ΣΤΙΣ ΕΡΗΜΙΕΣ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΠΟΥ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ… (η Ποίηση):


Κοίταξε τους στοχασμούς του Λέβι Στράους και του Φουκώ: Είναι στιγμές που μοιάζουνε με ό,τι επιθυμούμε, πράξεις μοιραίες που διαρκώς γίνονται και ξεγίνονται και ό,τι ακόμη δεν μπορεί κανένας ν’ αποτρέψει, τους χωρισμούς, τον έρωτα, της Ποίησης την ιερή προφητική μανία… Βλέπε στον Αντρέα Μπρετόν τις τέσσερις μανίες, που διέκρινε ο ερμητικός φιλόσοφος Αγρίππας, εκείνες που στον Πλάτωνα ξεχώριζε ο Σωκράτης και τις ξαναβάζει μπροστά ο Υπερρεαλισμός στη δεύτερη διακήρυξη μιλώντας για την τρέλα του έρωτα, της Ποίησης και της μαντείας την έκσταση!.. Γιατί να ζούμε πάντοτε ενάντια στη σκιά μας, γιατί να κάνουμε ακριβώς εκείνο που δεν θέλουμε, σαν το σπυρί που το ’φαγε η ώρα του η κακιά… στο πάρκο όπου καθότανε και ρέμβαζε ο Ρουσσώ… Ξαναγεννιέται ο άνθρωπος μέσα στον εαυτό του με άλλο σώμα φυσικά και με σβησμένη μνήμη, αφού δεν ξέρουμε ακριβώς ποιος κάποτες υπήρξαμε σ’ αυτή τη γης που ήρθαμε από το άλλο σώμα της πεμπτουσίας το ένθεο υγρό που περιβάλλει με διάφανο κι αόρατο κέλυφος το δικό μας και από κείνο βγαίνουμε μέρος κι εμείς του όλου… (σκόρπιοι στίχοι από τη συλλογή του Νάνου Βαλαωρίτη Ο Έγχρωμος Στυλογράφος, εκδόσεις Δωδωνη1986 – ART by Jan Svankmajer Eternal)


Ο ποιητής του ποιητή τον ποιητή ω ποίηση της ποίησης των στίχων που η κλητική τους είναι… τα λόγια μας «παιδιά πολλών ανθρώπων»!  

Μεσ’ το βιβλίο μου είπανε πως είδανε γραμμένο
Ένα καράβι ζωντανό με νάνους του Εμπειρίκου
Μεγάλη πέτρα ασήκωτη του Σίσυφου Σεφέρη
Ένα χαλίκι σαν βυζί του Οδυσσέα Ελύτη
Ποιήματα που δεν έγραψε ακόμα ο  Νίκος Γκάτσος
Κι ένα δοκίμιο άγνωστο για το μεγάλο πνεύμα
Του Νίκου Εγγονόπουλου γραμμένο από τον ίδιο
Της ανθισμένης θάλασσας λουλούδι του Αντωνίου
Ανέκδοτο φανταστικό του Γεωργίου Κατσίμπαλη
Του Μαραμπού μια  ξύλινη και σκαλισμένη πίπα
Του Παπατσώνη μια γραμμή απ’ τον Αντρέα Μπρετόν
Του Μάτσα τον αντεραστή με ύπνο καμωμένο
Του Τάκη του Σινόπουλου τον Μαξ τον Κωνσταντίνο
Το στοιχειωμένο φάντασμα του ποιητή Σαχτούρη
Του Παπαδίτσα ο καλβικός τόνος στο ποίημα «Πάτμος»
Ο ποιητής του ποιητή τον ποιητή ω ποίηση
Η ποίηση της ποίησης του στίχου του Ταχτσή
Και του Σχινά του Αλέξανδρου της διάβασης το φως
Πεζούλια στις πλαγιές του εγώ που έκανε η Μαντώ
Του Πουλικάκου το ΑΡΚΑΝΤΑΝ εκείνο το ανεξήγητο
Απ’ το Ρικάκη αυτά που βλέπει ο άνθρωπος που τρώει
Ένα συνέδριο μέσα του που κάλεσε ο Μακρής
Ημερολόγιο του Βασιλικού για μια χαμένη αγάπη
Άνθρωπος ο μεσάζοντας σε δύο καταστάσεις
Ανάμεσα στο αόρατο και τ’ ορατό πιασμένος
Μεγαλοπρόσωπος Θεός της μικροπροσωπίας του
Της προβολής του εκπρόσωπος της δύναμής του ελεύθερος
Χρηματιστής της θέλησης φταίχτης του ασυνειδήτου
Μεσίτης στης απατηλής καρδιάς το μισοφόρι
Ωτακουστής μεσότοιχου φτηνού ξενοδοχείου
Ξανθιάς γυναίκας μ’ εραστή στο διπλανό δωμάτιο
Που συνουσιάζονται στις τρεις η ώρα το πρωί
Του Πάνου ο μονοδιάστατος άγνωστος επισκέπτης
Της Εύας ο ερωτικά ξεκοιλιασμένος θάνατος
Περπάτημα της μεταφυσικής αράχνης του Δενέγρη
Φωτοχυσίας παραίσθηση στον κόσμο της Νανάς
Του Μεϊμάρη αφορισμοί που πιάνουν τρεις σελίδες
Χαμόγελο ανεξίτηλο του Τσε απ’ τον Σταθάτο
Και του Καχτίτση ο ήρωας με βελουδένιο εξώφυλλο
Ο στίχος ο μοναδικός των συλλογών της ποίησης
Που συνοψίζει τα όνειρα της αγωνίας του άγχους
Δυο χιλιάδων ποιητών στα κάτεργα της ποίησης
Μεταλλωρύχοι άτυχοι των μεταλλείων της μνήμης
Σας χαιρετώ συνάδελφοι σε χίλια  δυο μαρτύρια
Που υπομένει ο άνθρωπος στο μακρουλό ακρωτήρι
Ο παντοδύναμος Θεός να τους χαρίζει μέρες
Ακόμα και σ’ εκείνους που δεν έχουν το θεό τους
Και γράφουν ακατάστατα και φέρονται όπως-όπως…
Του Άγγελου Σικελιανού του Κάλβου τ’ ανοιχτό
Στόμιο του μνήματός του, του Σολωμού το τρίξιμο
Του ποδαριού του κλέφτη στη ψάθα του σπιτιού
Το τρύπιο θρονί της Πάπισσας Ιωάννας του Ροΐδη
Και του Καβάφη… «τα λοιπά. Λαμπρά ταιριάζουν όλα»
Γράμματα που δεν έλαβε ποτέ ο παραλήπτης
Του πεισιθάνατου χωρατατζή γενναίου Καρυωτάκη
Του Γιάννη Ρίτσου η άρρωστη φυματικιά αδελφή
Ο Λοϊζος στου Κοσμά Πολίτη την Ερόικα
Του Περικλή Γιαννόπουλου το πήδημα με το άλογο
Το μοιρολόι του Πέτρακα του Σπήλιου Πασαγιάννη
Του Έλληνα του Ανώνυμου της «Νομαρχίας» το ύφος
Την «Αληθινή Ευτυχία» του Αθανασίου Ψαλίδα
Τον «Δημοκριθηράκλειτο» του  λόγιου Περδικάρη
Του Σοφιανόπουλου Γιατρού την «Πρόοδο» σε δυο τόμους
Το Πρόλογο του Κονδιλλιάκ του Δ. Φιλιππίδη
Τους Ντελικάτους Εραστές του Ρήγα από τον Ρεστίφ
Του Μακρυγιάννη το λυπητερό τραγούδι για τον Γκούρα
Τα «κατά Μωάμεθ και Πάπα» του Αναστάσιου Γόρδιου
Του Σεπτεμβρίου το κίνημα που έφερε το Σύνταγμα
Κι άλλα πολλά κι ανάλογα και σχετικά φαινόμενα
Που για να μπούνε όλα εδώ θα χρειαστούν τουλάχιστον
Τριαντατρείς χιλιάδες τρακόσιες τριάντα τρεις ακόμα
Στίχοι σαν της «Οδύσσειας» του Νίκου Καζαντάκη
Πράμα που τουλάχιστον δεν έχω για την ώρα
Μιαν όρεξη σαν του Σουρή ν’ αρχίσω να συγγραφω…
Συγχωρεμένοι από τα πριν αυτοί που ζουν στην κόλαση

Του να ’χεις γεννηθεί Έλληνας στην Ελλάδα!!!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΣΗΜΟ ΕΓΧΡΩΜΟ ΣΤΥΛΟΓΡΑΦΟ
Μόνο μια λέξη απλώνεται νυχτερινή στον κόσμο
Ένας μόνο συγγραφέας συγγράφει  μεσ’ το χρόνο
Πλέκει μερόνυχτα ιστοριών για ένα μονάχα πρόσωπο
Σ’ ένα αυτί μαρμάρινο ψιθύριζε ιστορίες
Με μια μονότονη φωνή φανταστικής γυναίκας
Μόνο μια λέξη απλώνεται σ’ όλη την οικουμένη
Μονότονη ψιθυριστή για ένα μόνο αυτί
Με γυναικείο πρόσωπο ενός χεριού που γράφει:
«Μέσα στον κάθε άνθρωπο κοιμάται ένα αλφάβητο
Κοιμάται ένα αυτοκίνητο φτιαγμένο με το χέρι
Ένα αυτοκίνητο γυαλιστερό για ένα μόνο πρόσωπο
Κατάχλωμης και γενικά φανταστικής γυναίκας
Που ’πλεκε για μερόνυχτα μια λέξη μ’ ένα τόνο
Μια μόνη αγαπητικιά που όλες τις συνοψίζει
Γεωμετρική κι αδιάστατη σαν του νησιού του Πάσχα
Τα σχέδια τα πετρόγλυφα μ’ άσπρες γραμμές στο μαύρο
Το βράχο που γεννήθηκε απ’ το σβησμένο ηφαίστιο
Ο πισινός του δυνατού πρωτόγονου Θεού
Χέζει τον κόσμο μονομιάς σαν στρογγυλή κουράδα
Κι απάνω στην κουράδα εμείς μικρόβια ανθρωπάκια
Βουλιάζουμε μεσ’ στα σκατά προτού να σκληρανθούν
Στον πισινό προσφέροντας με δέος προσευχές
Του λόγου το μαρμάρινο σκατό στον Κύριο δίνοντας
Γι’ ανταμοιβή στον μπάτσο του του κόσμου τα κακά
Που τα σωρεύει πάνω μας μαζί με τα καλά
Με του Φαλλού το μέγεθος και με την περιφέρεια
Της Μήτρας την ορθάνοιχτη χαραματιά στη Γη.

 [αποσπασματικοί στίχοι από τη συλλογή του Νάνου Βαλαωρίτη Ο Έγχρωμος Στυλογράφος, εκδόσεις Δωδωνη1986 – ART by Jan Svankmajer Eternal] 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις