ΟΝΕΙΡΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ:

Σιγά-σιγά σε δεσμεύω, κάπου σε καθηλώνω, τότε σου αποσπώ κάθε έρεισμα. Σηκώνω άκρη-άκρη το δέρμα σου. Προβάλλει επιφάνεια  κομματιασμένη, κακοφορμισμένες ουλές, τρομαχτικό τοπίο φεγγαριού. Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί ότι είχες τόσα τραύματα. Προχωρώ με προσοχή. Μπορεί να σε πονέσω. Κι υπάρχουν κάτι πληγές ανοιχτές, δεν κλείνουν, πυορροούν και το δέρμα κολλάει. Κολλάει το δέρμα στις πληγές κι εσύ φωνάζεις  κι οδύρεσαι. Τρομάζω. Σκέφτομαι την υποχώρηση. Ποιος ξέρει με πόσο τίμημα έχεις πληρώσει την κάποια επούλωση. Όμως πρέπει να τα δω όλα. Να σου δέσω μία-μία τις πληγές, να σου δροσίσω τα άτια. Να ξεσκονίσω τη χρυσή κόμη των ονείρων σου. Χρόνια τώρα αυτό το φεγγάρι, κάθε νύχτα, ξεκλειδώνει την πόρτα, ουρλιάζει σαν σκύλος. Μακρόσυρτα περιμένει. [ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ από τη συλλογή  ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ 1962 – συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του Πρόδρομου Μάρκογλου ΕΣΧΑΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ, Ένεκεν Θεσσαλονίκη 2016 ART by JAZZLASTIC sleep to dream]



ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ
Μα πάντα φτάνουν τα γεγονότα,
μας βρίσκουν απροετοίμαστους.
Σαρκοβόρα άνθη
στους κήπους, στους δρόμους,
στις δημόσιες πλατείες παράλογοι θάνατοι.
Υπάρχουν κάτι πρωινά
οι βρύσες μας ποτίζουν αίμα
έτσι η δίψα δε σβήνει, ανάβει
κι η φρίκη μας ζώνει.
Μας ζώνει η φρίκη, μας ζαλίζει
δε βρίσκουμε την έξοδο
ή μας έχουν δώσει λανθασμένες  οδηγίες,
στριφογυρίζουμε και μένουμε
στο δωμάτιο
με την άγνοια
ή την υποψία να υγραίνει τις παλάμες.

Και πάντα χωρίς έξοδο.
[από τη συλλογή ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ 1962 - συγκεντρωτική εκδόση ποιημάτων Πρόδρομου Μάρκογλου ΕΣΧΑΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ,Ένεκεν Θεσσαλονίκη 2016  ΠΟΛΙΣ 2016]

ΝΥΧΤΕΣ
Τις Νύχτες φυσάει ένας άνεμος
πέφτουν οι σοβάδες.
Μένουν οι ψυχές γυμνές
Κυκλοφορούνε στους δρόμους
μαύρες ψυχές, άσπρες ψυχές,
στίγματα θλιβερά.
Τα σαρώνει ο άνεμος, τα στροβιλίζει
στις γωνίες των δρόμων.
Προχωράνε στα τυφλά.

Την άλλη μέρα
ντύνονται τα περίτεχνα προσωπεία,
τα λαμπρά φορέματα ή τα φθαρμένα.
Παίρνουνε πάλι τις κεκτημένες
θέσεις τους.
Επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις.

Μόνο τη νύχτα,
την κάθε νύχτα, τρέμουν κι ονειρέυονται.
[από τη συλλογή ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ 1962 - συγκεντρωτική εκδόση ποιημάτων Πρόδρομου Μάρκογλου ΕΣΧΑΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ,Ένεκεν Θεσσαλονίκη 2016  ΠΟΛΙΣ 2016]

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Αν υπάρχεις είναι γιατί έχεις λησμονηθεί.
Κι ο ουρανός το καλοκαίρι κι η ξαφνική βροχή
η σχεδόν τυχαία επίπλωση στο δωμάτιο
συμμετέχουν στη μετάθεση του χρόνου
μαζί με τη φωτογραφία της μορφής σου
και το χαμόγελό σου τώρα ένα αίνιγμα
από το βυθό της παντοτινής θάλασσας

Αν υπάρχεις είναι γιατί έχεις λησμονηθεί.

Με τη βροχή γίνομαι εσωστρεφής
και μόλις προσέχω
το σκουλήκι που ανεβαίνει
με μικρούς κυματισμούς στον τοίχο
και το χαμόγελό σου αίνιγμα φωτός
μόλις προσέχω κι υποπτεύομαι
τις απώλειες
που ήδη σωρεύονται σε συμπαγή γρανίτη
ενώ το σκουλήκι τυφλά
ευσυνείδητα
αναζητά την είσοδο του επερχόμενου χρόνου
που κάπου υπάρχει
να τελειώσει το έργο του
[από το  ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ - συγκεντρωτική εκδόση ποιημάτων Πρόδρομου Μάρκογλου ΕΣΧΑΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ,Ένεκεν Θεσσαλονίκη 2016  ΠΟΛΙΣ 2016]        

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
Τον πήρανε τα νερά
τον κουβαλάνε
οι σάρκες μουσκέψανε
έτοιμες να διαλύσουν
η φωνή του μόλις σηκώνει μικρές δίνες.

Μόνος
κι ένα πουλί λευκό
γαντζωμένο επίμονα στο στήθος
έξω απ’ το νερό και την αίγλη του βυθού
περιμένει
στο χείλος του καταρράκτη
ψηλά να τον σηκώσει
απ’ τις μασχάλες
στον ουρανό
[από το  ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ - συγκεντρωτική εκδόση ποιημάτων Πρόδρομου Μάρκογλου ΕΣΧΑΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ,Ένεκεν Θεσσαλονίκη 2016  ΠΟΛΙΣ 2016]

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ
Στο σκοτεινό δωμάτιο
ζωγραφίζει παράθυρα
έρχονται βροχές
τα σβήνουν.

Ζωγραφίζει πουλιά
φυσάει αγέρας σκοτεινός
αποδημούν τα πουλιά
στον άσπρο ουρανό.

Ζωγραφίζει
κι η καταστροφή συντελείται
κι από την αρχή πάλι αυτός
σχεδιάζει χρώματα

[από το  ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ - συγκεντρωτική εκδόση ποιημάτων Πρόδρομου Μάρκογλου ΕΣΧΑΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ,Ένεκεν Θεσσαλονίκη 2016  ΠΟΛΙΣ 2016]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις