 
και προβάλλει επιτέλους η Νυμφαία λέξη 
πάνω στο γαϊδουράκι της. 
Από μια λέξη ευλογημένη μπορούν 
να χορταστούν πεντακισχίλιοι. 

ΓΕΝΕΑ ΥΠΑΓΕΙ ΚΑΙ ΓΕΝΕΑ ΕΡΧΕΤΑΙ

Ερασιτέχνης άνθρωπος είμαι
πόσο καλύτερα παράπονα να φτιάξω;

Έχει θαμπώσει. Νυχθημερόντ ο ψαχουλεύει
με τα βρομόνερά του ο χρόνος. Θέλει γυάλισμα.
Βύθισε το σε αραιωμένο οξύ της ανάκλησης
κι ύστερα μ’ ένα μαλακό φανελένιο φωνήεν.

Μικρό αγγείο χάλκινο που σαν παγούρι μοιάζει
(για δυνάμωσε λίγο τον ήχο της παρομοίωσης
δεν ακούγεται καθόλου το νερό).

Αμφορέας λήκυθος αρύβαλλος θήκη
για αρώματα ή λάδι πριν το αγώνισμα
ν’ αλείφουν οι αθλητές  τα σώματά τους
δεν έμαθα ποτέ την ονομασία του
ανοιχτή μου αφέθηκε η χρήση του
πάρ’ το είναι παλιό πολύ παλιό
απ’  το βυθό της θάλασσας βγαλμένο
είπες και μου το χάρισες
παραμονή που θα ’φευγες ταξίδι-
κι εγώ γιατί το πέρασα για όρκο;

π’ το βυθό παραμονής που θα ’φευγες
Μήπως δακρυοθήκη;
Στο αγώνισμα  -για σώματα.

Σώματα; Για ξαναπές το.  Σώματα.
Έχει θαμπώσει δεν ακούγεται. Ρώτα την αφή
θυμάται πρόφερε ποτέ αυτή τη λέξη;
-προσεκτικά συδαύλισε, ξέρεις
η απορία ξαναθλίβει τους θανάτους.
Δεν βολιδοσκοπείς καλύτερα τα όνειρα;

Ή μάλλον άσε τώρα
πού να φυτεύουμε νερό πάνω σε δάκρυα.

(Ποιήματα από τη συλλογή της Κικής Δημουλά Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ 1994)


Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν στο Ποίημα και  δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς  κι ερανίζομαι από τη γύρη των Λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης:  Από την ΕΦΗΒΕΙΑ της ΛΗΘΗΣ της Κικής Δημουλά σήμερα 





Σχόλια

  1. Υπέρτατο το κίνητρο.
    Αρκεί να μην προλάβει να το αναλύσει ο Νους, ώστε ατόφιο να περιέλθει στην Ψυχή που αιώνια παίζει ζυμάρι και πηλό την ύλη και τις έννοιες στα χέρια της..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις