ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΙ Η ΣIΩΠΗ:

 Κι όταν σου λέει μπράβο η δασκάλα να την ακούς
 Δεν είναι λεφτά τα αντικαταθλιπτικά
 Το κρεβάτι μόνο να αλλάζεις σεντόνια
 Βρεγμένα δάκρυα τα μαξιλάρια θα αρρωστήσεις
 Τα όνειρα σου να πλένεις τακτικά
 Επιτρέπεται και η χρήση μαλακτικού
 Για να μυρίσει καλύτερα η αποτυχία
 Οι 40 βαθμοί θέλουν μπριζόλα να μην ξεχάσεις να την βγάλεις από την κατάψυξη και να τρως αργά προσεχτικά
 Οι μπουκιές χαλάνε τα δόντια
 Πιες και λίγο γάλα να θυμηθείς πως ήσουν παιδί
 Οι αναμνήσεις είναι κατάλληλες αυτή την ώρα το σκοτάδι έπεσε προ πολλού μια καινούργια δυστυχία ξημερώνει
 Πέσε για ύπνο τώρα [Η ΣΙΩΠΗ από τη συλλογή της Ειρήνης Μαργαρίτη Φλαμίνγκο, εκδόσεις Μελάνι]

Η Μαργαρίτη έχει έναν δικό της τρόπο να συνδυάζει το ρεαλιστικό με μια δραματική χροιά. Διαβάζοντας το ποίημα νιώθεις μια οικειότητα με την ανησυχία της αφηγήτριας, που θα μπορούσε να απευθύνεται σε ένα παιδί, σε κάποιον που αγαπά και συμπονά, θέλοντας να εξορίσει την μοναξιά από την ζωή του. Η ποιήτρια δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει λέξεις της καθημερινότητας, μιας και γνωρίζει πως δεν υπάρχουν αντιποιητικές λέξεις, αλλά αντιποιητικά βλέμματα που δεν μπορούν ν΄ αγγίξουν την μαγεία. Η ποίηση υπάρχει παντού. Και στα ποιήματά της η Μαργαρίτη θέτει αυτό το στοίχημα με τον εαυτό της και τον αναγνώστη, έτσι ώστε να μεταδώσει το αίσθημα ότι αν έχουμε την ποιητική νοημοσύνη, που έλεγε κάποτε ο Ελύτης, θα έχουμε πάντα έναν τρόπο να προχωράμε πίσω από την επιφάνεια. Ποιήματα όπως το παραπάνω είναι συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στο συναίσθημα και την καθαρή σκέψη. Ο θεατρικός τόνος, η απουσία κάθε τι περιττού, δημιουργεί ακόμα πιο μεγάλη ένταση στους στίχους. Η Μαργαρίτη με αυτή την πρώτη της ποιητική συλλογή κατάφερε να χτίσει έναν ουσιαστικά ποιητικό κόσμο που μας βοηθά ν΄ ανακαλύψουμε εκ νέου την ταυτότητά μας [κριτική από Γιώργο Λίλλη]

Τη λέγαν Μίλλυ
Και ζούσε μέσα σε ένα αεροπλάνο
Πολλά χρόνια
Μισή φλαμίνγκο μισή άνθρωπος
Ροζ από την κορφή ως τα νύχια
Τραγούδια δεν ήξερε άλλα
Εκτός από τον αέρα
Πότε από εδώ πότε από εκεί
Κανέναν λένε δεν αγάπησε
Εκτός από τα σύννεφα
Κοιτούσε τον κόσμο από ψηλά
Τι έκσταση
Να νιώθεις τα χιλιόμετρα
Ποτέ της δεν φοβήθηκε
Τον ουρανό
Κι όλο ήταν πάνω στις σκεπές
Τις λίγες μέρες που στον κόσμο κατοικούσε
Μικρές σταγόνες ξεχείλιζαν τις τσέπες της
Και έσταζαν πάνω στα όνειρά μας
Οι φτέρνες της χάιδευαν τα μαλλιά μας
Τη λέγαν Μίλλυ
και ίσως δεν την είδαμε ποτέ
Κι ας περπατούσε πάνω απ' τα κεφάλια μας. 




[ΑΤΙΤΛΟ] 
Είμαι μελό
Ρομαντική και ηλίθια
Κάθομαι εδώ
Γιατί δεν έχω τι να κάνω
Σέβομαι τη φτώχεια
Την αμορφωσιά
Και τους λεβέντες
Όταν δεν έχω κάτι να πιω
Ανοίγω τη βρύση και ξεχνιέμαι
Με λένε εύκολη
Γιατί το βράδυ φοβάμαι να κοιμάμαι μόνη
Και τα πρωινά μού τρώει ο ήλιος τη γλώσσα
Ένα καναρίνι απέναντι
Είναι μόνο
Στο κίτρινο κλουβί του
Το ζηλεύω
Η κυρία από το κάτω διαμέρισμα δεν θα 'ρθει ποτέ 
να με μαλώσει
Ακούω πόρτες και τινάζομαι
Το τηλέφωνό μου έχει να χτυπήσει δέκα αιώνες
Άναψα το καλοριφέρ
Έτσι νομίζω πως οι τοίχοι μιλούν τα βράδια
Ο υπολογιστής είναι μια μαλακία ανακάλυψη
Είναι για να βλέπω πώς ζούνε οι άλλοι και να μαθαίνω
Το καλοκαίρι δεν θα πάω διακοπές
Και σε όλες τις αργίες θα γλεντάω ουρλιάζοντας
Ο χειμώνας είναι για τους νεκρούς
η άνοιξη για τους περαστικούς
Το Πάσχα εύχομαι να αναστηθώ.


Τhis love affair…
Το μόνο που ξέρω είναι ότι περπατάω…
Διανύω χρονικά διαστήματα με τα πόδια.
Βήματα μικρά, γρήγορα και ιδρωμένα.
Βήματα το ένα πίσω από το άλλο.
Παπούτσια αμφιβόλου ποιότητας.
Με χαλασμένο το δεξιό τακούνι.
Βήματα με χαλασμένο τακούνι.
Βήματα πάνω απ’ όλα. Από
μεγάλη αγάπη για τον εαυτό μου περπατάω.
Από απλή καθαρή παιδική αγάπη.
Και για να κρατήσω λίγο φρέσκο ακόμα τον κώλο μου.
…Αγάπη είναι κι αυτό

Relapse
Πέφτεις σε μια άδεια τρύπα
Με ένα πτώμα
Σε κάτι που ονομάζεις κρεβάτι

Κλείνεις το φως
Και ονειρεύεσαι
Μια συνουσία

Ή ένα χάδι

Υποτροπή
Στη σιωπή
Και στο κενό

Ανάρρωση
Λέω είναι
Να μπορείς να ελπίζεις

Μετά από ούτε ξέρεις πόσο καιρό

Ανάρρωση
Λέω είναι
Να μπορείς να ελπίζεις
Για κάτι απλό

«Πεταλούδα»:
Σήμερα πέθανε μια πεταλούδα
Στο σπίτι μου
Τη βρήκα δίπλα στο κρεβάτι
Άσχημη πεταλούδα
Και νεκρή

Μυστήρια του έρωτα,
δεν υπάρχει τίποτα πια που να μπορώ να κάνω
Εκτός από αυτό που πρέπει

Πήρα το μικρό άψυχο σώμα
και το έβγαλα έξω
Στη βεράντα
Στο κρύο
Να θαφτεί μες στον αέρα που φυσάει και

φεύγει


Ειρήνη Μαργαρίτη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Αποφοίτησε από την Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης «Αρχή» και ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Δηπεθέ Πάτρας, τους Peter Gothar, Στάθη Λιβαθινό, Αγγελική Στελλάτου, Γιώργο Παλούμπη, Γεωργία Μαυραγάνη, Esther Andre Gonzalez κ.ά. Έχει σκηνοθετήσει το «Unemployed (Δέκα Μητροπολιτικές Ιστορίες)» στο  Ίδρυμα ΜιχάληςΚακογιάννης και στο  ΒΙΟS το 2011 και το «Blackout (Μια μικρή διαμαρτυρία)» βασισμένο στη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις» το 2013. Μαζί με τον @fanellas γράφει feature stories για το Vice.com. Η ποιητική της συλλογή ΦΛΑΜΙΝΓΚΟ τιμήθηκε ομόφωνα με το Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή –Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη της Εταιρείας Συγγραφέων 2015

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις