ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΟΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Δεν είμαστε ποιητές σημαίνει φεύγουμε, σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα, παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους, τις γυναίκες στα φιλιά του ανέμου και στη σκόνη του καιρού… Σημαίνει πως φοβόμαστε και η ζωή μας έγινε ξένη, ο θάνατος βραχνάς [Γιώργος Σαραντάρης –ART by TURTLE purple dreams]

Με διάχυτη στην ιδιοσυγκρασία του την αναγεννησιακή κουλτούρα και το ευρωπαϊκό πνεύμα, ο Γιώργος Σαραντάρης υμνεί τον έρωτα και προσεγγίζει τη ζωή μ’ ένα ποιητικό ρυθμό, που διέπεται όμως από την αίσθηση της διαρκούς αναγέννησης… Ως εκ τούτου, οι μορφές του Σαραντάρη τοποθετούνται κάπου ανάμεσα στο ομιχλώδες του ονείρου και στο διάφανο μιας ενόρασης, εκεί όπου τα περιγράμματα εξαχνώνται και τα πάντα μοιάζουν να είναι ιδανικά… [Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Πέραν της γραφής, Δοκίμια για την Ποίηση]

ΗΤΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΗΤΑΝ ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ  
Ο ύπνος μ' εμπόδιζε να τη δω στα μάτια
Αλλά της φιλούσα το στόμα την κράταγα
Σαν να ήταν άνεμος και να ήταν σάρκα.
Μου 'λεγε πως μ' αγαπούσε αλλά δεν το άκουγα καθαρά.
Μου 'λεγε πως πονούσε να μη ζει μαζί μου
Ήτανε ωχρή και κάποτε έτρεμα για το χρώμα της
Κάποτε απορούσα νιώθοντας την υγεία της σαν δική μου υγεία.
Όταν χωρίζαμε ήτανε πάντοτε νύχτα
Τ' αηδόνια σκέπαζαν το περπάτημά της
Έφευγε και ξεχνούσα πάντοτε τον τρόμο της φυγής της
Η καινούργια μέρα άναβε μέσα μου προτού ξημερώσει
Ήταν ήλιος ήταν πρωί όταν τραγουδούσα,
Όταν μόνος μου έσκαβα ένα δικό μου χώμα
Και δεν τη σκεφτόμουνα πια εκείνη.
[Γιώργος Σαραντάρης από τη συλλογή ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΧΑΡΑΣ 1940]



Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΠΟΤΕ
Μαζί του θα ’σβηνε η ζωή, θα ’σβηναν τα θαύματα.
Η γης θα νέκρωνε
Ο ουρανός μόλις φοβάται την αιωνιότητα
αλλά το φως του δεν το δείχνει
Η δυσπιστία του χρόνου, η δυσπιστία μας
Τρέφει υποψίες και φανερώνει αμφιβολίες
Μορφή σύννεφου, μορφή βροχής…

ΓΥΝΑΙΚΑ Η ΜΕΡΑ
Γυναίκα η μέρα
δίδεται σήμερα
κίνησε
πρόχώρησε ίσαμε μας
ξεκίνησε
από τη χίμαιρα της χαραυγής

Θαμπώνεται
η όραση
απλώνουμε τα χέρια
κι αγκαλιάζουμε τα θαύμα

Το γυναικείο σώμα
αγγελικό μήνυμα!
απαλά ζυγώνει τον έρωτα
και την επιθυμία φαιδρύνει

ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ
Όνειρο είναι η όμορφη αγάπη
που πλάι στον έρωτα φυτρώνει
και η γλυκιά ψυχή μας το μαθαίνει
όταν πια θα μείνει στο ακρογιάλι
και άνεμος και κύμα θα σωπαίνουν

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΠΙΑ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΠΟΙΗΣΗ:
Μου διαφεύγει. Το ήξερα, αλλά τώρα μου διαφεύγει.
Αν κάποιος με ρωτήσει αυτή τη στιγμή, θα ντροπιαστώ.
Γιατί εξακολουθώ να είμαι ενδόμυχα βέβαιος πως η ποίηση είναι μια ουσία,
απαράλλαχτα όπως η ζωή.
Και κρύβω, κρύβομαι, κάτι κρύβω, από κάποιον κρύβομαι.
Αλλά η ποίηση;
Κάποιος θα σταθεί ικανός να πει στους άλλους,
όχι σ’ εμένα που αν και το ξέρω φεύγω, τι είναι ποίηση!   

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ
Τον ίσιο πόνο τον πονάμε εμείς
Οι ποιητές

Το πλήθος μαραίνεται
Χωρίς ομορφιά
Χαζεύοντας χάνει τον κόπο
Παθαίνει το θάνατο

Οι ποιητές η αυγή
Η μέρα που δεν έχει σύνορα
Και βγήκε σαν παρθένα από λιβάδι
Και μπήκε στο ναό
Της άκρας ησυχίας
Και υπάρχει…

Αλλά τι μόχθο
Πόση ταξιδεμένη νοσταλγία
Και περιφρονημένη θάλασσα
Κάποιοι άνθρωποι κατάπιανε
Και τη λαχτάρα του ουρανού
Και την αποσταμένη ευχή μιας ηδονής
Για να περάσει πιο μπροστά
Ο πιο σωστός πόθος


Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης: «Ανάμεσα  σε δυο ύπνους βρήκα μια μικρούλα που με παρακάλεσε να την πάρω μαζί μου –Πού, της είπα… -Μη σε νοιάζει, μου απάντησε! Βάλε με στην τσέπη σου, και με κοιτάζεις ύστερα, όταν πάψει ο ύπνος. Η βροχή, ο πόλεμος, θα περάσουν. Η αυγή θα μας συναντήσει ξύπνιους. Τότε θα κάτσω κάτω απ’ το στόμα σου, όπως κάτω από μια βρύση»  [από τη συλλογή του Γιώργου Σαραντάρη ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΧΑΡΑΣ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις