ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΜΙΣΧΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ, ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ ΤΟΥ ΤΟ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΟ:

Με καραβιές εξώφυλλου τρέχοντος ερωτισμού εν ριπή οργασμού σε χόρτασα ξανθό κρασί! Πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου ομοιοπαθητική αναμόχλευση εκείνης της κόκκινης πεταλούδας των αγρών με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών… Θα κυκλοφορήσω στα χέρια σου λευκός; Οι παλάμες μου θα γιομίσουν άστρα; Το πράσινο φως της πιο μακρινής κατάφασης αργεί; Στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου μικρό άσπρο πανί πόθου σεργιανίζει… Δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό κι εξαγνισμένο λαξευμένο πολύτροπα σε φλοίσβο αυτοσαρκασμού πέρα βρέχει scrabble νοημάτων μονόλογων, Χρυσηίδες στίχων συμπληγάδες libido λαιστρυγόνες κύκλωπες on line στο P.C.  μου [Τάσος Κάρτας, Ένας στίχος που είναι να βγει… δεν μ’ αφήνει να κλείσω μάτι]


Όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα διασχίζω κάθετα όλες τις ευκτικές Κυριακής εστίασης

ΠΥΡ ΓΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑ ΤΕΛΕΣΦΟΡΟ
τρομάζω στη γλώσσα των ποιητών
το άγχος της μετ’ επανόδου διαδρομής
κάτι ακόμα που ήταν να ειπωθεί
αλλά δεν βρέθηκαν έκπληκτες λέξεις

ελπίδες του σώματος και της ψυχής
κρυμμένες μες στο στίχο
στο γαλάζιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας
ιδιωτική οδός δημόσιων λιθοβολισμών
μέχρι τη χάρτινη άκρη παραλίας
όπου θα αποστάξουνε οι αυριανές μας τύψεις

όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα
προπατορική χαρούλα η ποδηλάτισσα
διασχίζει κάθετα το πρωινό μας Σάββατο
αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές
παράλληλα μ’ ένα στριγκό κουδούνι
σε δρίμες αυγουστιάτικες

προσπέραση στιγμιαίας νοσταλγίας
από τη γυαλιστερή πλευρά ζουμ ποδηλατόδρομου

ΘΕΣΗ ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΞΗ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ
δεν πνέει η ανασαιμιά των στίχων
και βλέπω εκείνη τη γυναίκα
φωτιά ψηλή σα ρίγος προσευχής
εικόνισμα που δείχνει την ψυχή όλων των λουλουδιών-

έχω πιαστεί στην ίδια παγίδα με Λαιστρυγόνες Κύκλωπες
τη Μαρία Μαγδαληνή θλιμμένη Παναγιά
τις πιο πολλές φορές ήταν Πάσχα
κι έριχνε μια ψηλή βροχή Μεγάλης Παρασκευής
συνονθύλευμα Κυριακής εστίασης-
γόρδιο κενό τρίστρατο φιλί
διελκυστίνδα χρόνου, χώρου ιδεών:
λάθος μονοπάτι πολύφημη στροφή

πνιγμένοι στίχοι σ’ ανελέητες στιγμές
βοήθεια με σβησμένη την κραυγή της

προτού να είσαι σε θέση να διαλέξεις
 άκλιτες λέξεις
απλώνεται άρδην ατέρμονο ποίημα

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Κι οι ΛΕΞΕΙΣ που έντυσαν σήμερα την εικόνα του ποιήματος είναι από το ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ ανέκδοτης συλλογής του Τάσου Κάρτα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις