ΕΡΕΙΠΙΑ και ΙΑΜΒΟΙ αυτά ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ:

Μυστήριο – Ακουμπισμένος στα γόνατα μ’ ένα φακό στο βλέμμα! Εμένα σημαδεύει τo ακίνητο γλυπτό. Παρέμβαση στο πέρασμα του κόσμου… Πανάρχαιας προέλευσης ομοίωμα… Κόσμημα βιτρίνας μελλοντοληθικής εποχής… Αυτός σκάβει το σώμα μου… Αιώνες κατοικούνε… Χώματος ληστής. Κάπηλος. Εγώ είμαι η χώρα στην κορυφή της πόλης μου. Κάτοικοι τους κίονες κρατούνε. Δεν έχει εδώ άλλη ταυτότητα. Ερείπια και ίαμβοι. Αυτά ταιριάζουν στο κορμί μου [ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ  από τη συλλογή της Μαρίας Κουλούρη ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΔΕΙΟ, εκδόσεις Μελάνι 2013 – Art by Bond Paul Conspiracy of Nature]

Το ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΔΕΙΟ είναι η πρώτη συλλογή 28 ποιημάτων για τη Μαρία Κουλούρη, βραβευμένη με το νεοπαγές βραβείο «Γιάννη Βαρβέρη» το 2013. Τα ποιήματα αφιερώνονται «Στους ποιητές» δημιουργώντας την αίσθηση της αυτοαναφορικότητας και περαιτέρω θέτοντας το αιώνιο ζήτημα της διακειμενικότητας. Πλαθ, Καρυωτάκης και Καβάφης, Κάφκα, ακόμη και Μπέκετ, είναι οι οφθαλμοφανείς αναφορές… Ηδη από το πρώτο ποίημα «ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ», σώμα και τόπος συναιρούνται: σκάβει το σώμα μου..., εγώ είμαι η χώρα. Ο τίτλος της συλλογής είναι ενδεικτικός: το μουσείο ως χώρος αποδείξεων ενός παγιωμένου περασμένου χρόνου αλλά άδειο αναδεικνύοντας την ανικανότητα αυτού του παρελθόντος να στηρίξει το παρόν… [Βαρβάρα Ρούσσου]

ΣΠΙΤΙΑ
Είναι γεγονός
Οι τοίχοι έπεσαν
Σπίτια δεν τα λες πια
Πέτρες στοιβαγμένες
Συμπλέγματα
Αλήθειες
Ύπνοι
Κάποιος να καθαρίσει τους δρόμους
Κάποιος που άντεξε
Αυτός που κουβάλησε τόνους επιθυμίας
Στις πλάτες μιας όμορφης Κυριακής
Κάποτε μετρήσαμε το χρόνο με χαμόγελα
Τώρα σκυμμένοι ζητάμε λεπτά πάνω στο χώμα
Η σκιά του ήλιου πάντα πρόθυμη να δείξει άλλη
μια τελειωμένη ιστορία
Και το ρολόι παραμένει παλιό
Ο μόνος τρόπος για την ύπαρξη
Ένα κλαδί καρφωμένο στο χώμα
Ρουφά φως
Οι πέτρες ακόμα εκεί
Μπορεί και να ανθίσουν στην επόμενη βροχή
Μπορεί και όχι
Μάλλον όχι



ΣΤΟΥ ΚΑΦΚΑ
Αν αποφάσισες να μεταμορφωθείς, γίνε χώρος
Δώσε μου καρέκλα και κρεβάτι
Άσε με να ξαπλώσω
Τόσες δίκες
Nα τελειώσουν κάποτε
Σε γνώρισα παράθυρο
Έγινες σκοτάδι
Σε είδα βροχή
Πέρασε κι αυτό
Οι πόνοι της γέννας
Σε κάνανε μητέρα
Διάβασα τα έργα σου
Τα έφαγες
Όπως εκείνος ο πατέρας τα παιδιά του
Να μια όμορφη ημέρα, είχα πει
Ήθελα να σκαρφαλώσω στα δέντρα
Ντράπηκα
Αν αποφάσισες να μεταμορφωθείς, γίνε χώρος
Υπάρχει ακόμα ένας ήχος
Ήσυχος
Περιμένει να τον αφήσεις να κοιμηθεί
Ζήσε αργά
Περιττό να το πούμε
Όλοι θα υποκύψουμε
Αυτός είναι ο τελευταίος αφορισμός

ΣΙΣΥΦΕΙΟΣ ΛΗΘΗ
Γύριζε στους κήπους
Συχνά
Πριν τελειώσει τις δουλειές
Την είδανε ανάμεσα στα πέταλα
Σκυμμένη
Του φύλακα σκύλος
Οσφραίνοντας
Το αίτημα ήταν άσπρο
Βρέθηκε μπροστά του τη μέρα εκείνη
Λουλούδι με άρωμα εισβολέα
Άτυχη κοπέλα
Εννέα μήνες κυριευμένη από γύρη
Δεν ένοιωσε του άντρα της τη φύση
Γέννα στεγνή
Τώρα
Στέκει
Βρεφοκρατούσα για πάντα
Χέρια δεμένα
Το βάρος του μίσχου ρυτίδα στο μέτωπο
Ένα χαμόγελο κανείς μπορεί να το αντέξει
Συνήθεια
Βλέμμα υποταγμένο στη φροντίδα
Μάλιστα
Υπάρχουνε και αυτές οι περιπτώσεις
Ιστορίες ατέλειωτες
Γυναίκες χωρίς επιλογή
Χρέος
Και η ζωή συνεχίζεται ακόμα

 ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ, ΩΣ ΠΑΝΤΑ
Απόγευμα
Ώρα αναχώρησης
Το φως δεν κάνει αστεία
Δεν απειλεί
Φεύγει
Σηκώσαμε τα βήματα αργά
Άλλοι πέταξαν χαλίκια
Άλλοι κόκκους ψωμιού
Όλοι ήλπιζαν μιαν επιστροφή
Μόνον εγώ
Γέρος
Φροντίδα καμιά για τα σημάδια
Τί να τα κάνω άλλωστε
Σάμπως αυτά με πάνε
Οι δρόμοι έχουν μνήμη
Με θέλγουν όταν θέλουν
Ποιος είμαι εγώ που δε θα τους πατήσω
Άφησα δυο ρώγες
Εγώ
Σταφύλι ή κορμί
Τί σημασία έχει
Άλλον τώρα μεθούνε
Άφησα μια χώρα
Εγώ
Ξανά
Πάλι

Μαρία Κουλούρη, επιλογές από τη συλλογή ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΔΕΙΟ, εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ 2013 -Πρόκειται για μια συλλογή εν είδει σύνθεσης, αφού συχνά ένα ποίημα προετοιμάζει το επόμενο ενώ δημιουργούνται μικρότερες θεματικά ενότητες. Το σύνθετο γλωσσικό όργανο της Κουλούρη εύστοχο, ως επί το πλείστον, και με εμφανή την τάση να παραμεριστούν τα κλισέ, ρέπει προς μια ακρίβεια που δεν στερεί την ποιητικότητα. Παράλληλα με την προσεκτική στιχουργία, τη μεθοδική παύση-τέλος στίχου, άλλοτε με διασκελισμούς, άλλοτε με πλήρη νοηματική αυτοτέλεια του στίχου, παρατηρείται μια διάθεση ρυθμικότητας, ένας ακόμη συνεκτικός ιστός που συμβάλλει στην αίσθηση στερεότητας του ποιητικού λόγου της Κουλούρη… Το δείγμα γραφής της Κουλούρη συντηρεί το ενδεχόμενο ενός λόγου με εξέλιξη και δημιουργεί ελπίδα για γρήγορη ωριμότητα φωνής [Βαρβάρα Ρούσσου – ART by Bond Paul]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις