ΑΤΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΛΗ ΤΟΥ ΤΟ ΧΩΜΑ

«Λέξεις ταραγμένες, άγνωστος υπόγειος ρυθμός! Άτι το Ποίημα χτυπάει με την οπλή του το χώμα. Σε λίγο, οι έμμονες ιδέες μαζί του θα τρέξουν πετώντας!.. Στην άκρη του χαρτιού ένας ποιητής κάποτε σημείωνε: Δώστε μου τρεις λέξεις να σας φτιάξω το καράβι του κόσμου! Τρεις λέξεις μόνο… Η Λέξη, χώμα και άμμος και σίδερο και ξύλα και αμόνι και σχήμα, προσδιορίζει και κυριολεκτεί στην Ποίηση κυρίως. Μαζί με το ρυθμό, τα όνειρα, τα πάθη και τις ουτοπίες… Μη φοβάσαι τις λέξεις, εκείνες να σε φοβούνται! Αφού έδωσαν το κρασί στο Ποίημά σου, τελειωμένες ίσως είναι… Σε ποια πέτρα αλυσοδεμένος, ποιος γύπας που τρώει το συκώτι του –βαθιά η επιθυμία του να λευτερωθεί και να κατέβει από κει βοηθώντας τους ανθρώπους… – Αν, εσύ μπορείς να σηκώσεις το άχθος, πάρε τον δρόμο… Μεθυσμένος, βαδίζοντας στα χνάρια του μυστηρίου, μια ζωή με τα σκοτάδια θα παλεύεις!.. Και ίσως, γκρεμίζοντας τις όποιες βεβαιότητες, πλησιάζεις στο τέλος την απαράμιλλη αίσθηση του Μέτρου, που ολομόναχος τότε ανακαλύπτεις. ΣΑΝ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Το Ποίημα η απόλυτη Ελευθερία»  [από το οπισθόφυλλο του βιβλίου – και όχι μόνο- του Μάρκου Μέσκου ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΠΟΙΗΣΕΩΣ, εκδόσεις Κίχλη 2015 – ART by Βίκυ Ιωάννου]



Τον έβενο της Νιότης ζήτησε και τον πήρε
στα χρόνια αργότερα που σέρνονται τα γηρατειά
Εκείνη αναστέναξε…
1.     Ωσαν η καταγωγή της γλώσσας, δηλαδή το πυρακτωμένο κέντρο με τους φθόγγους, τα σκόρπια γράμματα, τις συλλαβές, τις λέξεις, τις προτάσεις, το ρυθμό και την ανατροπή του Πάντα από την Ποίηση του Ποιήματος.
2.     Το Ποίημα εκτίθεται γυμνό, ολάκερο απροστάτευτο στη συμπάθεια, στον χλευασμό και την ασέλγεια και την κατανόηση ή μη
3.     Υπάρχει και το Ποίημα που προκύπτει από τη θεωρητική βίωση. ισότιμα, πιστεύω, υπάρχει και το Ποίημα που προκύπτει από τη σωματική βίωση, την κρυφή πληγή που δεν κλείνει –περνάει και δεν κλείνει. Δύο οι δρόμοι, θαρρείς, είτε αερομαχίες ονομάζονται είτε γεωμαχίες. Διάλεξε εσύ. Μα το Ποίημα δεν είναι ένα πράγμα, δεν είναι εύκολο να αποφανθείς υπέρ της μιας ή της άλλης περιπτώσεως! Το απόλυτο δίκιο δυσεύρετο. Ανάλογα, πάλι, με το περιβάλλον, τα γεγονότα και τις συγκρούσεις της Εποχής, ανάλογα με το ταπεραμέντο του δημιουργού, πλείστες οι διαβαθμίσεις και οι εκκρεμότητες της ώρας τόσον στις αφετηρίες όσον και στο τέρμα της πορείας. Ωστόσο ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις μπορεί κάτι άλλο να συμβαίνει… Υπάρχει και ο τρίτος (χιλιοστός) δρόμος –καθείς με τα όπλα του- καθώς σμίγουν οι αρετές κάθε πλευράς, που δεν υπηρετούν τον μοναδικό Θεό. Η πολυσημία παρούσα.
4.     Συχνά ο Ποιητής καταφεύγει στο παρελθόν (όχι μόνο συγκριτικά). Και με νοσταλγία επιλογής όπως και για το εδώ και τώρα, όπως και για το προσδοκώμενο μέλλον (ακόμα και για το ουτοπικό). Απλώνει έτσι το δίχτυ προσπαθώντας να πετρώσει το Χρόνο εναντίον του Θανάτου, της φθοράς και της απουσίας. Ο Ποιητής ο ψύχραιμος, ο ταραγμένος, ο σαλός.
5.     Εκτός από την εικόνα του κειμένου ποια μπορεί να είναι τα χαρακτηριστικά του προσώπου της Ποιήσεως; Στον πόλεμο των ονείρων ποιο θα επικρατήσει, τι; Θεός ή θνητοί, θάνατος ή ζωή;
6.     Το βασίλειο, το δάσος των λέξεων που απλώνουν κλαδιά στον ουρανό και στο χώμα, που δηλώνουν πράγματα –ιστορίες- ανθρώπους είναι απέραντο. Όσο βαθύτερα σκάβεις τόσο ανοίγεται ο κόσμος πολεμώντας τη μαύρη στάχτη του θανάτου. Μέλημά σου τα χνάρια της Ποίησης να επιβιώσουν όσο γίνεται μακρύτερα στο μέλλον.
7.     Οι αμαρτωλοί ανέκαθεν έγραφαν ποιήματα, ακόμη και σήμερα.
8.     ΠΕΡΙΛΑΛΗΤΟΝ το ύψος των κειμένων, πτήσεις – πτώσεις –εκπτώσεις – χαμηλό πέταγμα – ουράνιο, ανάλογα με τη δύναμη των φτερών και τη γλώσσα των Ποιημάτων. Μαζί ο καημός και ο αναστεναγμός τους.
9.     Ποτάμι που τρέχει ή καρφωμένο αστέρι στον ουρανό; Μόνο Ζωή, μόνο θάνατος; Τίποτε λαγαρό, ξεκαθαρισμένο και οριστικό. Το δίκαιο ανήκει στη στιγμή που η απόφαση επιλέγει. Εκεί ψάξε
10.                                                                                                                  Κάθε λέξη σημαίνει κάτι, ενίοτε περισσότερα, ανάλογα με τη θέση της στον στίχο. Αναντικατάστατη. Λίγο να μετακινηθεί γκρεμίστηκε το οικοδόμημα, το Ποίημα θέλω να πω.
11.                                                                                                                   Οι αφιερωμένοι, ταμένοι ποιητές ισχυρίζονται πως κατάφεραν να γίνουν ένα μουσικό όργανο: όπως κι αν χαϊδέψεις τις χορδές του, εκείνο θα σημάνει Ποίηση. Αν, εσύ, μπορείς να σηκώσεις το άχθος, πάρε τον δρόμο
12.                                                                                                                   Πάντα η Ποίηση είναι πιο δυνατή από τον Ποιητή. Όσο ταλαντούχος κι αν είναι δεν μπορεί να υποτάξει πλήρως την Ποίηση. Δεν μπορεί, τελικά, να την υπερβεί. Κάτι περισσεύει. Εκείνη, πολλαπλασιαζόμενη διαρκώς, κρατάει για τους μεταγενέστερους την αναμέτρηση. Την ίδια αναμέτρηση με τους προηγούμενους «μαχητές» και με τα ίδια αποτελέσματα. Ωσάν η Ποίηση να μην έχει απτό χρόνο. Γράφεται, θαρρείς, για το πριν και για το μετά. Άχρονη – κι όμως παρούσα.
13.                                                                                                                   Ο Ρυθμός, το ρίγος κρατάει όρθιο το Ποίημα. Δεν καταρρέει. Ο κάθετος άξονας του Ποιήματος, ανάλογα με το τέμπο που ο Δημιουργός προσδίδει στο κεντρικό του θέμα, χαρακτηρίζει και το αποτέλεσμά του.
14.                                                                                                                   Μεγαλόσχημα εμβατήρια, παράτες, φανφαρονικοί ρυθμοί (της χαράς τάχα…), υπάρχουν όλα αυτά, όμως μην τα ζηλέψεις. Υπάρχει και η χαμηλή φωτιά που καίει μέσα στη στάχτη ασταμάτητα –προς τα δω η εκτίμησή μου!
15.                                                                                                                   Κατ’ επανάληψιν εμφανίζεται ο ισχυρισμός του ψεύδους στην Ποίηση. Μεγάλη η πλάνη, θαρρώ, καθώς η Ποίηση δεν φοβήθηκε ποτέ την Αλήθεια προσποιούμενη. Και στα πιο μαύρα χρόνια η Ποίηση, όταν εκφράζεται, δεν φοβάται την αλήθεια.
16.                                                                                                                   Δεν είναι λίγες οι φορές που υστεροφημία και ποιητής ανταμώνουν. Της μετριοφροσύνης και της σεμνότητας η απουσία γίνεται αιτία να προβάλει η πλανεύτρα, μακράν της γωνίας του χαρτιού και του μολυβιού, η μάγισσα υστεροφημία – η άχρηστη!

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στοχασμών από το βιβλίο του Μάρκου Μέσκου ΣΥΝΗΓΟΡΙΑ ΠΟΙΗΣΕΩΣ, εκδόσεις Κίχλη 2015 - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS Vicky Ioannou 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις