ΠΡΙΝ ΕΙΣΕΛΘΕΤΕ, ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ότι ο Έρωτας- Άνθρωπος έχει σταματήσει κανονικά πίσω από την πόρτα

Ένας άνθρωπος πήγαινε δυο τρεις φορές την ημέρα για ύπνο. Στη διαδρομή για τον ύπνο ονειρευόταν ότι θα πάει να κοιμηθεί. Η διαφάνειά του ήταν απρόσωπη. Κάποια στιγμή έκανε μια απλή μετατόπιση της εικόνας. Συνειδητοποίησε πως τα όνειρα τα καταβροχθίζει κανείς με όλες του τις αισθήσεις και την ίδια στιγμή όλες οι αισθήσεις είναι σε λήθαργο.  Αφέθηκε να κοιμηθεί την εξής ιστορία. Ένας διαρκής διχασμός η διαδρομή καταλήγει να γίνει ο διχασμός άλλη ταυτότητα. Ένας νεογέννητος κόσμος μια  άλλη συμπύκνωση. Ένα πιάνο με 64 νότες και 32 δόντια λευκά και έτοιμα  για κατάποση.  Ένα τριζόνι που κουβαλάει ολόκληρες νύχτες καλοκαίρι μέσα στο μονότονο της φωνή. Ένα σημείο άμμου ξανθή ηφαιστειακή χρυσίζουσα, κόκκος που καταλήγει στη διαστολή του σύμπαντος. Ένας χαλαζίας βαθιά γαλάζιος με ανυπόφορο τρόπο ξεχασμένος σε μια βραχώδη ανάμνηση, ένα σκουλήκι που κουλουριάζει από φόβο το λαστιχένιο του βήμα, ένα φλαμίνγκο που στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, στις προσδοκίες του Giacometti και στο απαλό ροζ του δέρματος. Δέρμα ένας διαρκής χωρισμός. Τίποτα δεν γεννιέται με  πόνο αλλά γεννάει τον πόνο –λένε. Και φτάνουν εκείνα τα δελφίνια που όλα τα αρσενικά έχουν δέρμα  ροζ γεμάτο ουλές από την μάχη με το νερό με  το πλαγγκτόν με το ίδιο και το νερό να κρύβει τόσο δέρμα στα κύματα και τόσο αλάτι στη διαφάνεια.  Φτάνουν εδώ να ακούσουν το τραγούδι της λειχήνας χορευτικά και πισθάγκωνα. Έρχεται η τρέλα…  [ΕΙΣΟΔΟΣ 1 από το MUTE ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ από την ποιητική συλλογή της Γεωργίας Τρούλη ΠΡΙΝ ΕΙΣΕΣΘΕΤΕ, ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2013 συνέχεια του ποιήματος κι άλλες επιλογές από την ίδια συλλογή με ΚΛΙΚ εδώ]


ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΤΡΕΛΑ (συνέχεια ποιήματος το MUTE ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ)
Και πάλι έρχεται ο διχασμός
Διαρκής ηχηρός ανήκουστος
Συγκεντρωμένη απειλή προπατορικού
Αφηγήματος – ο κόσμος
Που κρέμεται από μια κλωστή βαρύτητα
Η λογική και έχει ακόμη ύλη συμπύκνωση
Χρώμα γεωμετρικό γαλάζιο υπέρυθρο
Σχήμα μυρωδιά – Εκεί
Θα ανακοινωθεί το τελετουργικό μιας
Εκτέλεσης
Κεφάλι: η υδρόγειος
Σώμα: το χάος
Και τα αστέρια (παλιά παρτίδα ονείρου)
Παίρνουν διάταξη άλλη
Φτιάχνουν λεπίδα ασημίζουσα
Και αιχμηρή έτοιμα να αποκόψουν
Ό,τι κοχλάζει χαίνει αντιδρά δακρύζει
Σαν το κολόβωμα του κολοβώματος
Που είναι πυώδες γαλαζοπράσινο
Και με πεισματική εμμονή κάνει
Κύκλους

Γίνεται η αποκοπή
Το κεφάλι υδρόγειος (Πόσο οι αυλακώσεις
Της υδρογείου μοιάζουν με εγκέφαλο
Ανθρώπου)
Κραυγάζει ο δήμιος Άστρος με την ορμή
Της απόφασης Έπειτα κενό μαύρο
Αποφα/σειστικό από/φασιστικό τελειωτικό
Γεμάτο ψύχος και πυρετό και ψύχος
Όμως με μεγάλη ταχύτητα η δεύτερη γη
Η σχεδόν δίδυμη σχεδόν σιαμαία
Ένα άλλο κεφάλι υδρόγειος από δύο σκέλια
Βαρυτικής ακτίνας
Με την ίδια αναγλυφικότητα
Την ίδια αναγλειψιμότητα των ανθρώπων
Τα ίδια βουνά περιπαθείς κοιλάδες υψίπεδα
Την ίδια συστροφή του χρόνου
Την ίδια μέτρηση την αποφυγή
Τη μεγέθυνση του Εγωτικού κυττάρου
Του ευκαρυωτικού
Του σαφώς προσδιορισμένου
Του εκ του μηδενός εκπορευόμενου
Το συν ψυχή και νερό συνδοξαζόμενο
Του τέλους που καταλήγει
Στην αφύσικη ακοή
Ενός υδραργύρου
Που ζεματάει
Του ύπνου που χαίνει
Του νεφρίτη που κάθισε
Στο ροδαλό
Του προσώπου
Στον ήχο του δελφινιού
Στην ακρόαση

Γίνεται η αποκοπή
Η διάσπαση

Τα αστέρια παίρνουν τη συνήθη διάταξη
Ωρίωνας
Μικρή και μεγάλη επαναφορά

Και κάθε βράδυ το ίδιο
Κανένας πλανήτης δεν υπέστει τόση
Κρανιοτομή από τα αστέρια τη λάμψη
Τον Δήμιο Άστρο

Τόσος αποκεφαλισμός και η γη μια σαύρα σφαίρα
Που ξαναγεννάει ουρά κεφάλι πρόσωπο μάτια
Ρουθούνια χέρια κορμό

Ξυπνάει σε μια συνεχή εκκοίλανση της
Πραγματικότητας
¨Ένα σώμα από άκρο εις άκρον ερωτικό αποχαυνωτικό
Αρπαχτικό και υπέροχο
Ένας ολόκληρος κόσμος

Η απαλή μετατόπιση της εικόνας έγινε
Διαφάνεια περατή
Προσωποποιημένη
Αφέθηκε να κοιμηθεί και να αφηγηθεί
Έναν διχασμό
Στην Τρίτη τέταρτη διαδρομή για τον ύπνο
Αφέθηκε


ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΔΥΩ (Υπέργεια διάβαση)
Πολύ νωρίς άφησα να με καταπιούν τα μπουντρούμια
Μια υγρασία πλίνθων στο βήμα
Φρούρια τα σπίτιa
Arte povera και μεγαλοπρέπεια εισόδου
Στο ύψος των τακουνιών Σαλβατόρε
Χτίστηκε το πηγάδι της Β
Με σιδεριά κυλινδρική ημισφαίριο
Ο αιώνας και η αρίθμηση το Τέλος
Xxxxiii τόσο όσο το έκθεμα η ηλικία
Το υποδημα κύρους ή ξιπασιάς
Πολύ νωρίς αφέθηκα να μυρίζω βροχή
Και ύπαρξη
Αγαπωθημένη
Από τον αιώνα που δεν
Από τον αιώνα που δεν
Σχηματίστηκα ακόμη
Εκφοβισμένη και με χυμούς ponte vecehio
Έρωτας στο τζάμι Το βλέμμα στο δρόμο
Ιστορίες καθημερινής τρέλας
Συνειρμοί με χνώτο
Να διαγράφεται το αποτύπωμα των δαχτύλων
Η θεατρική λήψη των στιγμών στον ιππόκαμπο
Με σέπια χρωματισμούς επτά
Επτά ημέρες για να εφευρεθεί ξανά η
Έντρομη κλειστή ροή
Πραγματικότητας
Πολύ νωρίς άφησα να με καταπιούν τα μπουντρούμια
Σου είπα κάποτε πως στα δεκατέσσερα με γέννησες
Και στα εβδομήντα με μαθαίνεις να μεγαλώνω
Μόνη
Σαν το πιο ψηλό σημείο της σκέψης μου
Και μοναδική σαν το μυστικό που κουβαλάς
Ενοχικά παραμορφωτικά υπογλώσσια
Για επτά ημέρες η άφεση
Η εμποτισμένη με δέρμα γονιού
Μυρίζω ύπαρξη – βαρύ αίμα
Σόι πάει το βασίλειο –λένε
Και η αυτοκρατορία των αισθήσεων
Βρίσκει την πρώτη τρωτή στάλα
Αναπαραγωγής
Διπλασιασμός του κυττάρου
Σε εφτά ζυγωτές μέρες
Σε εφτά γωνίες εξωστρεφείς
Εφτά αμβλείες σκέψεις
Εφτά στιγμές ανυπόφορες
Εφτά συγγενείς ασθένειες
Εφτά ζυγωτικές ένα
Εφτά εδώ και τώρα ένα
Κουβαλάμε δέρμα κάτω από δέρμα
Πολλές ποιότητες
Με ελαφρά διαφορετικούς αποχρωματισμούς
Και το αίμα μόνο σταλάζουν
Εκατοστό κυβικό
Σε ένα κέντρο που ονομάζουμε ψύχωση
Δεν διαιρείται όμως ο κόσμος
Ούτε σε Ηπείρους ούτε σε Ωκεανούς
Αλλά σε ξεφλουδισμένες παλιές ταπετσαρίες
Και σε ποινικές διαθέσεις του Εγώ με τους Άλλους
Σκέφτομαι και γράφω – κανείς
Καμιά χαρτογράφηση δεν πετυχαίνει ν’ απεικονίσει
Ούτε καν να υποψιάσει το περίγραμμα
Το σχήμα και τη μυρωδιά της αποσύνθεσης
Της αλλαγής διαμονής της μεταφοράς
Της μετάφρασης του Αιώνα
Πολύ νωρίς άφησα να με καταπιούν τα μπουντρούμια
Το υγρό περιθώριο της βροχής
Κρατημένη βροχή
Ταγγισμένη απόλαυση
Τακούνι
Ύψος
Πηγάδι


 ΟΝ/ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Να μιλήσω διστακτικά με μάτια
Να μιλήσω διαπεραστικά με μάτια
Να φορέσω πηγούνι
Διάθεση 
Έμφαση
Αντιθετικά επιρρήματα
Να πω πως οι ανθρακωρύχοι
Βλέπουν τον ουρανό πιο μεγάλο
Από όλους
Πως οι τυφλοπόντικες ανοίγουν δρόμο
Όπως το πέος σε ήβη παρθένα
Να φιλήσω την κολπική μου μαρμαρυγή
Να παίξω με την πλάτη μου κρυφτό
Στον εαυτό
Ή ακόμη καλύτερα κάποιος να παίξει
Άρπα  σε πλάτη με νύχια όλο δέρμα
Νωχελικά ν’ αρχίζει η καταστροφή
Να βρει κάποιος νότες στον τρόπο αναπνοής
Και εκεί να εμμείνει
Μέχρι να αναποδογυρίσει ο ουρανίσκος
Να περπατάνε σαν φωτιστικά καλώδια
Στην οροφή και να αλλάζουν
Φωτισμό – Άνθρωποι
Κατά διάθεση
Να πηγαινοφέρνουνε λέξεις και παλιά
Αναθήματα
Σε σακούλες κατανάλωσης
Να υπονομεύουμε την εικόνα
Να την λουστράρουμε
Γεμισμένη
Ζεματισμένη
Συμπυκνωμένη
Διαρκή
Να φυγοκεντρούμε την φλέβα νερού μέσα στο δέρμα
Να φουσκώσει από παραμόρφωση το κύτταρο
Να ξεπεζέψουμε
Να πω πως η φυσική ομοιογένεια του είδους
Είναι ένα πατέ γόνιμο
Από χημικές αντιδράσεις
Να μην φύγει κανείς!

Όπως ο Προμηθέας τα όρνεα του να θρέφει
Έτσι!

Όταν θα γίνει σεισμός για το κάτω από το περβάζι
Όλοι στον ανελκυστήρα!
Εκεί που πρέπει
Πριν εισέλθετε – βεβαιωθείτε
Η φωτεινή επιγραφή μιας πρόζας σε μια συνείδηση
Με την επισήμανση steve antonakos
Πότε είδες τελευταία φορά τον ουρανό
Απέραντα τεμαχισμένο;
Ξέπνοο παραλήρημα καρφιτσωμένο
Στο αυτί του ενοίκου;
Πότε τελευταία φορά μπήκες σε ένα σώμα παρθένο
Και μεγάλωσες;
Γεμισμένο νερό ελέφαντας
Από μνήμης άρχισες να φουσκώνεις
Η ακόμα καλύτερα γουρούνι
Με σχισμή στην ράχη
Στο στόμα ν’ αποταμιεύεις πρωτόγονα δευτερόλεπτα
Επίγονη Αντιγόνη
Έμφαση διάθεση και αντιφατικά επιρρήματα
Εάν ο κόσμος ολόκληρος μια land art εγκατάσταση
Christo
Εάν
Εάν
Ένα
Ένα
Ον
Είδος προς καταστροφή

Ο κόσμος ολόκληρος
[από τη συλλογή ΠΡΙΝ ΕΙΣΕΛΘΕΤΕ, ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2013]

ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ ΑΜΦΙΣΗΜΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΚΡΑΥΓΗΣ:  Η συλλογή ΠΡΙΝ ΕΙΣΕΛΘΕΤΕ, ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ, η τέταρτη ποιητική συλλογή της Γεωργίας Τρούλη, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ το 2013. Ο γενικός τίτλος της συλλογής καθώς και το δεύτερο ποίημα με τον ίδιο ακριβώς τίτλο, μαρτυρούν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με την ΕΙΣΟΔΟ ένα δύο σε κάποιο ίσως αχαρτογράφητο χώρο: ΕΙΣΟΔΟΣ  Ένα στη χώρα των ονείρων όπου όμως  «τα όνειρα τα καταβροχθίζει κανείς με όλες του τις αισθήσεις και την ίδια στιγμή όλες οι αισθήσεις είναι σε λήθαργο» και Είσοδος Δύο, (με αναγνώριση αποτυπώματος) στη χώρα της Ποίησης όπου, καθώς η είσοδος γίνεται «μαζί με όργανα έτοιμα για μεταμόσχευση ονείρου» αλλά  «πάνω σ’ έναν πεζό της καθημερινότητας λόγο» μπορούμε να υποδεχτούμε, στις εσοχές και τις γωνίες μας, κι άλλους. Γιατί η πορεία είναι σιαμαία, μια συμπόρευση δηλαδή στο «πάθος για Σίγαση, Ουρλιαχτό κι οργασμό». Οπότε (προσοχή στο κενό),  είσοδος τρία που δεν κατονομάζεται αλλά υπονοείται περισσότερο απ’ τις άλλες δύο, γιατί «προηγείται της δίψας για ουρανό» είναι η υπέργεια ΕΙΣΟΔΟΣ σ’ ένα σπάνιο σώμα του Έρωτα «ένα σώμα από άκρο εις άκρον ερωτικό αποχαυνωτικό, αρπαχτικό και υπέροχο, έναν ολόκληρο νεογέννητο κόσμο», μια άλλη συμπύκωνση ΟΝ/ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ όπου «πηγαινοφέρνουμε λέξεις και παλιά αναθήματα» «εις τους αιώνας των αιώνων μέχρι τον εικοστό δεύτερο οιωνό»  που όμως, καλού κακού, «πριν εισέλθετε, στον θάλαμό του βεβαιωθείτε ότι το κενό βρίσκεται πίσω από την πόρτα»:

http://deepunctum.blogspot.gr/2014/11/blog-post_9.html   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις