ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΨΗΦΙΔΕΣ ΠΟΥ ΛΑΜΠΥΡΙΖΑΝ ΣΑΝ ΟΥΡΑΝΙΑ ΒΛΕΦΑΡΙΣΜΑΤΑ:

«μια ακόρεστη σπερματική λωρίδα διαχεόταν στις σάρκες, από κορμί σε κορμί κι από σύμπλεγμα σε σύμπλεγμα, σαν το νήμα μες απ’ το μάτι της βελόνας, χωρίς ποτέ ν’ αφήνει κατάλοιπο στο πέρασμά της, ούτε ένα τυχερό ωάριο που ν’ ανθίζει την πιθανότητα της ζωής, κανένα ελπιδοφόρο έμβρυο που να επιμηκύνει την ανάπτυξή του πέρα από μερικές ώρες, αφού η αμέσως επόμενη διείσδυση ερχόταν ορμητική και το κάρφωνε σαν μήλο στο κεφάλι αλυσοδεμένου ζώου…». [κτερίσματα από το ΣΠΑΣΜΟ του Δημήτρη Τανούδη, όπου η Ουτοπία που περιγραφέται είναι ένα απομονωμένο, περικυκλωμένο με δυσθεώρητα κάγκελα κομμάτι γης. Το κομμάτι αυτό είναι έτσι φτιαγμένο που οι κάτοικοι του δεν μπορούν να αντιληφθούν την ταυτότητα του ως τόπου εξορίας απ' την πρότερη ζωή τους… Οι κάτοικοι είναι επιλεγμένοι με βασικό γνώμονα τη γονιμότητα τους ως αναπαραγωγικά όντα. Κανένας βαθμός συγγένειας δεν συνδέει τα μέλη αυτού του εσμού των επίλεκτων… Ο συγγραφέας ενημερώνει τον αναγνώστη για τις συνθήκες που οδήγησαν στην ανάγκη της ουτοπίας. Οι γυναίκες μετά από αιώνες αγώνων χειραφέτησης από τα φαλλοκρατικά συμπλέγματα, επιχαίρουν μία ανάποδη κατάκτηση. Δεν καθιερώνουν όσα στοιχεία τις διαφοροποιούν από τους άντρες αλλά αποκτούν με περισσότερη απληστία όσα είχαν αυτοί και στερούνταν οι ίδιες. Η πορεία τους προς την κορυφή δημιουργεί γυναίκες με απολεσθείσα τη φύση τους και εξαλλαγμένη την ιδιοσυγκρασία τους σε αναφανδόν αντρική. Αυτό το συμπέρασμα είναι και ο βασικός προβληματισμός του συγγραφέα– ART by FAVAUDON]



ΣΠΑΣΜΟΣ
σαν περιστρεφόμενοι κόκκοι στο θυελλώδες παιδομάζωμα του σπασμού άνθρωποι ζαλισμένοι απ’ την αποθυμιά μπλέκονταν σ’ αξεδιάλυτες μάζες και άμορφα συμπλέγματα, γλώσσες χωμένες σε τρύπες, τρύπες χωμένες σε κλωνάρια, δάχτυλα που σφίγγαν το δέρμα με την κουλουριασμένη ασφυξία των φιδιών, νύχια καρφωμένα όπως τα σκυλόδοντα στα πρόσωπα, χείλη αιμόφυρτα απ’ τις πρώτες εκδορές λες και είχαν μασήσει αγκαθερά κοτσάνια τριαντάφυλλου, χείλη που ρουφούσαν άλλα χείλη σαν δυο βδέλλες κολλημένες στο στόμα

Σπασμός
και το μόνο που έβλεπες τώρα στη γη ήταν μια ανεμορραγία θαλερού δάσους,  δενδροστοιχίες που τις καρατομεί σφυροβόλος γίγαντας, ένα σύννεφο τοξικό, βροχή από δόντια, σμήνη λεπίδων, ριπές ακριδών, τις ακρωτηριασμένες σάρκες να εκτοξεύονται περιδινούμενες σαν αποπτύσματα μιας τεράστιας κρεατομηχανής που όργωνε το χώμα και θέριζε τα σώματα ένα προς ένα και σε συστοιχίες εκτελεστικού αποσπάσματος και σε οικοδομικά τετράγωνα θανάτου, ψωλές τεμαχισμένες ενώ παλινδρομούσαν, μουνιά που δέχονταν τη θανάσιμη βάλανο της σφαίρας, μια πετρελαιοκηλίδα από αίμα ξεβρασμένη στη μέση του λειμώνα που το χώμα του βαφόταν αχνοκόκκινο, υποπόρφυρο, σαν λασπώδης πηλός από θειούχα εσωτερική πηγή

Σπασμός
«Κι έτσι το βραδινό σούρουπο περνούσε στο πρωινό χάραμα δίχως να παρεμβάλλεται άλλη διάσταση φωτός ανάμεσά τους, ακολουθώντας ένα σχεδιασμένο φεγγοβόλημα που εκτεινόταν σε μια ποικιλία από γκρίζες ανταύγειες, μια σκιά που έφθινε σε φως και ένα φως που παράλλαζε σε σκοτάδι, ένα πελώριο πινέλο, κρεμασμένο από το μάτι του ουρανού, που περιστρεφόταν ανάμεσα σε δυο παλέτες με αποχρώσεις του γκρίζου, βάφοντας την επιφάνεια της γης και τα πρόσωπα των ανθρώπων με την ωχρή αμφιλύκη μιας απέραντης άνοιξης…»

 Το μυθιστόρημα του Δημήτρη Τανούδη «Σπασμός» απέσπασε Τιμητική Διάκριση-Υποτροφία Συγγραφής στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του ΕΚΕΒΙ, το Δεκέμβριο του 2011.

 Ο Δημήτρης Τανούδης γράφει ένα βιβλίο, θυμίζοντας συγγραφέα σε κατάσταση ενύπνιας εγρήγορσης. Μονάχα ένας αρπαγμένος από κάποια υπερβατική δύναμη θα μπορούσε να αξιωθεί τη μέθεξη σ' ένα τέτοιο στέρεο, εσχατολογικό, αποκαλυπτικό και ουτοπικό σύμπαν. Μονάχα ένας τέτοιος αρπαγμένος θα μπορούσε να ευεργετηθεί με την ικανότητα μετάδοσης του σύμπαντος αυτού προς τον αναγνώστη  μέσω των τεχνικών της συγγραφικής αφήγησης. Η ιστορία του βιβλίου ξεκινάει με την ανάλυση των συστατικών της ουτοπίας του Τανούδη που συνιστά μία ανθρώπινη επιδημιουργία μέσα στη μεγάλη δημιουργία της Γης και της ανθρωπότητας. Οι εξελίξεις όμως δεν προοιωνίζονται καλές και η ουτοπία εμβολίζεται απ' τα επαχθή χαρακτηριστικά μίας δυστοπίας. Σταδιακά ο ζόφος αλώνει τις ποιητικές εικόνες του συγγραφέα. Είναι απορίας άξια η ένταση της καταιγίδας στο εσωτερικό του συγγραφέα και η διάρκεια των επιπτώσεων της προέλασης της.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις