ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΝΗΣΙΑ και κάποιοι άλλοι οι ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥ:

Όνειρα και πραγματικότητα: τι συνηθισμένο δίπολο!.. Ξημερώνει και βραδιάζει... αυτό είναι ζωή! διαβάζω μια σελίδα, γυρίζω στην επόμενη... αυτό είναι η ζωή μου! ξεφυλλίζω το βιβλίο...άτακτα... διαβάζω χωρίς σειρά και τάξη... πέφτω σε φράσεις που έχω μάθει απ' έξω! πέφτω και σε άγνωστες φράσεις! μα δεν έχω αλλάξει βιβλίο! εδραιώνεται μέσα μου η πεποίθηση πως ζω ένα όνειρο! η ζωή δηλαδή είναι ένα όνειρο; ένα βαρύ όνειρο; πότε; ποια στιγμή θα ξυπνήσω; μια φευγαλέα απεικόνιση που τη σχεδιάζω παίζοντας με τις γωνίες των σελίδων, απειροελάχιστη στο χρόνο και στο χώρο μου, σβήνει για να δώσει τη θέση της σε μια άλλη, πρόκειται για φαντασίωση, η θέλησή μου σε πλήρη ένταση αποφασίζει να βάλει τέλος στη δοκιμασία, ξυπνώ με δυνατά στερεά κόκαλα, πατώ τη γη, τον τόπο των επιθυμιών και των πόθων και απαγγέλω τέσσερις φορές: μα πώς να γράψει κανείς ένα εμπεριστατωμένο post όταν από τον ξύπνιο του μέχρι τον ύπνο του τη φαντασία του τη μονοπωλούν εικόνες, όνειρα, και σκέψεις που δεν είναι δικές του; χρειάζεται να μην είναι μόνος, να είναι μαζί… μα πώς να γράψει κανείς όταν ονειρεύεται ξύπνιος ή όταν ξυπνά κι έχει ακόμα κλειστά τα μάτια; δε θα γράψει! απλά δε θα γράψει, θα προτιμήσει να βάλει χέρι στο "κεφάλαιο", αφού σαν επενδυτής αφιέρωσε σε αυτό τα καλύτερά του χρόνια, εξάλλου πάντα έτσι έκανε, κι ας μην το καταλάβαινε, πάντα, όλα τα "έξοδα" επέστρεφαν σε αυτόν με μορφή "τόκων", και αν υπήρχε ποτέ καμιά αρνητική διαφορά, περνούσε απαρατήρητη... ευτυχισμένη φάση, η "οικονομία" δυνάμεων δεν υφίσταται παρά μόνο ως έκφραση επουσιώδης... άρα, δε θα ξυπνήσω, θα συνεχίσω να ζω στο όνειρό μας, και στα διαλείμματα δε θα ξυπνώ, απλά θα αφυπνίζομαι! [με αντιγραφή και επικόλληση από το ιστολόγιο: KATABRAN’S BLOG: Το παν εξαρτάται από το μοντάζ και το κείμενο, έτσι καθώς μερικοί άνθρωποι έχουν τον τρόπο να κάνουν τους γύρω τους να νιώθουν πως ποτέ δεν θα είναι μόνοι και να τους πείθουν για μια ασφάλεια που πουθενά αλλού δεν υπάρχει παρά στο δικό τους αρχιπέλαγος –ART by IMAGES of EYES by chaiyapan]



στο κέντρο των κύκλων του χρόνου παθιασμένα και με απέραντη φαντασία, βλέπω αγγίζω, ξεφλουδίζω, δαγκώνω και καταπίνω τη μέρα, τη νύχτα, τα στήθη, τη σφαίρα, τον κύκλο δηλαδή και οι διαστάσεις του κόσμου μου αποκτούν αισθησιασμό…
αυτός δε, έχει πρόσωπο σημαδεμένο, πρόσωπο που έχει χάσει για πάντα τη σκοτεινή του ομορφιά και την τέλεια κατατομή του εξαιτίας της πραγματικότητας που τον προσέβαλε φριχτά…
το φθινόπωρο, στο ζεστό μεσοδιάστημα όπου ο αέρας με βαραίνει και τα χρώματα μαλακώνουν, τα απογεύματα συνηθίζουν να φορούν ένα ευαίσθητο ρούχο ψεύτικης μικροφιλοδοξίας…
νιώθω παράξενα το μυστήριο της εποχής, οικείο να μού γίνεται, ίσως αφού τα υπαρξιακά καμώματα πάντα με παίδευαν και οι κυκλωτικές καταστάσεις πάντα με μαγνήτιζαν, ενώ τα προμηνύματα, εκείνα τα περίεργα συναισθήματα ποτέ δε με αποχωρίζονται…

τότε, αρχίζω να κάνω κύκλους γύρω σου, λες και είσαι το γήπεδό μου, μέχρι να με προσέξεις, μέχρι να αποσπάσω την προσοχή σου από τα δρώμενα των κύκλων των δικών σου...
σαν γυναίκα που περιμένει, κρουστό υφαντό από στημόνια αργαλειού με τη μουσική υφαίνω στο απομεσήμερό μου και το στολίζω με μαβιές ευφάνταστες και ζωντανές καλλιγραφίες…

τέλος, αποκαμωμένη, πέφτω σε μια χλόη, το σύνολο του κόσμου καταρρέει γύρω μου … βυθίζεται στα πεσμένα φύλλα… όχι, δεν έχω πάρει από κείνες τις ουσίες, αλλά εσύ, τόση ώρα ακούς γιατί σου μιλάω, βύθισες το δάχτυλό σου στα υφάδια του αργαλειού μου; τα τραγούδια ρέουν στις φλέβες σου; αν ναι, απάντησέ μου, ζαλίστηκα να κάνω κύκλους τρέχοντας γύρω από το χορτάρι, πες, οι χορδές και η καρδιά βρίσκονται πάντα στα ζερβά; [με αντιγραφή και επικόλληση από το ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ:  http://katabran.wordpress.com/ ]

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από το ιστολόγιο KATABRANS BLOG για την αντιγραφή και επικόλληση: Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις