Γυναίκες «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» που δεν άνθησαν ματαίως στους λειμώνες ΑΥΤΟΜΑΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ:

Ένα σώμα γυμνό η μοναδική προέκταση που μας ενώνει με το μυστήριο (καθώς) ο περίπλους γύρω από ένα σώμα λείο γυμνό  τελειώνει εκεί που ξαναρχίζει το άλλο ψαύοντας δάχτυλο το δάχτυλο εωσότου ο κόλπος όλος ερευνηθεί και ανοίξει το αίνιγμα που σφιγμένο κρατούν οι ωραίοι μηροί…[Οδυσσέας Ελύτης] «Μια φρόνιμη γυναίκα αξίζει τρία πουλιά, μια γυναίκα απλώς γυναίκα  αξίζει δεκάδες δορκάδων (ωστόσο)  «μια γυναίκα δεν μπορεί να κάμει τίποτε χωρίς την πυρκαγιά  που κλείνει μέσα στη στάχτη των ποδιών της» [Ανδρέας Εμπειρίκος]

Κάνε άλμα πιο γρήγορο απ’ τη φθορά: έτη φωτός στους ουρανούς έτη Αρετής μες στον ασβέστη… Τέτοια εύστοχη δείξε αδεξιότητα και να: ο Θεός! … [ART by RHAINNE Γυναίκα που ονειρεύεται] 


Επειδή βέβαια η χώρα της αθωότητας  δεν είναι όπως την φαντάζονται μερικοί, έχει τους αγίους της και τ’ αγρίμια της, τα παρθένα δάση και τα γαλήνια νερά της…
Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα!...
Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της. Κι από την ανάποδη φοριέται η φαντασία και σ’ όλα της τα μεγέθη.
Χαράξου, λοιπόν, κάπου με οποιοδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία! [Οδυσσέας Ελύτης]

ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΜΕΝΩΝ ΝΟΣΤΑΛΓΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑΣ:
Λίγα κοσμήματα στη χλόη,
λίγα διαμάντια στο σκοτάδι.
Μα η πεταλούδα που νύκτωρ εγεννήθη
μας αναγγέλλει την αυγή,
σφαδάζουσα στο ράμφος της πρωίας

Μοιάζουμε με ελαστικά κουνήματα κυμαινομένου όρους.
Μια τρίχα αρκεί να σταματήσει η ρευστοποίηση των υποσχέσεών μας.

Η Ποίησις είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου.
Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε.
Οι δρόμοι είναι λευκοί.
Τ’ άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά τους αναδύονται μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες,
όταν τ’ ανοίγω βλέπω εμπρός μου
ό,τι κι αν τύχει.
 Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.
Έξω το φως και τα σκουπίδια της αυγής…
Ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων
και των κορυβαντιώντων.

Η αρχική μορφή της γυναικός ήτο το πλέξιμο των λαιμών δυο δεινοσαύρων.
Έκτοτε άλλαξαν οι καιροί και άλλαξε σχήμα και η γυναίκα.
Έγινε πιο μικρή πιο ρευστή πιο εναρμονισμένη
με τα δικάταρτα καράβια
που πλέουν επάνω από τη συμφορά της βιοπάλης.
Η ίδια πλέει επάνω στα λέπια ενός κυλινδροφόρου περιστεριού μακράς ολκής.
Οι  εποχές αλλάζουν και η γυναίκα της εποχής μας μοιάζει με χάσμα θρυαλλίδος 
Η κωπηλασία ήτανε κοκκινωπή.
Το σπέρμα που διασχίζαμε
ήταν πλουσιότερο κι απ’ το νερό των θερμοτέρων εορτών
γι’ αυτό φτάσαμε ασυγκρίτως ανώτεροι
και ως λαμνοκόποι και ως αγωγοί του λυτρωμού μας.
Τώρα μας ζητοκραυγάζουν και οι χθεσινοί σχιζομύκητες
και κανείς δεν μυκτηρίζει.
Στα μπράτσα μας ανθούνε μυγδαλιές
και από τα μάτια μας ανεβαίνουν και κατεβαίνουν
οι κλίμακες των αλουργίδων με ζέση
και με αυταπάρνηση χειραφετημένων νοσταλγών
της κατ’ εξοχήν γυναίκας.
[τυχαία αποσπάσματα από την ΥΨΙΚΑΜΙΝΟ και την ΟΚΤΑΝΑ του Ανδρέα Εμπειρίκου]

Μερικά από τα λόγια επί τάπητος μοιάζαν με ανεμώνες, άλλα με πέρδικες και άλλα με αμαζόνες Και ιδού που μία φράση γίνεται κορβέτα και με ούριο άνεμο αρμενίζει, καθώς νεφέλη που την προωθεί μαϊστράλι ή τραμουντάνα. Μία ανταύγεια ηχεί, μια σταγόνα πλημμυρίζει και μία φωνή ανθεί. Ένα παιδί στέκει ορθό σε ξέφωτο άλσους σιωπηλού και ακαριαίως μεγαλώνει μπροστά σε μια γυναίκα. Ένα φουστάνι γίνεται σέλας φωτεινό. Μια φωτογραφία ζει, έχει ολόκληρη δική της δράση, συνυφασμένη με τη ζωή του θεατή, όπως ένα φλουρί, ένα κρύσταλλο ή ένα γάντι… Η Ποίηση μεταγγίζεται στη ζωή και η ζωή στην Ποίηση. Η συμμετοχή μας σε οιονδήποτε φαινόμενο ή γεγονός δεν αποκλείεται πια καθόλου. Ένα συναίσθημα, μία παρόρμηση, μία λέξη, μπορούν να γίνουν χειροπιαστές οντότητες, στιλπνά αντικείμενα με ζωή παλλόμενη και μορφή δική τους…[Ανδρέας Εμπειρίκος]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις