ΤΙ ΓΕΥΣΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΟΙ

Απόψε μην απομακρυνθείς. Η γη έχει αρχίσει να χάνει τη βαρύτητά της τα πάντα αλλάζουν θέση σχέση απόσχιση. Δεν ξέρω αν πρέπει να φοβάμαι, δεν ξέρω αν έμαθα ποτέ να μη φοβάμαι. Απόψε μην απομακρυνθείς. Η νύχτα έγινε φέρετρο κάτω απ’ τα σεντόνια. Τα δάχτυλά μου αρχίζουν να μοιάζουν με μάρμαρο. Το πρόσωπό μου παίρνει την όψη μισοτελειωμένου γλυπτού. Απόψε μην απομακρυνθείς. Μείνε να τελειώσουμε μαζί αυτό που δεν ζήσαμε. Μείνε για το τελευταίο σινιάλο. Έτσι κι αλλιώς ποτέ κανείς δεν θα μάθει τι γεύση έχει το φιλί των εραστών όταν πεθαίνουν ζωντανοί!  [Μαρία Χρονιάρη, ΑΠΟΨΕ ΜΕΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙΣ  από τη συλλογή Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ , Εκδόσεις Απόπειρα 2014 – ART λεπτομέρεια από το εξώφυλλο του Βιβλίου]



ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΛΟΥΖ
Είναι μια θλίψη που συντροφεύει τον δρόμο μου
που κάνει αυτό το μπλουζ να ακούγεται πιο δυνατά
Είναι μια αύρα σιωπής
μέσα στα δώδεκα μέτρα της μουσικής που σε ντύνει
Κι όλο να βάφω τους τοίχους με φως
κι όλο να σχίζεται η μέρα στα δύο
Υπάρχουν άγκυρες που όταν κοπήκαν μας πήραν μαζί
και κάτι καράβια που στον ερχομό τους
ποτέ δεν μας είχαν
Κι αυτό γιατί το μόνο που είχαμε
ήτανε μερικές σπασμένες χορδές
που τις κάναμε ζωή
για να μπορούμε να ντυνόμαστε τις νύχτες
Για το τελευταίο μπλουζ
στις όχθες του δικού μας προσωπικού νότου

ΜΙΑ ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΧΩΡΑ
Έχω μια χώρα μέσα μου
Τη λένε φωτιά
Το φως της μέρας εκπνέει
σαν ξεχασμένη αλήθεια
σαν ρίσκο
που πρέπει να πάρω
Χρειάζομαι καταιγίδες ηλιαχτίδων
να μη φοβάμαι
κάθε που το φεγγάρι
ξοδεύει το χρώμα του

ΑΥΡΙΟ
Μετά
από τόσους γκρεμούς
έμαθα φαίνεται
να μετράω καλύτερα
το τώρα
Το πρόβλημα
με τα λάθη μου
είναι
πως ήταν όλα
σωστά

ΜΙΑ ΘΛΙΨΗ ΩΚΕΑΝΟΥ
Έχω ανοίξει μια μικρή σχισμή στο κορμί μου
Κι από εκεί μπαίνει όλη η λύπη σου
Και όλο και μεγαλώνει η σχισμή
Κι όλο την ξύνω
Και γίνεται θάλασσα θλίψης
Και γίνεται ωκεανός
Και γίνεται θάνατος
Που μέσα του χορεύω

ΒΛΕΜΜΑ
Ανάπηρα χρόνια
Η ίδια διαδρομή
Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν
στην ιστορία του αίματος

ΜΟΝΟ ΨΥΧΗ
Τίποτα δεν μπορεί
Να γεμίσει με αλήθεια
Δεν υπάρχει κάτι
Που μπορεί να ντυθεί
Τόσοι άνθρωποι
Κι ούτε ένας άνθρωπος
Τόσος πόνος
Κι ούτε μια θλίψη
Τόσος θάνατος
Να γιορτάζει τις μέρες μας
Κι ούτε ένα συγγνώμη
Να μιλάει προσευχές

ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ
Μες στο δωμάτιο της ψυχής μου
Υπάρχει ένας κόκκινος τοίχος
Τόσο κόκκινος
Σαν ανοξείδωτο αίμα
Όσο κι αν πάλεψα
Να αφήσω πάνω του αποτύπωμα
Το μόνο που κατάφερα
Ήταν να τον κάνω ακόμη πιο κόκκινο
Σε μια καρέκλα λίγο πιο πέρα
Μια διάφανη ανθρώπινη σιλουέτα
Ενός άντρα
Κάθεται ασάλευτη
Με το βλέμμα στραμμένο σε μένα
Μπορώ να δω μέχρι το βάθος της ζωής του
Στο μέρος της καρδιάς του
Υπάρχει καρφωμένη μια βελόνα
Χωρίς να το σκεφτώ απλώνω το χέρι
Και την τραβώ προς τα έξω
Με διαπερνά ένας άγουρος πόνος
Τότε όλο το δωμάτιο γίνεται κόκκινο
Τα έπιπλα οι τοίχοι εκείνος εγώ
Τον πιάνω από το χέρι
Και τον ξαπλώνω στα κόκκινα σεντόνια
Το κρεβάτι του τρίζει
Τον σκεπάζω με το αίμα
Που τρέχει απ’ τα χέρια μου
Κοιμήσου τώρα του ψιθυρίζω
Ήρθε η ώρα
Που η σκιά σου απορροφήθηκε
Όλα τέλειωσαν
Μη φοβάσαι πια

ΜΙΑ ΑΣΗΜΑΝΤΗ ΑΦΟΡΜΗ
Μέσα στη θλίψη ενός
Κρυμμένου δωματίου
Έχω κρεμάσει όλες
Τις ονειροπαγίδες μου
Κανείς όμως ζωντανός
Δεν μένει εδώ
Στις στιγμές που περνάνε
Ριζώνουν
Μονάχα φαντάσματα
Περίμενα πως κάποτε
Θα φανείς
Όμως κάθε παραλληλισμός
Με την φαντασία
Βγαίνει πάντα
Χαμένος
Απ’ την πραγματικότητα

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ
Στέκομαι απέναντί σου
Ντυμένη τα μαύρα πέπλα της γέννησης
Σε κοιτώ
Είσαι σαν πίνακας του Νταλί
Σταυρωμένος σ’ ένα κόκκινο ξύλο
Απ’ την πληγή της λόγχης στο πλευρό σου
Ρέουν τα πρόσωπα των ανθρώπων
Ψυχρά άμορφα
Με τις γλώσσες τους έξω
Εσύ χαμογελάς
Με τα βελούδινα μάτια σου λέγοντας
Κάθε ζωή που πεθαίνει
Είναι ένας αναστημένος θάνατος
Μην κλαις Μαρία
Κι όλα σαν από πόνο
Έγιναν θάλασσα
Όλα τα κύματα είναι δικά σου

[ΠΗΓΗ: επιλογή ποιημάτων από τη συλλογή της Μαρίας Χρονιάρη Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ, που έχει εκδώσει ακόμα: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ (Απόπειρα 2010, 2014) και την συλλογή πεζών κειμένων ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ (Απόπειρα 2012, 2014]

Οι ΛΕΞΕΙΣ μέσα στο ΠΟΙΗΜΑ, εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι ΕΙΚΟΝΕΣ που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας ΛΕΞΕΩΝ για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν, για να δείχνουν την απόσταση που μας χωρίζει από τον τρόπο να ’μαστε άγγελοι με φύλο! Το ποιητικό υποκείμενο ενδεδυμένο με την τρομακτική προβιά του δράκου. Απελευθερώνει το όνειρο. Το νήμα που το ενώνει με την πραγματική ύπαρξη μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί. Όμως υπάρχει το χρώμα. Και δεν είναι διόλου μετέωρο. Χρώμα από ένα καθαρό άσπρο. Το άσπρο το κενό της ζωής-  ART WORKS:λεπτομέρεια από το εξώφυλλο της συλλογής ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ  https://youtu.be/8zjqPDKZisU

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις