ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΟΠΟΣ ο ΕΚΕΙ ή ο ΕΔΩ, η Προέλευση ή η Άφιξη, πώς να υποδυθεί το Όνομα αυτός που πριν ήταν ο ΚΑΝΕΝΑΣ:


Είμαι κλεισμένη στη σπηλιά του Κύκλωπα, το ένα μοναδικό του μάτι με φρουρεί. Εγώ αγρυπνώ!.. «Κύκλωπα, άνοιξε μου την πόρτα… Κύκλωπα, άφησέ με να φύγω»! Ο Κύκλωπας χαϊδεύει το τρίχωμα της ράχης μου. Ανάβει φωτιά, τρίβει τα χέρια, τρώει το κρέας, το τυρί, το κρασί μου. Κοιμάται ευτυχισμένος. Ενώ με φυλάει, ρεύεται με το ένα μοναδικό του μάτι ανοιχτό [από τα   ΟΜΗΡΙΚΑ της Φοίβης Γιαννίση: H συλλογή χρησιμοποιεί ως διαφορετικές περσόνες μίας αφήγησης μυθικά πρόσωπα που προέρχονται από τα ομηρικά έργα, καθώς και επεισόδια ή τόπους από την Οδύσσεια. Δημιουργείται έτσι ένα σπασμένο πολλαπλό εγώ που υποδύεται ανάλογα με τη στιγμή της ιστορίας ένα διαφορετικό ρόλο, για να μιλήσει για θέματα όπως ο έρωτας, ο ξένος, η μητρότητα, το ταξίδι, η μνήμη, η εποχή, η νοσταλγία – Ph. εξώφυλλο του βιβλίου]


(Αχιλλέας)
η βάρκα ΟΝΕΙΡΟ πωλείται
το ρυμουλκό ΑΧΙΛΛΕΑΣ την ΣΤΑΡΛΕΤ
 
κατάματα στο πρόσωπο κοιτάζει
 
τον ΠΡΙΓΚΗΠΑ ΑΜΠΝΤΟΥΛ ΧΑΖΙΖ
απ' την Ιορδανία
 
κανείς ποτέ δεν είδε να σαλπάρει
κατάφωτο τις νύχτες
δεμένο όλο το χρόνο το παλάτι
 
ο βασιλιάς δεν είναι εδώ
εξήντα πέντε άνδρες
 
φαντάσματα του λιμανιού
 
κρατούνε μέρα-νύχτα πλένουν
 
αδιάκοπα φροντίζουν το καράβι
και απέναντι εσείς
σας βλέπω σας είδα και σήμερα
δίχτυα μπαλώνετε μες στις μεγάλες ψαρόβαρκες
δέκα στην καθεμία
 
σήμερα Κυριακή μέρα αργίας πριν την πανσέληνο
κάνετε όπως κι εγώ δουλειές του σπιτιού
σκυμμένοι στα μελιτζανιά εργόχειρά σας
ακούγοντας από τρανζίστορ μουσική
κάθε άνδρας ένα ποτήρι τσάι ένα τρανζίστορ
με βελόνες μπαλώνετε σκυφτοί
 
με μάτια κόκκινα κομμένα
μελαψοί άνδρες με μάλλινα πουλόβερ
 
κανείς εδώ δεν τα φοράει
κάτω από συννεφιά βουβοί
και από βροχή
οι άνδρες από την Αφρική
 
είπαν πως μόνο το νερό γνωρίζουν
μες στο νερό γεννήθηκαν
νερό γλυκό όχι αρμυρό λέω εγώ γυρίζοντας με το ποδήλατο
νερό του Νείλου αιγυπτιακό
και λέω ακόμα
 
τα χέρια σας σκληρά παγωμένα
 
από το κρύο της βόρειας για σας χώρας μου
 
ψαρεύουν τα νερά μας
 
υπομονετικά μπαλώνοντας κάθε χρονιά
 
την ώρα περιμένουν
 
πίσω στην Αφρική να επιστρέψουν
όταν για λίγο το ψάρεμα σταματάει όταν οι ανεμότρατες
έξω τραβιούνται
αποδημητικά πουλιά χελιδόνια
 
πίσω στο δικό τους νερό
 
στις δικές τους γυναίκες
 
στα χωμάτινα σπίτια δίπλα στον ποταμό
αν και τώρα μπορώ να ρωτήσω
ποιος είναι ο τόπος του αποδημούντα
ο Εκεί ή ο Εδώ
η προέλευση ή η άφιξη
πώς να υποδυθεί το Όνομα
αυτός που πριν ήταν ο κανείς

Η Θέτις δεν είναι πια εκεί
φυσά μια ντουντούκα από τα βάθη της θάλασσας
ένα χωνί ένα μεγάλο κοχύλι αντηχεί
τα λόγια που λένε
«παρ’ όλα τα μελάνια που αμόλησα
ο άνδρας με καταβρόχθισε
εγώ θεά αυτός θνητός
ο πολεμιστής πάντα επιστρέφει νεκρός.

Θέτις
αυτή που τίθεται
ίσως
πάντα αυτή που  θέτει
όπως γνωρίζουμε ακόμα αυτή
που αρνήθηκε να τεθεί
στον άνδρα  να παραδοθεί
γενόμενη
φωτιά άνεμος νερό
δέντρο όρνιθα τίγρη
γενόμενη
λιοντάρι φίδι σουπιά
ώσπου κάποτε στο  ακρωτήριο Σηπιάς ο θνητός
την έθεσε γερά κρατώντας
με σταθερή  λαβή την λεία κατέκτησε
και την έφαγε  μέσα στον έρωτα
άφησε μόνο το λευκό κόκαλό της
το κόκαλο της  σουπιάς στην  παραλία
καθαρό πλυμένο  από το κύμα
η Θέτις δεν  είναι πια εκεί
φυσά μια ντουντούκα από τα βάθη
της θάλασσας
ένα χωνί ένα  μεγάλο κοχύλι αντηχεί
τα λόγια που  λένε
«παρ’ όλα τα μελάνια που αμόλησα
ο άνδρας με καταβρόχθισε
εγώ θεά αυτός  θνητός»
ο πολεμιστής πάντοτε  επιστρέφει νεκρός

(σειρήνες)
ένα νέο αυτοκίνητο μας περιμένει
λα μάκινα ε μία έλα να σε πάω
μία βόλτα
έλα να ανεβούμε στο καράβι
το περιβόλι των θαυμάτων
η μία μέρα χωνεύεται στην άλλη
το ένα θαύμα μες στο άλλο
έλα να μπούμε στη θάλασσα
στα βαθιά να φιληθούμε
έλα στο αυτοκίνητο καινούργιο κατακόκκινο
για να σε πάω
όπου ποτέ λαχτάρησες
θα έρθουν κι άλλα καλοκαίρια
παντού θα είμαι ο οδηγός σου
στον τοίχο σειρές μυρμήγκια θα περπατούν
μες στον κισσό ζουζούνια θα βομβούν
ενώ από την θάλασσα σηκώνεται ψηλώνει
κραταιό το γεμάτο φεγγάρι
θα ανεβαίνουμε
απέναντι στη μαλακή πλαγιά
τα πρόβατα με τα κουδούνια τους θα σπρώχνονται
και τώρα παύση
απότομα ο αέρας σταματά
μες στο γαλάζιο φως του δειλινού
καμπάνα ηχεί η λέξη στην κοιλάδα
-μοναδική μου λέξη
παρά λίγο να σε ξεχάσω-

(Πηνελόπη I_am addicted to you)
έχει πάθος με την πισίνα
κάθε μέρα στην πισίνα πάνω-κάτω
την ίδια διαδρομή ξανά και ξανά
η πισίνα την κρατά στη ζωή
το κολύμπι στην πισίνα την συντηρεί
 
το συνεχές πηγαινέλα
η ρυθμική αναπνοή
ο συντονισμός χεριών ποδιών
 
με το κεφάλι
μέσα έξω μέσα έξω
 
στο νερό
το κεφάλι
 
επαναλαμβανόμενα μπαίνει και βγαίνει
φυσά μέσα ρουφά έξω τον αέρα
οι παύσεις κάθε λίγο στο διάδρομο
τα πλακάκια κάτω από την επιφάνεια μέσα
 
στο φως
τα ξένα σώματα απειλητικά
με σκουφιά και με πέδιλα
το νερό μες στο χλώριο
ο ουρανός πάνω από κυπαρίσσια
 
η πισίνα με κρατά στη ζωή
το συνεχές τραγούδι
 
το μέτρημα
 
ένα δύο τρία τέσσερα πέντε
έξι επτά οκτώ εννιά δεκαπέντε
δεκαεννιά χτυπήματα περιστροφές
το τραγούδι του μετρήματος η επανάληψη απολιθώνει
το τραγούδι της πισίνας με σώζει
με σώζει από τη γνώση πως
 
δε μ' αγαπά

(Νόστος ΙΙΙ)
είμαι εδώ ξαπλωτή
στο παράθυρο μπροστά
απλωμένη στο κρεβάτι
τα μάτια κλειστά
ξαφνικά 
δε με νοιάζει
αν αυτός με αγαπά
ξαφνικά είμαι αλλού
όπως κάποτε παλιά
πόδια στην άμμο
ένα πουλί στο φως πετά
πόδια στην άμμο καλαμωτή ψαθιά
η δική μας σκιά 
στη θάλασσα μπροστά
άλλου όνειρο παλιό όνειρο από άλλο εαυτό
άλλη εποχή άλλοτε άλλη εγώ 
άλλος εσύ ο αέρας φυσά στην ψυχή
κοντά μες στο νερό
ένα ζεστό του σεπτεμβρίου περασμένο δειλινό
μετά από δροσερό
του αυγούστου πρωινό
δεν είμαι πια εδώ 

ΠΗΓΗ: Φοίβη Γιαννίση: σπούδασε αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π. και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Lyon II- Lumiere όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό της με θέμα «Ποίηση και διαδρομές στην Αρχαϊκή Ελλάδα» (1994). Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές ΑΧΙΝΟΙ (1995), ΡΑΜΑΖΑΝΙ (1997), ΘΗΛΙΕΣ (Νεφέλη, 2005) και ΟΜΗΡΙΚΑ (Κέδρος, 2009). Το 2010, μαζί με τον Ζήση Κοτιώνη, επιμελήθηκε την ελληνική συμμετοχή στη 12η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, κατασκευάζοντας το έργο με τίτλο «Κιβωτός: Παλαιοί Σπόροι για Νέες Καλλιέργειες»



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις