ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΑΙΜΑ, ΦΛΕΜΑ ΠΥΟΝ, ΧΟΛΗ

Την εποχή της λήθης λύθηκαν οι στεναγμοί, τελείωσαν τα προσχήματα, οι λυγμοί επαναστάτησαν, χύνονταν σε βλέφαρα, πόρους, δέρματα, δάκρυα  ανάβλυζαν απ’ τις πληγές, οι ποιητές ψυχορραγούσαν σε παγκάκια, βιβλιοθήκες, λεωφορεία, στις καρέκλες των γραφείων τους, σε αναρρωτήρια, ΔΟΥ, σε καταστήματα τραπεζών, το ίχνος τους διάφανο γινόταν κόκκινο μέρα με την ημέρα ώσπου δεν μπορούσαν να σταθούν πουθενά χωρίς να λερώσουν ντρέπονταν τους άστεγους, τους άνεργους, τους οδοκαθαριστές, τη μάνα, όρθιοι περιφέρονταν μέσα στους δρόμους  άεργοι οι ποιητές. Την εποχή της λήξης λήξανε οι άνθρωποι σώπασαν τα δάχτυλα έμειναν απότιστα τα χέρια στράγγισαν ξερά ξεράθηκαν οι αγκαλιές. Την εποχή της πλήξης πλήθυναν οι βεβαιότητες κανείς δεν ήξερε δε ρώταγε κανείς, εσύ ρωτούσες αν γίνεται στον εικοστό πρώτο το δάκρυ αίμα, φλέμα, πύον, χολή. Δεν είχα ανάσα να αποκριθώ το σάλιο  μου αίμα ξερό μου σφράγιζαν το στόμα, δύο κόκκινα γαρύφαλλα τα χείλη μου ήθελα να σου πω: Γίνεται! (Ελένη Γαλάνη, ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ, από τη συλλογή Terrarium, το πείραμα Ward ART by Paul DelvauxLappel de la nuit']

Τα ποιήματά της Ελένης Γαλάνη  παρέχουν τρόπους διαφυγής από την στιβαρή καθημερινότητα, από την αγωνία να υπερπηδήσουμε εμπόδια που μας εμποδίζουν να ζούμε ελεύθεροι. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μοιάζει με χρυσή φυλακή. Και η ποίηση, όντας ανεξάρτητη, αυτόνομη, κι όμως βαθύτατα ανθρώπινη, συνεχίζει να παρέχει τρόπους διαφυγής προς την ουσία της ύπαρξης, δηλαδή στην πηγή των αισθημάτων μας, όπου απαντάται το καθαρό μας βλέμμα πάνω στη ζωή. [Γιώργος Λίλλης]

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΨΥΧΗ ΚΗΠΟΥ

Υπάρχουν γυναίκες με ψυχή κήπου
ανθίζουν, μαραίνονται, φυλλορροούν, αιμορραγούν,
αναπαράγονται
με κιρκαδική ροή, με αυτιστική πλήξη
μέχρι να σβήσουν οριστικά ως
τον αφανισμό τους



κι αν τις ρωτήσεις το ίδιο θα έκαναν από την αρχή
οι γυναίκες με την ψυχή κήπου
θα πρόσφεραν τον εαυτό τους γύρη τροφή στα
λεπιδόπτερα
να γέρνουν ξένοι πάνω τους να γεύονται γεννήτορες να
γεννούν να γίνονται εραστές ξενιστές
της καταστροφής τους

έτσι περιμένουν καρτερικά χωρίς ποτέ να παραπονεθούν
αγκιστρωμένες στη ζωή
ρίζες τραχιές
οι γυναίκες με την ψυχή κήπου

ζουν για τη θαυμαστική στιγμή που τα χρώματα
προσπερνούν
που τα φτερά ξεδιπλώνονται
και η λεπίδα του πόθου επικρέμαται
κοφτερή,
δαμόκλειος των εραστών η αποδημία.

DEFAULT
Ήταν αβάστακτη η νύχτα μέσα στα χέρια σου
Ασήκωτη η μνήμη
Δάνειζε τα δέντρα της στα πουλιά
κι είχαμε μείνει χωρίς δάχτυλα
τόσο πολύ μπήκαμε μέσα ο ένας στον άλλο βαθιά
ώσπου στο τέλος δεν έμεινε τίποτα
από μας στο δωμάτιο
άρχισε η θλίψη τότε να γεννάει παράθυρα
χιλιάδες παράθυρα αναρίθμητα
ασταμάτητα άνοιγαν
στο φως που έμοιαζε ανίκητο
τόσο που πλήγιασε η ψυχή μου
Δοκίμασα
Την αλλαγή (ALT)
Τον έλεγχο (Ctrl)
Την διαγραφή (DEL)
Μάταια
Τα συναισθήματα πληθωρίστηκαν
κράσαρε το λογισμικό
Τελευταία δοκίμασα την διαφυγή (ESC)
όμως τα νομίσματα μου
σπαταλήθηκαν άδικα
οριστικά
χρεοκοπία
* Default (χρεοκοπία) σημαίνει στην γλώσσα των υπολογιστών επιστροφή στις αρχικές ρυθμίσεις.

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ
(Με αφορμή τον ομότιτλο πίνακα του Paul DelvauxLappel de la nuit')
Στο σπίτι μας δεν ανθίζουν εποχές
Ανθίζουν τα μαλλιά μας
Συχνά ακούς τριγμούς μες στην σιωπή
φυλλώματα σέρνονται στα δωμάτια
πέπλα ριχτάρια παντού κρέμονται
στα πόδια, στην πλάτη, φίδια ζωντανά στα πλευρά μας
Από τον ήχο στα δάπεδα καταλαβαίνεις αν είναι ξερά
τα φύλλα
ηχούν ξυραφιές σε γυμνά δέρματα στους ώμους μας
μοιάζουνε γλώσσες ερπετών, σαλεύουν ως τους καρπούς των χεριών
χαμηλά ως μέσα στα δάχτυλα
Στο σπίτι μας τα φυτά μπερδεύονται στα βήματα
στις γωνιές, στα παράθυρα, στα κρεβάτια
οι μίσχοι, οι ανθοί πλέκουν, τυλίγονται, σμίγουν σκύβουν
παντού
Η μητέρα λέει πως πρέπει να καθαρίζουμε
Στο σπίτι μας είναι πάντοτε φθινόπωρο
Η μητέρα έχει τον μεγαλύτερο κισσό απ’ όλους το αναρριχητικό
το πιο όμορφο
οι παραφυάδες πέφτουν στα μάτια της -αφέλειες
που μια μέρα θα κρύψουν εντελώς το πρόσωπό της-
⁄ Η μητέρα υπήρξε βέβαια αφελής
όμως μεγάλωσε με τον καιρό
Ο μίσχος σκλήρυνε άκαμπτος λαιμός
Το αναρριχητικό ξυλοποιήθηκε/
Την εμποδίζει να δει
Την εμποδίζει να βαδίσει
Στο σπίτι δεχόμαστε σπάνια επισκέψεις
Μια μέρα η μητέρα φώναξε τη νύχτα
(ή ίσως η νύχτα φώναξε τη μητέρα)
Ήρθε αχάραγα με μια λάμπα πετρελαίου που όλο έσβηνε
κι ένα λιτό σεντόνι λινό ριγμένο στους ώμους
Τη βάλαμε να κάτσει βγάλαμε το ακριβό σερβίτσιο
έφερε ενα γύρο το δωμάτιο έφυγε
χωρίς να πει ούτε λέξη
Από τον καιρό εκείνο τα αναρριχητικά πυκνώσαν ανεξέλεγκτα
το μέσα τοπίο ερήμωσε
σκληρύναμε
Δεν περιμένουμε κανέναν
Μείναμε να κοιτάζουμε την άδεια καρέκλα ακίνητοι
το κενό
μέσα από πλέγματα από φύλλα πυκνά
θέλουμε αλλά δε μπορούμε πια να στρέψουμε αλλού το πρόσωπό μας

ΆΤΙΤΛΟ
Αβάστακτο. Κι ύστερα λες στον έρωτα είμαστε ίσοι κι εγώ σου λέω δεν είμαστε
κάποια δέντρα ρουφάνε την φωτιά μαζοχιστικά χαρμάνι τσιγάρο στριφτό απ’ το βυζί της ζωής με βαθιές τοξικές εισπνοές
Είμαι ένα πάθος αναρριχητικό
σε σώμα κοντής πόας
απλώνω δάχτυλα
θηλιές
στις θηλές
της άνοιξης
δεν έχω καμιά δικαιοδοσία στο όνειρο
άλλο δεν ξέρω από το να ακονίζω
υποσχέσεις ξυραφιές
στον τρυφερό λαιμό της μάνας μου
χέρια ανάπηρα λερά
εκβιάζοντας
ένας πορνογράφος της ηδονής
μη ρωτάτε πώς βρέθηκα εδώ
εγώ ο μπάσταρδος
κραδαίνω επιδεικτικά
στο πρόσωπο της πυρκαγιάς
με θράσος μελλοθάνατου
βάγια, κλαδιά
κι αυτό το αστείο παιδικό
νεροπίστολο
Δεν έχω τίποτα να χάσω

 [ΠΗΓΗ: Ελένη Γαλάνη, ποιήματα από τη συλλογή «Terrarium, Το πείραμα του Ward – 27 ποιήματα/ ισάριθμες αναφορές σε φυτά, σχόλια στην αναγκαστική συγκατοίκηση ζωντανών σε κλειστά περιβάλλοντα/φυλακές, σε σύγχρονα τερράρια. Μια αλληγορία για τη βαθιά μοναξιά της ύπαρξης (Ward πείραμα τεχνητού χώρου διαβίωσης γνωστό ως The wardiun Case, το αντίστοιχο των σημερινών terrarium, το οποίο αρχικά προορίστηκε για να στεγάσει εξωτικά φυτά, σήμερα ωστόσο τυγχάνει ευρείας εφαρμογής στη βοτανολογία και ζωοτεχνολογία]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις