ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΩΣ ΣΤΟΛΙΣΑΝ ΤΑ ΚΟΦΤΕΡΑ ΜΑΣ ΔΟΝΤΙΑ… ΜΟΝΑΧΑ ΜΗ ΔΩΣΩ ΤΗ ΛΥΠΗ ΜΑΣ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΣΗΜΑΣΙΑ

Το αυτί μου αρπάζεται από αναίτιους θορύβους και στην καρδιά φουσκώνει το συναπάντημα ενός γκρεμού… Έλξη αντιλάλου άδειο φορτίο με ρουφά και με γεμίζει μια κάθοδος όπως βυθίζονται τα σύννεφα στην πτώση του νερού τους… Μένω πρηνής και δοκιμάζω αναδιπλώσεις μέχρι ν’ αντέξω ακίνδυνα του ποιήματος την αναχώρηση… Στα μάτια των αλόγων σαν τα καρφιά σφηνώνονται οι πεδιάδες και της ταχύτητας η πρόκληση μετριέται μονάχα στην έκταση των πληγών… Βρες τη σχισμή, φερ’ την ψηλά στο στήθος να μπαίνει ο θάνατος και ν’ αντικρούει ευθεία στην καρδιά, γροθιά το σώμα εναντίον του κανείς να μην κερδίζει… Σ’ ακροβατώ λιανό μου σώμα μέσα σε ιδρώτα και προσμίξεις –κι ας μην το παραδέχεσαι πως φτερουγίζεις- η ελευθερία σε ανέχεται στα στραβοπόδαρά σου και στην καμπούρα σου… Θέλω να βρω τα χρώματα του γέλιου σου, τις φυλλωσιές που ανοιγοκλείνουν σκοτώνοντας το χιόνι κι έναν σκύλο να μιλά όλες τις γλώσσες των πουλιών: οι άνθρωποι τότε θα κρατούν το σπίτι τους στην πλάτη και το χάδι στην παλάμη τους! [Άννα Γρίβα, προεισαγωγική ΔΟΚΙΜΗ κι άλλες προμετωπίδες στίχων  στις τέσσερις ενότητες της συλλογής  ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ, Εκδόσεις Γαβριηλίδης  2012 – ART by Hante Maria]


ΚΩΠΗΛΑΤΗΣ
Έχει αρμούς ό,τι μαθαίνεται:
το βήμα του γλάρου
το γέλιο της συνήθειας
η στήλη και το άγαλμα
που σέρνουν τα γράμματα
στη συμφορά του ονόματός τους

κρούω ψηλά
τ’ αστέρι μου
στον ουρανό
να βρω πιο εύκολα
σπασμένο το ρύγχος
του αλόγου
σκισμένα τα χείλη
του δρόμου
άγραφο και μαλακό
τον κανόνα
του διαστήματος

επίκουρες στη νύχτα
όλες οι θέσεις έναστρες
όταν δεν θέλουμε
κανέναν να δούμε
και ξεμαθαίνουμε
το φόβο
με τα τετράδια
στη σάκα μας
πρώτη φορά
να ερωτεύονται
τις γομολάστιχες

θα ξεχαστώ
κωπηλατώντας
στο κελί
της αυλής μου
στην κουβέρτα του σκύλου
στην κουκέτα που χωρά
να κοιμίσει
το πόδι μονάχα του ονείρου μου

το μέλλον γράφεται εκεί
που σβήνουν τα σημάδια του
γεωργός απόλυτος
και ναυαγός
της πιο τρελής λαχτάρας
[Άννα Γρίβα, από την πρώτη ενότητα της συλλογής ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ: Προϊστορία]

ΜΟΝΟΙ
Απόψε μιλούν τα σώματά μας
τα πτερόεντα
που μας ξεντύθηκαν
και λιγοστέψαμε
σαν υπέργηρα βρέφη                      
τόσο μικροί
να παραδέρνουμε
για λίγο φως
που δεν ανέχεται
ούτε στα πόδια του
να κατοικήσουμε.

Ρυθμίζουμε ανέστιες ζωές
συφοριασμένες εκκρεμότητες
την μήνιν που αφήνει ο άνθρωπος
πάνω στο είδωλό του.
Σταγόνες που πλέκουμε
για μιαν απόδραση.

Να φεύγουμε
να οστρακιζόμαστε.
Αυτό δε θέλαμε;
Όστρακο εμείς
και εξορία.
Παρά τις δοκιμές
παρά τα χρόνια
αυτή η λεπτομέρεια
ανήκεστος πάντα.

Αγάπα με –έλεγες-
κι άλλο δεν είμαστε
από το όχημα
προς λίγη σάρκα
[Άννα Γρίβα, από την πρώτη ενότητα της συλλογής ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ: Προϊστορία]

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Μην πιστεύεις στις λέξεις
το στόμα μένει ανοιχτό
για να ανταμείψει την ανάσα
και όχι για φθόγγους
που σφαγιάζονται
από μια λάθος ακοή
ή από ένα δέσιμο της γλώσσας

μιλούν καλύτερα οι κλωστές
σε σχηματίζουν στα κενά τους
σαν συμμετρία ιστού
μια εξέλιξη κόσμων
κωνοφόρων
όχι παγίδα
μα σκοτωμός πραγμάτων
άυλων
λίγος αέρας
λίγη η πάχνη και η αυγή
τίποτα βρώσιμο
για την αράχνη μας

μην πιστεύεις στις λέξεις
κοιτά καλά κοιτά βαθιά
με την ψυχή στα δόντια
το πέτρινο δάσος ονειρεύεται
βρίσκει πουλιά στην οροφή του
και κλαίει βουβά
και συμμερίζεται
την ελαφρότητα
της απογείωσης

τα χείλη μπαίνουν
στο κουτί
όπως σκουλήκι
στη σιγή του
κι έτσι κρατιέται
η ομορφιά
χωρίς το ναύλο
μια παρόρμηση
σε σκοτεινό καράβι
 [Άννα Γρίβα, από τη δεύτερη ενότητα της συλλογής ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ: Πειράματα]

ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Κοιτάζω ψηλά
πάνω απ’ τις πλάτες
του διαβάτη
ζωγραφίζω
στα μάτια μου
τη διαδρομή
των σπονδύλων του
και τη μιμούμαι
με την ακρίβεια
του οστού
σκότωμα κλώνων
καταφέρνω
σε πτήση αέναη
όταν βογκά
το μεσημέρι
 στο νήμα
του υδραργύρου
και τρέμω αταίριαστα
σαν να μου κλέβουν
μέσα απ’ τα ρούχα το κορμί

δέχομαι το χορτάρι
ατέλειωτο
πριν να καρπίσει πάνω μου
τη δροσιά του
και στην ψυχή μου ένα φτερό
πιασμένο απ’ το αυτί
του ανεμόμυλου
αλέθει την ανάσα

αντιστρέφεται η βαρύτητα
ως της πορείας μου
τη βέβαιη απόληξη
στο σύμπαν
με κυνηγούνε πάντοτε
τα πόδια της καρδιάς μου
άστεγες λεύγες
και μια αγάπη υπνοβάτης:
στην αιώρα του κόσμου
μικρό περιστέρι
γουργουρίζω το φόβο μας
και απ’ τα θρύψαλα της φωνής μου
φτιάχνω πάντα το ίδιο ποίημα
ένας κύκλος που κλειδώνει
απ’ τον κύκλο των πουλιών            
[Άννα Γρίβα, από τη δεύτερη ενότητα της συλλογής ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ: Πειράματα]

ΟΙΩΝΟΙ
Διαβάζω τα σπλάχνα των ζώων
κρατώ το κόκαλο ψηλά
κάτω απ’ τον ήλιο
και δεν μαντεύω τίποτα
έξω απ’ τα κομμένα μου πόδια
κι απ’ το ψωμί που πέτρωσε

οι μοίρες
στο στήθος μου
σφίγγονται
κι αστράφτουν

διαβάζω τα σπλάχνα των ζώων
ούτε να φάω πια
ούτε να περπατήσω
κι όπως πατώ
κουτσά και ζόρικα
με δυο πληγές
πάνω στης πέτρας τη διάταξη
κι όπως χαλώ
νερού σκασίματα
και μυρμηγκιών φορτία
στο φρέσκο χώμα
έχω του κύκλου τη φορά
και στην ανάσα μου εφάπτομαι
δεν είμαι τόξου παραβίαση
βέλος που σκίζει το οξυγόνο
μα παλινόστηση
πνιγμός
στο φυλλοβόλο δέρμα μου
…………………
σου θυμίζω ξανά:
το έγκλημα
της μήτρας
το φοβερό
ζιζάνιο
ιδρωμένο
όπως το γυμνό σου
στις αποικίες μου

κλείνω το φάρο
στο πουγκί
εξέχον φως
στην τσέπη μου
μυρίζω άσχημα
σαν το κεράκι
πνίγομαι
στην πλήξη του μεσημεριού             
[Άννα Γρίβα, από την Τρίτη ενότητα της συλλογής ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ: Φρεναπάτες]

ΥΓ
Το ποίημα έχει μια αιχμή
γδέρνει τη φλούδα
του μανταρινιού
χωρίς ποτέ να φτάνει
στη σάρκα
μικρά μικρά σαν βάσανα
χτυπήματα στο δέρμα
για να χυθεί η μυρωδιά
στο γύρω τόπο
και να ανατείλει το άστρο μας
μέσα στον πυρετό του

Απλώνουμε τα χέρια
σε καρπούς που αστράφτουν
όπως σε φιλιά που ακονίζονται
για να μην ξεχαστούν                     
[Άννα Γρίβα, από την τέταρτη ενότητα της συλλογής ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ: Όνειρα]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα ποιήματα της Άννας Γρίβα από τη συλλογή της ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΓΡΙΟΙ, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2012 - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS Hante Maria

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις