ΟΤΑΝ ΧΕΙΜΩΝΙΑΖΕΙ ΝΑ ΜΠΗΓΕΙΣ ΒΑΘΙΑ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΣΤΟ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΠΕΤΙΟΥΝΤΑΙ ΠΙΔΑΚΕΣ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ:

«Φεύγει ο χρόνος χωρίς δρομολόγια αναρτημένα, χωρίς στάσεις δεδομένες Μ’ ένα «θα» καλύπτονται τα όνειρα μ’ ένα «αν όμως δεν» θρέφονται οι φόβοι. Μια τραμπάλα η ζωή κι άμα πέσεις έπεσες…» «Δεν δίνει ρέστα η ζωή! Ό,τι απολαύσεις, απόλαυσες κι ό,τι απώλεσες, απώλεσες! Ούτε διευκρινίζει. Ταμείο υπάρχει εκεί ψηλά κι ο ουρανός το κρύβει; Ή όλα χους και χημικά στου κανενός τα χέρια; «Γιατί όπως τρέχει γρήγορα η ζωή μπορεί να μας πατήσει κι εμείς, ανυποψίαστοι, να προχωρούμε νεκροί. Γι’ αυτό ας περπατήσουμε απ’ το πεζοδρόμιο του στοχασμού…» [τρία μικρά ποιήματα της Λιλής Ντίνας, που με καλοζυγισμένες λέξεις, αναζητά ελπίδα σ’ ένα επίγειο κόσμο, μελαγχολικό επιμένοντας με την Ποίηση και χωρίς να ζητά δικαίωση σε ουράνιους παραδείσους  - ART by Gunsan)


ΓΕΥΣΗ ΑΠΩΛΕΙΑΣ
Όταν επιτέλους συναντήθηκε με τον εαυτό του
είχε ήδη νυχτώσει
Όλα κλειστά
Και μόνο διανυκτερεύοντα φαρμακεία
πουλούσαν ύπνο σε δισκία
Κι αυτά με συνταγή

ΑΙΝΙΓΜΑ ΜΕ ΛΥΣΗ
Αμετροεπής,
πιστεύει στην πιθανότητα των πάντων
Σπάνια συνταξιοδοτείται και αποσύρεται
Συνήθως μας κρατά συντροφιά
ως την τελευταία κατοικία μας
Με το χρόνο λιγοστεύουν τα “θα' που την τρέφουν
και αραιώνει τις βόλτες στην σκέψη
Συντηρεί όμως τη φλόγα της
έστω σαν κάρβουνο σε χόβολη
Ξεπερνά την αληθινή πραγματικότητα αισιοδοξώντας
Δε ζητά τίποτε,
μόνο να μην την εγκαταλείψουμε
Η ελπίδα

ΛΑΜΒΑΝΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΟΥ
Υποθήκευσα τον εαυτό μου
για ένα δάνειο ελπίδας
Έκανα κατάληψη στο παρόν
και έστειλα τις σκέψεις
στον επάνω όροφο της προσμονής
για να ’χουν θέα
Αγριεύουν
κλεισμένες στους τέσσερις τοίχους της λογικής
Κι έπειτα
η καθημερινότητα σε γκρο πλαν
έχει κι αυτή τις ρυτίδες της
Από μακριά λοιπόν η αλήθεια,
από μακριά κι αγαπημένες

ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΑ
Θυμάμαι
που τύλιγα τα λόγια σου
σε ζελατίνα από καραμέλες
Πόσο γρήγορα αλλάζουν οι γεύσεις!

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΕΙΣ
Τα μεγάλα λόγια
τραγανά μπισκότα της ευπιστίας μας
φουρνισμένα με κανέλα και ζάχαρη
Προσοχή στο κενό
κατά την επιβίβαση στην πραγματικότητα

ΕΠΙΚΑΙΡΟ
Ο κόσμος
χαλασμένο ψυγείο
Τρέχουν νερά
Ξεπλένουν αίματα
ΣΥΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Αυθαδιάζουν οι καιροί
όταν ευημερεί η απάθεια

ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Οι διαδηλωτές
συνεχίζουν να σπάζουν
τις βιτρίνες του εφησυχασμού
και να ξεχύνονται στους δρόμους
αιμόφυρτοι ανθρωπιά
ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ
Άμαχος πληθυσμός οι ερωτευμένοι
Ζυμάρι σε χέρια άλλων
φουσκώνει από αισθήματα

ΑΝΑ-ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
Δε φαντάστηκε ότι,
όλα αυτά τα χρόνια
ταξίδευε σ’ ένα τόσο μεγάλο σύννεφο!
Ώσπου τέλειωσαν τα καύσιμα
και προσγειώθηκε σε μικρότερο.
Κοιτώντας το από μακριά
αναρωτιέται
τι τόθελε τόσο ευρύχωρο η φαντασία της!
Όχι πως δεν είχε οφέλη
αλλά να,

έμεινε πολύ βροχή μέσα της.

ΑΤΙΤΛΟ
Είχε ένα πέλαγος τεράστιο η καρδιά του
αλλιώς δεν εξηγείται πού πνίγηκαν τόσοι έρωτες

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ
Έχει αισθήματα άλλης κοπής η τύχη
ή στα ζάρια παίζει τα μελλούμενα;
Είναι όμορφη και διάφανη
ή φάντασμα ασπόνδυλο;
Τη γέννησε ως λύση σκέψη θεϊκή
ή αντισώμα ήταν θέλησης που σάπισε στο χρόνο;
Ή μήπως τίποτε απ’αυτά
μόνο της μοίρας φάρσα;

ΠΥΞΙΔΑ Η ΛΟΓΙΚΗ ΣΕ ΖΩΕΣ ΑΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ

Μόνος σου αν βρεθείς
φόρα παλτό την αντοχή σου
Έχει παράθυρα η μοναξιά
Μπάζει από παντού
Κοινό μυστικό πως η ζωή μας
είναι βιβλίο με φύλλα άκοπα
και χαρτοκόπτη κρατά στα χέρια του ο χρόνος μόνο
Τι άλλο να σας πω;
Τι ξέρω κι εγώ;
Στην ουρά περιμένω να βγάλω εισιτήριο.

ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ
Ας περπατήσουμε απ’ το πεζοδρόμιο
Του στοχασμού εννοώ
Γιατί όπως τρέχει γρήγορα η ζωή
μπορεί να μας πατήσει
κι εμείς να προχωρούμε νεκροί
Ανυποψίαστοι

ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ
Ο σουγιάς πόθος
έπαψε να χαράζει έρωτες στη μνήμη της
Θα ασκήσει έφεση
Να επανεξεταστούν οι μάρτυρες
Της επετέθη πισώπλατα η μοναξιά
Μια τραμπάλα η ζωή
κι άμα πέσεις, έπεσες

Η Λιλή Ντίνα ανησυχεί για τη μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης αμέσως μετά το βιολογικό τέλος. Θα έχει ντυθεί ο άνθρωπος το φωτοστέφανο όταν ταφεί ως είδος ή τη σκοτεινή πλευρά του θα παλεύει μέχρι τέλους;   Απευθύνεται στον Μακρυγιάννη, όχι αυτόν - τον κατά Ντίνο Χριστιανόπουλο - που τσάκισε το χέρι του για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα, αλλά σ' εκείνον που έχει το αμανέτι του Θεού για πάντα και ποίημα επικό παρέδωσε ως παρακαταθήκη με σπλάχνα και καρδιά… Η Λιλή αυτοσαρκάζεται. Δεν είναι η μοιραία γυναίκα που απαριθμεί τους έρωτες της, αλλά δείχνει πάντα πρόθυμη να θυσιάσει το πρόσχημα: Στο ποίημα Ορισμός χαρακτηρίζει τον Έρωτα, αναγκαίο ανύπαρκτο, ενώ στο Ζιγκ - Ζαγκ δηλώνει έξω απ' τα δόντια: Θέλετε να σας διηγηθώ κάτι ερωτικό μου; Πρόσφατο; Να αχνίζει; Σας το υπόσχομαι, με την πρώτη ευκαιρία...   Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΤΑΓΜΟΥ, η τελευταία ποιητική συλλογή της, δεν είναι μία απλή ποιητική συλλογή. Είναι εξήντα τρεις συνολικά Ασκήσεις χιούμορ στο κουρασμένο κορμί της λογικής, όπως το ήθελε η ίδια σε ένα άλλο ποίημα της, τα χρόνια της σε νεκρική ακαμψία που τα σκότωσε άθελα της. Μην την παρεξηγήσετε Φοβάται   και ψέματα δεν λέει η Λιλή Ντίνα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, σπούδασε φαρμακευτική στη Θεσσαλονίκη και διαμένει στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της ποίησης με την συλλογή: ΕΚΔΟΤΗΣ ΧΡΟΝΟΣ (2003), ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ (2007), και ΤΑ ΑΠΟΤΣΙΓΑΡΑ ΛΟΓΙΑ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις