ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΧΗΜΕΙΑΣ: πώς ν’ ανάψεις στην καρδιά ένα φως που να την καίει ώσπου να γίνει θαλασσιά

Γαλανά μάτια με τυλίγανε όπως τυλίγει ο ουρανός τη θάλασσα, όπως τυλίγεται σ’ ένα βουνό ένα σύννεφο, όπως ξετυλίχθηκε η ζωή μου… Μέσα στο ηλεκτροφώτιστο δοχείο η αλήθεια ανάβλυζε σαν νερό απ’ την πηγή του εαυτού της, η αλήθεια που αγαπούσα με φανατισμό… [στίχοι του Νάνου Βαλαωρίτη από τις ΕΣΤΙΕΣ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ που περιέχονται στη συγκεντρωτική έκδοση ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1 1944-1964 – ART by MAGRITTE Rene surreal art]


ΓΟΛΕΜ (από την Ανισόρροπη Μούσα του Νάνου Βαλαωρίτη)
Σε μια κάμαρα ξενοδοχείου κοιμόταν
Μια όμορφη που δεν θυμόμουν πια
Αν την είχα ξαναδεί στον ύπνο μου
Σε τρένο, πλοίο ή σ’ αυτοκίνητο

Η αναπνοή της ήταν φυσική σαν φυσαρμόνικα
Ήξερα πως αν την ανασήκωνα θ’ ανοίγανε
Τα μάτια της και θα ’βγαινε απ’ το στόμα της
Σαν άχνα ο στεναγμός που κάνουν τα κουκλάκια

Τ’ άστρο που τη φώτιζε ήταν ο Εωσφόρος
Μια λιμουζίνα του Θεού την είχε αφήσει εδώ
Σταλμένη από ψηλά σαν έμμονη ιδέα
Με το γαλάζιο χρώμα του ουρανού στα μάτια της

Με σάρκα από πηλό και φώσφορο
Με γλώσσα από υδράργυρο, συκώτι από χαλκό
Καρδιά χρυσή – στομάχι γυάλινο – φιλί ασημένιο
Κι ο θυρεός του σεξ στα δυο της πόδια ανάμεσα

Ρινίσματα από νίκελ στη βραχνή φωνή
Λόγια αδιάφορα και μυστηριώδη μια κλαγγή από σίδερο
Έμβλημα διακριτικό του φύλου το δέρας το χρυσόμαλλο
Ένας θάμνος φουντωτός σε μια βαθιά χαράδρα

Κείνο που μου ’δωσε ήταν απερίγραπτο
Μια αίσθηση από ρεύμα ηλεκτρικό
Ένα φευγάτο πεταλούδισμα όταν με κοίταζε
Όταν με πέρναγε από το κόσκινο της ηδονής της



Ανάμεσα στα δυο βυζιά της ανακάλυψα
Ένα κουμπί που είχε επάνω τ’ αρχικά της
Ψηφία σε μια γλώσσα πεθαμένη κι άγνωστη
Που τη μιλούσαν οι άγγελοι πριν από τον άνθρωπο

Για να μη μείνει αμφιβολία στον ιστό
Της ομορφιάς που κυματίζει επάνω της
Σαν πυρκαγιά η αγάπη της ξαπλώθηκε
Μες στο φθαρτό κορμί στοιχείο ακατάλυτο

Μα πώς να καταστρέψω μέσα μου μια σκέψη
Πώς να ξεφύγω απ’ την ανάσα της που μ’ αναπνέει
Πώς να διαρρήξω το κλοιό της μυρωδιάς της
Πώς να γλιτώσω απ’ τον ήχο της στ’ αυτιά μου

Ένα-ένα ξαναπήρα τα χαρακτηριστικά της
Τα νεύρα τα πλευρά τις φλέβες τα έντερά της
Σιγά-σιγά την άδειασα ώσπου δεν έμεινε
Παρά μονάχα μια αρχική σταγόνα φως

Ένας λεκές, σκουριά της υγρασίας
Στα φύλλα ενός παλιού βιβλίου
Όταν τα γύριζε σ’ ένα παράθυρο ο αγέρας
Και τα χτυπούσε μια αχτίδα του ήλιου

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Νάνου Βαλαωρίτη που περιέχονται στις συγκεντρωτικές εκδόσεις ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1 (1944-1964) και ΠΟΙΗΜΑΤΑ  2 (1965-1974)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις