ΘΕΛΕΙ ΧΙΟΝΙ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΣΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΑ ΕΛΚΗΘΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΦΑΤΝΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

(ρητορικό): Αν ήταν όπως το λένε η φύση τόσο δυνατή δε θα ’πρεπε η τσάντα της κυρίας να γίνει πάλι φίδι και να φύγει; (ιχθύς): Διόλου, ω διόλου δεν το νοιάζει που το ’βγαλαν στη στεριά, που θα το βράσουν ή και θα το ψήσουν κατά της συντροφιάς το κέφι, με το ούζο μάλιστα μεθά κάπως ξεχνάει και θα ’λεγε σχεδόν πως το γλεντά! Αλλά γιατί αυτό το αδυσώπητο χτύπημα κάτω απ’ τον ήλιο; ! (ύφαλος): Το πιο βασανισμένο αμφίβιο είναι το κύμα της ακτής!.. (θούριος): Είχε έναν παπαγάλο ο Ρήγας ο Βελεστινλής που όλο επαναλάμβανε: «Ελευθερία ή Θάνατος» συνέχεια το ίδιο: «Ελευθερία ή Θάνατος». Ώσπου ο Ρήγας εκνευρίστηκε πολύ με το χαζό πουλί και κάπου το ’δωσε, το χάρισε. Δεν ήθελε, φοβήθηκε να μη θυμάται, φοβήθηκε να του θυμίζουν το ιερό σύνθημα ο ντελικάτος Έλληνας!  (βουκολικό): Όσοι μεγάλωσαν με παραμύθια πολύ πρέπει να συμπαθούνε τους νεαρούς βοσκούς. Συχνά φωνάζουν βοήθεια!.. Ποτέ δεν έρχεται κανείς και ήδη ο λύκος έχει φτάσει με την πρώτη!  (ιπτάμενοι οικονομικοί μετανάστες): Δεν είμαστε αποδημητικά πουλιά, αφήστε τους ρομαντισμούς, δε θα ξαναγυρίσουμε ποτέ για μας δεν έχει εδώ ούτε ψίχουλο… (από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΖΩΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ 2013 –  ART by Bogdan PRYSTROM by Catherine La Rose κι άλλα ΖΩΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ (όπου ο σκύλος μας μαθαίνει τη φιλία κι η γάτα μας μαθαίνει τον κόσμο) με ΚΛΙΚ στην εικόνα) 



ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ
αφήστε τους ρομαντισμούς
δε θα ξαναγυρίσουμε ποτέ
για μας δεν έχει εδώ ούτε ψίχουλο
είμαστε απλώς ιπτάμενοι
οικονομικοί μετανάστες

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΠΑΧΤΙΚΟ
Ήταν ένα μεγάλο αρπαχτικό
αϊτός ή κόνδορας
μπήκε μια μέρα απ’ το ανοιχτό παράθυρο
και τώρα κρατάει με θλίψη το κλουβί
και όσο πάει κελαηδάει γλυκύτερα
έτσι μια μέρα πέθανε τ’ αηδόνι

ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΦΟΒΗΘΗΚΕ ΚΙ ΟΛΟ ΕΤΡΕΧΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ
Όμως τα δένδρα ήταν γυμνά
κι έτσι σιγά-σιγά
άρχισε να πιστεύει
πως τα καμένα τους κλαριά
είχανε γίνει πια δικά του κέρατα

Ένιωθε τώρα βασιλιάς των ζώων.
Το είδα ο βασιλιάς των ζώων
δεν καταδέχομαι, είπε
να κυνηγήσω έναν που νομίζει
πως είμαι εγώ!

Η ΑΡΚΟΥΔΑ
πάνω στα βουνά τα χιονισμένα
πλησιάζει τον νεκρό στρατιώτη
με συμπάθεια.

-Δε θα τον φάω, σκέφτεται
αφού για χάρη μου
κάνει τον πεθαμένο

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΤΙ ΔΡΑΜΑΤΑ
να όταν ένας άνθρωπος
ερωτευτεί μιαν αλεπού
δεν ξέρει εκείνη τι να κάνει
τρέχει τον αποφεύγει χάνεται
μα πάλι αυτός την βρίσκει
την ικετεύει εκείνη του εξηγεί
τέλος μέσα στα δάκρυα
η πονηρή αλεπού διαλέγει το νερό
και πνίγεται

ΚΑΝΕΝΑ ΖΩΟ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕ ΠΟΤΕ
Όχι ότι δεν ξέρουνε
να λεν ανέκδοτα
ή πως δεν άκουσαν ποτέ ανθρώπους
να λεν ανέκδοτα για ζώα.

Όμως, με τεντωμένα αυτιά
κάθε στιγμή
το νιώθουν
πως για ένα αστείο
χάσαν
ή  χαθήκανε

ΔΕΝ ΞΕΡΑΜΕ
όταν βάζαμε τα χρήματά μας πάνω της
πως είχε εκείνη άλλα αποφασίσει.
Δεν ξέραμε πως λίγο πριν απ’ την εκκίνηση
η εξαετής φοράδα μας
το μέγα φαβορί

είχε δακρύσει
κι είχε αποφασίσει
επίτηδες να χάσει πανηγυρικά
ώστε ν’ αποσυρθεί
μπρος στη μεγάλη προοπτική
του ιπποφορβείου και της μητρότητας

ΕΚΕΙΝΕΣ ΟΙ ΚΑΜΗΛΕΣ
που υπομονετικά μας δέχθηκαν
στη ράχη τους
πριν να συρθούμε ολόσωμοι ως το κέντρο
της Μεγάλης Πυραμίδας
είχαν το βλέμμα ήρεμο
σχεδόν ειρωνικό
σαν να ’ξεραν το μυστικό
από αιώνων ή

σαν να μην ξέραν τίποτε!

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΣΥΝΗΘΩΣ ΘΛΙΜΜΕΝΑ
κανένας τη βαθειά αιτία δεν ξέρει.
Μόνο στον ιδιοκτήτη τους
την εξομολογούνται πριν πεθάνουν:
θα ’θελαν έστω μια φορά
να ’χανε γίνει ξύλινα
μια μέρα μόνο επάνω τους
ένα παιδί να παίξει.

ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ’ΦΤΑΣΕ ΠΟΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΓΟ Η ΧΕΛΩΝΑ;
Αφήστε την
αφήστε την στη μοίρα της
και μην τους κοροϊδεύετε
τους Παραολυμπιακούς!

ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ
Όμως να, χάθηκε για πάντα
κι απελπισμένο τριγυρίζει στις ηπείρους
εκείνο το δαλματικό σκυλί, το ένα
που δεν χωρούσε στην ταινία!

ΟΙ ΤΑΥΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΖΩΑ ΕΥΓΕΝΗ
δεν σε πειράζουν αν δεν τους πειράξεις!

Μόνο στην Ισπανία λαγοκοιμούνται
κι αν ταυρομάχο δουν στον ύπνο τους
μπουκάρουν ακάθεκτοι
μέσα στων πόλεων τα ακριβά υαλοπωλεία!

ΚΑΝΕΝΑ ΖΩΟ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕ ΠΟΤΕ
Όχι δεν ξέρουμε
να λεν ανέκδοτα
ή πως δεν άκουσαν ποτέ ανθρώπους
να λεν ανέκδοτα για ζώα.

Όμως, με τεντωμένα αυτιά
κάθε στιγμή
το νιώθουν
πως για ένα αστείο
χάσαν
ή χαθήκανε!

ΕΣΚΙΣΕ ΓΛΑΡΟΠΟΥΛΙ ΤΟ ΝΕΡΟ
ενώ τα σκέρτσα του έδειχνε
δελφίνι.
Είναι κεραυνοβόλοι αυτοί οι έρωτες
την άμεση ολοκλήρωση ζητούν
βουτιές, προσπάθειες, φτερουγίσματα
τίποτα δεν μπόρεσαν τελικά.
Φεύγοντας ψιθύρισαν το ένα στο άλλο
-ακόμα κι αυτή η θάλασσα
δεν άκουσε καλά:
«Ου συ με λοιδορείς αλλά ο τόπος»
ή μήπως «αλλά ο τρόπος»;



ΟΙ ΖΕΒΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΑ ΠΟΥΛΙΑ
Ισόβια τρέχουν - τρέχουν
ανάποδα απ’ το δρόμο
που εκ γενετής τους δείχνει
το ίδιο τους το δέρμα.

ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΟΠΟΙ ΔΙΑΦΥΓΗΣ
Παρά την υπερατλαντική
απόλυτη απαγόρευση
το ένα πάνω στο άλλο
καπνίζουνε οι καμήλες
τα τσιγάρα.
Κι όταν τις επεσκέφθη κάποτε
η αρμόδια επιτροπή κυριών
δείξαν κι εκείνες τα πακέτα:
γράφαν CAMEL

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΖΩΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ 2013 -  ART WORKS: Bogdam Prystrom 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις