ΕΙΠΕ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΣΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΟΙΗΤΗ: ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΚΙΖΕΙΣ;

Η ποίησή μου ίσως είναι άτεκνη μα όχι στείρα… Στο άγγιγμά σου ανοίγουν παράθυρα. Οθόνη αφής. Φεύγεις. Κρυώνω. Ενσκήπτει δριμύτερο το πεπρωμένο. Ριπή αέρα. Φυλλοβόλος έρωτας. Πικρό φινάλε. Στο βάθος κήπος. Τι όνειρο και τούτο; λες και γύρισες  (κτερίσματα στίχων από τη μεταθανάτια ποιητική συλλογή της Δήμητρας Καραφύλλη (1947-2014) ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΑΡΗ, ποιήματα & χαϊκού, εκδόσεις ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣΤα κοσμήματα που κοσμούν το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο είναι έργα της ποιήτριας. Εύστοχη, ευθύβολη ποίηση καταστάλαγμα πόνων αλλά και άθροισμα σοφίας –δύσκολα κερδισμένης αλλά κατά δική της, η τελευταία συλλογή της Δήμητρας Καραφύλλη αξίζει να διαβαστεί λέξη προς λέξη καθώς σε κάθε σελίδα της ξεχειλίζει το συναίσθημα, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, και ξεχωρίζει ο άνθρωπος ως ον που μπορεί τελικά να νικά την ανυπαρξία και να διεκδικεί την (κάθε είδους) ανάστασή του: RIEN NE VA PLUS μας λέει σε ένα της ποίημα, καθώς συνεχίζει να κρύβεται στους υπότιτλους – θεατής μιας ταινίας βωβού, ακροβάτης ζωής Με την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει δίχτυ ασφαλείας; Η Δήμητρα στήριξε και στηρίχτηκε στην ποίηση κερδίζοντας την παρτίδα της μέχρι το τέλος. Κλείνοντας επάξια τον κύκλο της, αλλά και διατηρώντας αυτή τη ζωοποιό χάρη που γεννά στην τέχνη (και στη ζωή) η αμφιβολία: «Φαιά ουσία σε κάλαθο αχρήστων. Άστοχοι στίχοι»



ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΙΧΟΣ
Χαράματα ονειρεύτηκα προχτές
ένα ξενύχτη χαρταετό στην παραλία.
Η μακριά κυματιστή ουρά του
πολύχρωμη, θαρρείς, ανατριχίλα
απόκριση στο σφύριγμα του μπάτη. 
Πλησίασα αθόρυβα, μα δεν κοιμόταν. 
Τρεμόπαιζε στην άμμο καρφωμένος
με πένα αιχμηρή από φτερό αετίσιο. 
Την ανασήκωσα ανάλαφρα και τότε
άρχισε άλικο να ρέει το μελάνι.

ΑΝΑΔΥΣΗ
Αθόρυβα κάτω απ' το δέρμα σου γλιστρώ
Μέσα στις φλέβες
Υποβρύχιο στους ωκεανούς της αγωνίας σου
Συμπλέω
Εγκλωβισμένη μοιραία κι αναπόφευκτα
Στη σκέψη αμέτοχη, συμμέτοχη στην πράξη
Ηθοποιός και θεατής
Σε περιπέτεια χωρίς σενάριο
Ανάμεσα σε πάλκο και εξώστη
Βολεύομαι
Βολεύομαι;
Το ένστικτο κοιμίζω
Αναδύομαι.

Σκαρφαλωμένη σ' ένα στύλο της ΔΕΗ
το βλέμμα ανεμίζω
Μια ανάσα ν' ανιχνεύσω, μια πνοή
Σχήμα ψυχής
χλομό λαμπιόνι.

WANTED

Διπλώνοντας τα ρούχα της μπουγάδας
βρήκα στην τσέπη του μπλουτζίν
 το επικηρυγμένο εικοσάρικο.
Απροσεξία ή ξέπλυμα χρήματος; 

ΓΡΑΜΜΗ 2 – ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΗ
Βαθιά φωνή από έγκατα.
-Βοήθεια.
Σκιά υπνοβάτη.
Χωρίς ηλικία.
Χωρίς εκτόπισμα.
Χωρίς πνοή.
Παραδομένος χρήστης.
Γλιστράει ανάμεσα μας στο βαγόνι
Κρατιέται, λες, μόνο από τα βλέμματα
τα φρικιασμένα.
Πενήντα λεπτά το ξέπλυμα ψυχής.
Περαστικά θα πει
να βγεις απ’ το συρμό
κι αμέσως να ξεχάσεις.
Ο ήλιος στη ράμπα.
Ο δρόμος παλκοσένικο να παίξεις.
Μα στην επιστροφή
στην άκρη της πλατφόρμας
η ίδια τεθλασμένη σιλουέτα
ο ίδιος βόμβος παρακαλεί.
Να ‘ρθει το τέλος.
Ένα τέλος.
Οποιοδήποτε.
 

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (Κατάλληλο άνω των 65 ετών)
Στο ίδιο ακριβώς σημείο
στη σκοτεινή ρυτιδωμένη επιφάνεια
της πρώην λίμνης
στα ίδια τα χλομά μεταξωτά σεντόνια
έγινε η αναπαράσταση.
Χωρίς εισαγγελέα, χωρίς μάρτυρες,
χωρίς θύμα και θύτη
αναζητώντας την αιτία του θανάτου
ενός έρωτα.
Όμως ο άτιμος ο φτερωτός
– αστείρευτη πηγή εκπλήξεων –
Ποτέ του δεν βαριέται
ν’ αλλάζει πρόσωπα κι ονόματα στα χρόνια.
Κατά καιρούς κρύβεται στην ντουλάπα
για να εμφανιστεί πάλι μπροστά μας
ντυμένος φορεσιές αμφιβολίας
ή γίνεται αόρατος σαν άνεμος
ίσα να μας κρατάει ζωντανούς.
Και το αποτέλεσμα της αναπαράστασης;
Ανάσταση.

Με την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει δίχτυ ασφαλείας (Δήμητρα Καραφύλλη, από την Τελευταία Χάρη, ποιήματα και χαικού, 2014)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΑΡΗ

Τη μέρα
που το συμβόλαιό μου
με τον ήλιο θα παγώσει
αγαπημένοι μου
μη με στεγάσετε
στον οικογενειακό.
Δεν θέλω να περάσω
όλη τη ζωή μου
πεθαμένη.

Η ΝΥΦΗ

Χτες τα μεσάνυχτα
στο θάλαμο του τρίτου
είδα το θάνατο
να στέκεται μπροστά μου.
Κι ήταν ωραίος, γελαστός, ευγενικός
δεν έφερνε καθόλου στη ζωή μου.

ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ: εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων κι οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τα έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Δήμητρα Καραφύλλη στην ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΑΡΗ με στίχους κοφτερούς και περιεκτικούς, για τον αναγνώστη που αναζητά ακρίβεια στο λόγο, μοντέρνα γραφή χωρίς εκκεντρικότητες κι ένα ρεαλισμό ιδωμένο μέσα από το παραμορφωτικό φακό προσωπικής ποιητικής προσέγγισης. Η προφορικότητα του λόγου ενισχύει την αμεσότητα και δίνει στον αναγνώστη τη δυναότητα να δει τον εαυτό του ως συμμέτοχο σε ό,τι συμβαίνει!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις