ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ; (ρωτήστε τα όνειρά σας… γιατί τα ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ και πάντα κάνουν τη σωστή ερώτηση):

Ο Αλμπέρ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι. Ο Τομ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος. Σίγουρα όταν το έγραφε ο Καμύ θα ’χε στραβοκοιμηθεί  κι ο Ρόμπινς θα ’χε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι. Ένα είναι το σοβαρό ερώτημα. Κι αυτό είναι:  Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή; Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.  Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου. Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι. Τα όνειρα ποτέ δεν λένε ψέματα και πάντα κάνουν τη σωστή ερώτηση:  Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή;  Μπορεί να νομίζουμε ότι δίνουμε βάση  στο ένα ή το άλλο πράγμα, αλλά τα όνειρά μας  μας λένε για ποιο πράγμα ενδιαφερόμαστε στ’ αλήθεια...  (Ωστόσο) θα μπορούσε ν’ αντιτείνει κανείς πως όλοι μας ονειρευόμαστε πολύ κάθε νύχτα,  αλλά το πρωί έχουμε ξεχάσει  το ενενήντα τοις εκατό απ’ όσα έγιναν… Μα… γι’ αυτό οι ποιητές είναι τόσο σημαντικοί:  θυμούνται τα όνειρά μας για λογαριασμό μας...  ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ: Η ζωή είναι ωραία αν σου αποκαλύπτει το σκοπό της σελήνης κι αν κάθε στιγμή σε παγιδεύει στο μυστήριο της (κι άλλα παρόμοια αποφθέγματα από τον ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟ του Τομ Ρομπινς, μια ερωτική ιστορία που εκτυλίσσεται σ’ ένα πακέτο Κάμελ – ART by ALEPHUNKY I want goy with me )  



Πέντε απ’ τα καλύτερα μέντιουμ όλων των εποχών συναντήθηκαν σ’ ένα ξενοδοχείο και πρόβλεψαν πως η Ατλαντίδα σύντομα θ’ αναδυόταν απ’ τα βάθη των ωκεανών...  
Υπάρχουν δυο χαμένες ήπειροι... 
η Χαβάη ήταν η μία, λεγόταν Μου, δηλαδή Μάνα , 
με τις κορυφές της ακόμα να ερεθίζουν τις αισθήσεις μας... Υπάρχουν τρεις χαμένες ήπειροι... 
Εμείς είμαστε μία: οι εραστές

(αλλά) ένα είναι το σοβαρό ερώτημα: 
Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή; 
Απάντησέ  μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου. 
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι... 
Η πριγκίπισσα Λη-Τσέρι αγνάντευε απ’ το παράθυρο της σοφίτας της. 
Το φεγγάρι είχε στρογγυλέψει τόσο πολύ που κόντευε να κατρακυλήσει. Ήτανε πανσέληνος. 
Ένα φεγγάρι που μπορούσε να ξυπνήσει άγρια πάθη σε μια κοιμισμένη αγελάδα.
 Ένα φεγγάρι που μπορούσε να διαολέψει το κάθε κουνελάκι. 
Πάνω από μια ώρα η Πριγκίπισσα αγνάντευε το άπειρο του ουρανού. 
«Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι;», ρώτησε η Λη-Τσέρι το Μαγεμένο Βασιλόπουλο... 
Το ίδιο ερώτημα στη Ρέμινγκτον έδωσε την εξής απάντηση:

Ο Αλμπέρ Καμύ έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι.
 Ο Τομ Ρόμπινς έγραψε πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος. 
Σίγουρα όταν το έγραφε ο Καμύ θα ’χε στραβοκοιμηθεί 
κι ο Ρόμπινς θα ’χε ξεχάσει να βάλει το ξυπνητήρι.
 Ένα είναι το σοβαρό ερώτημα. Κι αυτό είναι: 
Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή; 
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου πω αν πρέπει ν’ αυτοκτονείς ή όχι. 
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σε καθησυχάσω για την αρχή και το τέλος του χρόνου. 
Απάντησέ μου σ’ αυτό και θα σου αποκαλύψω αν έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι.

Ίσως ο μυθιστοριογράφος να χρειάζεται ένα διαφορετικό εργαλείο γραφής. Λόγου χάρη, μια Ρέμινγκτον φτιαγμένη από ελαφρό ξύλο και τα κομμάτια της κολλημένα με κόλλα σαν τα παιδικά αεροπλανάκια, λεπτή, χαριτωμένη, υποχρεωτική, έτοιμη να πετάξει στα ύψη σαν τους ακροβατικούς άσσους της αεροπορίας

Αφού οι μυθιστοριογράφοι θα’ χουν ξύλινες γραφομηχανές, 
οι ποιητές θα απαιτήσουν τις δικές τους από πάγο... 
... ακόμα καλύτερα, μια γραφομηχανή γλυπτή, 
πελεκημένη σ’ ένα μονοκόμματο μπλοκ ιερού κυπαρισσιού, 
διακοσμημένη με ορυκτά χρώματα, χυμό από βατόμουρα και λάσπη. 
Με πλήκτρα από ζωντανά μανιτάρια και με ταινία από μακριά ιριδίζουσα γλώσσα σαύρας. 
Μια ζωική γραφομηχανή σιωπηλή όσο παραμένει ανέγγιχτη, 
που, μετά, να σου γεμίζει μια σελίδα 
γρυλλισμούς και βρυχηθμούς και μουγκρητά, 
με βελάσματα και ουρλιαχτά και κακαρίσματα, 
με χλιμιντρίσματα και τιτιβίσματα και ρουθουνίσματα 
και με ξερούς κροταλισμούς μέσ’ απ’ τους θάμνους. 

μια γραφομηχανή που να σου γράφει αληθινά φιλιά....
ή ακόμα μια γραφομηχανή φτιαγμένη με μικροσκοπικά κοχύλια 
από συνταξιούχο ναυτικό του εμπορικού ναυτικού, 
δουλεμένη μέσα σ’ ένα μπουκάλι ώστε να την χειρίζεται μόνο το μικρό δαχτυλάκι του αριστερού χεριού ενός δεξιόχειρα... 
Μια γραφομηχανή ζερβοκουτάλα για δουλειά του δεξιού χεριού...

[ΠΗΓΗ: Τα Όνειρα ποτέ δεν λένε ψέματα (αποφθέγματα από τον ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟ του Τομ Ρόμπινς )

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις