ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΛΟΙΠΟΝ Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ (Υπάρχουν όταν θέλουμε προφάσεις πειστικές):

Βραδιάζοντας μονάχα άρχισε η βροχή κι ως το πρωί έβρεχε ατέλειωτα –θυμάμαι-. Πολύ μετά, εννοείται, από την ώρα που ’χαμε συμφωνήσει ότι θα ’ρθεις. Πολύ μετά. Τώρα ισχυρίζεσαι πως έβρεχε σχεδόν από νωρίς το απόγευμα βεβαίως. Αλλά όχι, προς το βράδυ –εννέα με δέκα- άρχισε η βροχή σιγά-σιγά. Γι’ αυτό είμαι σίγουρος, γιατί ως την ώρα εκείνη τηλεφωνούσα δίχως να σε βρίσκω πουθενά, έβγαινα και ξανάβγαινα να δω στο δρόμο απ’ το παράθυρο κι ο ουρανός σε πλήρη αιθρία έμοιαζε σαν να με μυκτήριζε, σα να με περιγελούσε καθαρά (ΒΡΑΔΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΟΝΑΧΑ ΑΡΧΙΣΕ Η ΒΡΟΧΗ από τη συλλογή του Σταύρου Βαβούρη ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ, 1971 – ART by KOSSIFIDOU Maria rain]

Ένας ποιητής της αναβολής, ένας ποιητής «των διαψεύσεων» όπως θα ονομάσει το Σταύρο Βαβούρη ο Καραντώνης, δε θα μπορούσε να μην ταυτιστεί με τη βροχή, τη βροχή που τον κρατάει στο περιθώριο και μαζί του αφήνει την άνοιξη να περιμένει: «Λόγω της βροχής λοιπόν˙ / Εξ άλλου η άνοιξη αναβάλλεται. / Το Μάη, λέει, και βλέπουμε για φέτος. / Άλλο κουμάσι κι αυτή.» (Απρίλη μήνα). Ξέρει πολύ καλά πως η ζωή του είναι μια εξορία, και ο χωρισμός είναι η δεύτερη φύση της βροχής: «Βρέχει στους χωρισμούς. / Ακόμα και ν’ αστράφτει κάτω από το φως, / Ο κόσμος όλος / Περίεργο! Βρέχει, / πάντοτε βρέχει.» (Περίεργο βρέχει στους χωρισμούς). Είναι όμως απορίας άξιο πως μπορεί και αντέχει τόση μοναξιά, ένας ποιητής που πραγματικά έβαλε το χειμώνα στην κατάλληλη θέση για να μας τον κάνει αποτρόπαιο: «Τι φέρνει αυτός ο άνεμος; / Τι φέρνει το φθινόπωρο τι φέρνει; / Τι χειμώνα θα περάσουμε και φέτος / Τι χειμώνα, θε-μου, τι χειμώνα!» (Φύσαγε). Είναι σαφές λοιπόν το λάθος μας, ο ποιητής Βαβούρης δεν ταυτίζεται με τη βροχή, ταυτίζεται με την άμμο, με τη θάλασσα, με ό,τι άλλο πέρα από αυτό που ζει και που υπάρχει στην βροχερή καθημερινότητα: «Την άμμο που με τύλιγε / όλο το πρωί καυτή αγκαλιά / και τη βροχή ακόμα το Σεπτέμβρη / που τόσο μουσικά, με τόση διάκριση / χτύπησε στην καρδιά-μου ψιθυρίζοντας: // Τέλειωσε πια το καλοκαίρι.» (Ήσουν εσύ λοιπόν εκεί). Ένας ποιητής του ανεκπλήρωτου είναι επίσης και ένας ποιητής του ονείρου, ενός ονείρου που δε συγκρίνεται με καμία πραγματική κατάσταση: «Κι εν τούτοις ό,τι έζησα / κι εν τούτοις ό,τι κέρδισα / ήταν μέσα στα όνειρά μου μοναχά» (Μη με ξυπνήσετε).

ΑΝ ΒΡΕΞΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ’ΡΘΕΙΣ
Αν βρέξει δεν θα ’ρθεις – θα βρέξει
Αν δεν βρέξει πάλι δεν θα ’ρθεις – θα βγεις να πας περίπατο.
Ας βρέξει λοιπόν σήμερα
κι αύριο ας μη βρέξει.
Όπως ωφελεί στη γεωργία
όπως συμφέρει τους εμπόρους
χειμερινών ή θερινών ειδών.

Εγώ πια δεν θα περιμένω
κι εσείς μην ψάχνετε προφάσεις.
Μήπως δεν μου στείλατε ευχές επί τω νέω έτει
και επί τη ονομαστική μου εορτή;

Αντευχόμενος κι εγώ λοιπόν σας χαιρετώ
και τα λοιπά και τα λοιπά
με κάθε εκτίμηση.



ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΛΟΙΠΟΝ
Ας πούμε λόγω της βροχής λοιπόν
και μόνο λόγω της βροχής
γιατί και πράγματι έβρεχε
όπως ετοιμαζόμουν βιαστικά
έβρεχε με λύσσα καθώς έτρεχα
μη βρίσκοντας ταξί επ’ουδενί.

Λοιπόν ας πούμε ότι χαθήκαμε έτσι:
λόγω της βροχής.
Γιατί μετά, την άλλη και την άλλη και την άλλη μέρα
συνεντεύξεις με υπουργούς κι ιθύνοντες
υποθέσεις γενικώς λίαν επείγουσες,
αν ήταν δυνατόν να αναβληθούν
ακόμα και κατακλυσμός να ’ρχοτανε.


Όμως εκείνη την ημέρα, λόγω της βροχής.
Αφού επιμένεις βέβαια, μονάχα για να κλείσω
τ’ ολότελα κλεισμένο ζήτημα.
Γιατί αν δεν το ’χεις κλείσει
θα μπορούσα μ’ αποδείξεις ν’ αντιτείνω
πως τρία –έστω δύο- τέταρτα ολόκληρα
πριν απ ’την ώρα που ανυπέρθετα θα ’ρχόσουν
-έβρεχε δεν έβρεχε-
είχε σταματήσει πια η βροχή
κι άρχισε ξανά μετά τρεις ώρες
ατέλειωτη –σωστός κατακλυσμός-
όταν εχύθηκα στους δρόμους, για να ψάξω,
μήπως αποκλεισμένο κάπου από τη μπόρα
ίσως μπορέσω και σε βρω.

ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣΜΟΥΣ
Περίεργο βρέχει στους χωρισμούς
πάντοτε βρέχει.

Όλα τα βλέπεις να τρεμίζουν δυσδιάκριτα
πίσω απ’ ένα τζάμι
που το χτυπάει ανήλεη η βροχή.
Κάνεις να το σκουπίσεις
μα το νερό,
αμέσως πάνω απ’ το άλλο το νερό
όλο και το θαμπώνει πιο πολύ
καθώς απομακρύνεται στο δρόμο
ένα απολύτως ακαθόριστο περίγραμμα
και να! θολό,
που κοντοστέκεται λίγο
πριν διαλυθεί μες τη βροχή.

Βρέχει στους χωρισμούς.
Ακόμα και ν’ αστράφτει κάτω απ’ το φως,
ο κόσμος όλος
Περίεργο! Βρέχει,
πάντοτε βρέχει.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ
Όπως είπες «γεια σου»
κι έστριψες μακραίνοντας αργά
άρχισε πίσω σου η βροχή
κι έψαχνε ψιλή-ψιλή τα βήματά σου.
Έπεφτε δήθεν με διάκριση.
Δήθεν, δεν ήθελε και πάλι να τα σβήσει
κι έτσι να χαθούνε
όσο κι αν τα ακολουθούσα τρέχοντας.

Μα όσο προχωρούσε
και τα χνάρια σου επιμέναν να διακρίνονται
έξαλλη δεν κρατούσε τα προσχήματα
φρένιαζε,
γύρισε τέλος, σε σωστό κατακλυσμό.

Τι ήθελε  να κάνω;
Είτε έτσι, είτε αλλιώς, αυτή το είχε αποφασίσει
κι εφόσον φεύγοντας δεν μίλησες
για επόμενη συνάντηση
για κάποιο τρόπο νέα προσεγγίσεως
Τηλέφωνο δεν ζήτησες, δεν άφησες,
Τον είχε πια πετύχει το σκοπό της.

ΕΧΑΣΑ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
Έχασα ένα ποίημα στις όχθες σου θάλασσα.
Ολόκληρο ένα καλοκαίρι φέτος το αναζήτησα.
Όταν κόντευα σχεδόν να το κερδίσω
αγριεύοντας το διέλυες
το ’θαβες, σωπαίνοντας, στην άμμο
που οι προσχώσεις σου την έπιναν
στο φλοίσβο που η άστατή σου διάθεση
άλλαζε το σκοπό του.

Δίπλα στο κύμα, μ’ άγρυπνη καρδιά
ολόκληρο ένα καλοκαίρι φέτος
το ’χασα στο τέλος, ψάχνοντας του κάκου ένα ποίημα.
Ίσως
το τελευταίο που ήτανε να γράψω, θάλασσα.

ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ ΛΟΙΠΟΝ ΕΚΕΙ
Ήσουν εσύ λοιπόν εκεί.
Κι άλλο τίποτα αν δεν ήτανε, τι σήμαινε;
Άσε πια τη θάλασσα
στην πιο καλή της ώρα,
Την άμμο που με τύλιγε
όλο το πρωί καυτή αγκαλιά
και τη βροχή ακόμα το Σεπτέμβρη
που τόσο μουσικά, με τόση διάκριση
χτύπησε στην καρδιά μου ψιθυρίζοντας:

Τέλειωσε πια το καλοκαίρι.

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από τη συλλογή του Σταύρου Βαβούρη ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ 1971 - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS KOSSIFIDOU Maria rain

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις