ΤΑ ΑΣΑΦΗ ΟΡΙΑ: καμιά φορά η Ζωή στενεύει τόσο, που δεν σε χωρά κι απλώνεσαι στα Όνειρα:

Τελευταία μπερδεύω πολύ τα όνειρά μου με τη ζωή,  αφού αυτά όλο γίνονται πιο λογικά και η καθημερινότητα όλο και πιο παράλογη.  Χθες για παράδειγμα, καταμεσήμερο και εισβάλλει στο καφενείο που συχνάζω μια φίλη χρόνια πεθαμένη.  Με κοίταξε υπεροπτικά κι εγώ αμήχανη ψαχνόμουν κάπου να κρύψω τα σημάδια της φθοράς μου. Ωστόσο όταν της πρόσφερα τσιγάρο έσπασε:  «φοβάμαι τα βρογχικά μου», είπε ψιθυριστά σχεδόν.  Άρχισα ν’ αμφιβάλλω.  Δεν είχα πάει, θυμάμαι, στην κηδεία.  Ωστόσο τι να ’χε γίνει εκείνο το στεφάνι που είχα παραγγείλει;  Το ίδιο βράδυ στο όνειρό μου πήγα στον ανθοπώλη και του ζήτησα τα λεφτά μου πίσω.  Αυτός με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στο μνήμα της:  «είναι παράλογο να εμπιστεύεστε τόσο τη λογική σας», είπε μόνο και ντράπηκα τόσο πολύ που ξύπνησα.  Της μάνας μου η φωνή γέμιζε τώρα το δωμάτιο:  «σ’ όλους συμβαίνει, είπε, μην ταράζεσαι.  Καμιά φορά η ζωή στενεύει τόσο,  που δεν σε χωρά κι απλώνεσαι στα όνειρα,  όμως κι αυτά έχουν πληθύνει τόσο  που ξεχειλίζουν απ’ τον ύπνο και περνάν μες τη ζωή σου» [ΤΑ ΑΣΑΦΗ ΟΡΙΑ της Αγγελικής Σιδηρά και με ΚΛΙΚ αποσπάσματα από τον ΚΥΚΛΟ των ΕΠΟΧΩΝ της  ΑΜΦΙΔΡΟΜΗΣ ΕΛΞΗΣ, εκδόσεις ΔΙΑΤΤΩΝ 2010  και Silver alert II  -  ART by minuaro]



ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ: Ι. ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ
Ξημερώνοντας η γιορτή σου, Αναστασία
Σκέψου πως διανύσαμε
 
την πιο μεγάλη νύχτα.
Σκέψου, πόσα και πόσα όνειρα
πασχίζαμε κάποτε να στοιβάξουμε
μες στο πηχτό σκοτάδι
ενώ καραδοκούσε ανελέητο το φως
τόσων και τόσων ημερών κατοπινών
να ματαιώσει.

Κι εμείς φαντάσου
πώς στριμωχτήκαμε
σε μια ζωούλα τόση δα
ενώ το άμεσο μέλλον μας υπονομεύει
η αέναη διάρκεια
Η απειλή; Η υπόσχεση;
της πιο μεγάλης νύχτας.



ΙΙ. ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ
Ήξερε ο Βιβάλντι
ποια εποχή
διάλεξε να υμνήσει περισσότερο.
Ήξερε ο Διάκος
που μοιρολογούσε:
Για δες καιρό που διάλεξε…
Φευγάτη παπαρούνα η ζωή
σμίγει με του κυπαρισσιού τη θαλερότητα
η αιχμηρότητα του αγκαθιού
με το βελούδινο της πασχαλιάς.
Αγάπη, προδοσία, όλα
δίκαιη μοιρασιά
η μέρα με τη νύχτα.



ΙΙΙ.  ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ
Αγαπώ και φοβάμαι το φως.
Συνήθως αγαπώ ό,τι φοβάμαι.
Την θάλασσα, τον έρωτα, κυρίως το φως.
Αυτό που δίνει υπόσταση στην λεπτομέρεια.
Όταν ορμάει στο δωμάτιο αδίστακτο
τα πρωινά καθώς δειλά
ανοίγω τα παντζούρια.
Μαζί αισθάνομαι το βλέμμα του Θεού
ν’ απλώνεται στ’ άδυτα της ψυχής μου.
Εκτίθεμαι σ’ εκείνον
όπως η κάμαρα στον ήλιο
βιάζομαι μετά, θέλω να σκοτεινιάσει
να κρυφτώ στον ύπνο μου.
Αυτή τη λειψή νύχτα
ο τρόμος θα ξημερώσει πιο νωρίς
όταν απ’ τα σεντόνια τιναχθώ
ακούγοντας τον ήχο
της γρήγορης ανάσας μου
σαν κτύπος ρολογιού να επαναλαμβάνεται
στο άδειο σπίτι.



IV. ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ
Πέφτουν τα φύλλα, πέφτουνε
Ίσως γιατί το δέντρο τόσο τ’ αγαπά.
Ίσως για να τα νοσταλγήσει
όταν γυμνό ριγήσει στα ραπίσματα
του ανελέητου βοριά.
Σε λίγο θα ξεθυμάνει σε κλάμα
ο καύσωνας του Αύγουστου
και χείμαρρος δακρύων θ’ αυλακώσει
το στεγνωμένο πρόσωπο της γης.
Όμως ακόμα είναι καλοκαίρι
Και μια υπόνοια μονάχα ανεπαίσθητη Χειμώνα.
Είναι μεγάλο κρίμα
να την διεκδικούν
με ίσια δικαιώματα
το φως και το σκοτάδι.
[Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ από τη συλλογή της Αγγελικής Σιδηρά ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΕΛΞΗ, εκδόσεις ΔΙΑΤΤΩΝ 2010]

Ήταν Δεκέμβρης όταν χάθηκε πρώτη φορά. Τέλη Δεκέμβρη, ξημερώματα και χιόνιζε. Και πού να έψαχνα μες την απέραντη την πόλη να τον βρω; Αφέθηκα στο ένστικτό μου και τα βήματά μου με οδήγησαν στο παλιό πατρικό σπίτι, όπου τον βρήκα να κοιτάζει γύρω σαστισμένος. Πώς είχε διανύσει τόση απόσταση γυμνός σχεδόν και με τα πόδια; Τον μάλωνα, θυμάμαι, τον μικρό μου τον πατέρα και με κοιτούσε φοβισμένος σαν άτακτο παιδί. Στο Τμήμαμου συνέστησαν να γράψω όλα τα στοιχεία του και το τηλέφωνό μου σ’ ένα πανί με μαρκαδόρο και να το ράψω στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του. Γιατί όμως να μην γέμιζα την τσέπη του με πετραδάκια να βρίσκει μόνος του το δρόμο ο  Κοντορεβιθούλης μου; Αυτά σκεφτόμουν και δεν ξέρω πόση ώρα έκανα για να περάσω στην βελόνα την κλωστή. Μα τώρα έχουν περάσει όλα  αυτά.  Εξάλλου ο πατέρας μου βρήκε τελικά  το δρόμο του [SILVER ALERT II της Αγγελικής Σιδηρά]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις