ΕΝΑ ΚΑΛΟΣΑΠΟΥΝΙΣΜΕΝΟ, ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΕΓΩ, ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ’ΛΕΓΑ ΤΟ ΠΙΟ ΒΡΟΜΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ:

Θα προκαλέσουμε συγκινήσεις ή θα συνθέσουμε λογισμούς; Αδιάφορο. Βρισκόμαστε πάντα στην αντίφαση: την ακρόπολη της λογικής… Ο ΑΝΕΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΚΑΠΩΣ ΑΡΠΑΧΤΙΚΑ… και ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΑΧΥΤΗΤΑΣ  παίζουν φόνους από μουσική στο μισόφωτο με ουίσκι και γλυκιές κιθάρες… Σαν βγεις στον πηγαιμό για το ρυάκι να μην εύχεσαι τίποτα, μονάχα το νεράκι να το ξαναδοξάζεις!… Διστάζουμε να νυχτώσουμε στην άβαφη αυταπάτη της γλώσσας καθιζοντας απαλά στα γόνατά μας τους τόσο λυγμικούς φθόγγους… Το βλέμμα φτάνει άνετα στη Λισαβόνα, έχω σχεδόν αποδημήσει στα εναύσματα, θα ’θελα να σου επιστρέψω την αφή σου χαρίζοντάς σου και τα δάχτυλά μου… Οσμίζομαι καταιγίδα στο έπακρο μα η καρδιά μου απουσιάζει στ’ αγριολούλουδα!.. Πάει να κάνει έρωτα στην άλλη άκρη της νευροπάθειας ω Άγια Ψυχολογία του Ύψους με βασιλιάδες υετούς που θα σκυλεύουν το κούτελό σου… Μη συναρμόζεις πια φωνήεντα και σύμφωνα έβγα στη βρύση της λαλιάς με ένα τίποτα… Η σιγή μεταβάλει τις λέξεις σε χάπια που γυροφέρνουν ανώφελα τον ύπνο… Φιλοδώρημα μεταφυσικό η φαντασίωση μηρυκάζοντας στη βρύση μου δροσερά δευτερόλεπτα. Αχ τι αφλογιστία να γράφουμε ποιήματα… Η κατασπάραξη του νου με συνταράζει κι αυτό εγώ το λέω exercitium aeternitatis. Τρέφομαι από κάποιαν απόγνωση γιομάτη αμάθεια στον άνεμο χτυπιέμαι ωσάν ακούραστο φυλλαράκι. Στάσου βρε άνθρωπε το τα θέλεις τα ονείρατα πέρνα τώρα που ’χει ανάψει πράσινο κι αλλάζει γρήγορα η μικροσκοπική πραγματικότητα η γιγαντιαία στύση!.. Λίγα στυγνά μονοσύλλαβα… ξεπαρθενεύουν μια Σύνοψη Θυγατέρα σ’ όλο της το βάθος! Η ζωή μας προτρέπει σταθερά ναν το ρίξουμε στα ανέκδοτα! [κτερίσματα στίχων από ποιήματα  του Νίκου Καρούζου που περιέχονται στην ποιητική συλλογή του  «Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ», 1980, αν δεν βγάζεις νόημα -όσο κι αν συστρέφονται οι στίχοι αιλουροειδώς  στον ύπνο μας και στο σοσιαλισμό μας- και δεν μπορείς να καταλήξεις κάπου διάβασε όλα τα ποιήματα με ΚΛΙΚ στην εικόνα ART by William Blake]



ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ WILLIAM BLAKE
Είμαστε όλοι στον αέρα του Αναξιμένη.
Σ’ αυτή τη νέα βλάστηση στο κεντητό απριλοπάνι.
Χρησιμοποιώντας ολόκληρη την οικογένεια σαξοφώνων.
-Τις ει;                                            
-Ογδόντα πέντε κιλά του συμπαντικού βάρους.
[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ 1980]

ΣΠΡΩΧΝΟΝΤΑΣ ΟΛΟΕΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΡΙΑΔΕΣ
Απολάκτισε επιτέλους του λεκτικού
τις λαίμαργες διαθλάσεις
μη συναρμόζεις πια φωνήεντα και σύμφωνα
έβγα στη βρύση της λαλιάς με ένα τίποτα
με το ευρύχωρο βλέμμα σου νοικιασμένο
στο θάνατο.
Η σιγή μεταβάλλει τις λέξεις σε χάπια
που γυροφέρνουν ανώφελα τον ύπνο.
[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ 1980]

ΠΑΥΣΙΠΟΝΟΝ
Το βλέμμα φτάνει άνετα στη Λισαβόνα
έχω σχεδόν αποδημήσει στα εναύσματα
θα ’θελα να σου επιστρέψω την αφή σου
χαρίζοντάς σου και τα δέκα μου δάχτυλα
μνημονεύουμε μυστήριο:
μνημονεύουμε ηλιθιότητα, μα εμένα
με φρουρεί συνέχεια η εναρθροσύνη
το τρίγωνο εμπαίζει κι αυτό τα ανύπαρχτα
ουράνια συνεχώς με τρία ύψη
δευτερεύοντες άγγελοι διαρκώς συστρέφονται
στον ύπνο πετυχαίνουμε το σοσιαλισμό μας.
Κουφάλογο –αυτή ’ναι – η αδιόρατη καλοσύνη.
χασμουρητό του έαρος μυωπική νοσταλγία.
Είμαι ακέραιος ωσάν του Αγίου Πάνθηρα τα σαγόνια
κοιτάζοντας απ’ τη γαλάζια κλειδαρότρυπα
τις λινές του Ιησού βλεφαρίδες που ο άνεμος
με τον αντίχειρα ξαναχαϊδεύει σήμερα
στα ανεπρόκοπα βράχια της χαμηλόφωνης Ιουδαίας.
Οσμίζομαι καταιγίδα  στο έπακρο
μα η καρδιά μου απουσιάζει στ’ αγριολούλουδα.
[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ 1980]

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΘΡΗΝΗΣΩ ΤΙΠΟΤΑ
Η κατασπάραξη του νου με συναρπάζει
κι αυτό εγώ το λέω exercitium aeternitatis.
Τρέφομαι από κάποιαν απόγνωση γιομάτη αμάθεια
στον άνεμο χτυπιέται ωσάν ακούραστο φυλλαράκι
/κάποτε μ’ αυτά μου τα επίθετα οφείλω να τερματίσω/
κατασκευάζω βλέμματα δίχως κανένα οπτικό πεδίο
στην άκρη κάθονταν τυφλές με μια Σύνοψη η Φούλα
η αθάνατη Κάστρου κι ο αλειτούργητος Μοσκιός
/αρχινήσαμε πάλι τις άκαρπες θλιβερές κωδωνοκρουσίες/
τιμώντας το έγκλημα ευλαβικά στις τέσσερες διαστάσεις.
Κάποιος τώρα στην Κεϋλάνη ξεπαρθενεύει τη θυγατέρα του
την έχει τούτη τη στιγμή από κάτω απ’ τα σκέλια του
την αρπάζει απ’ τους ώμους τη θέλει σ’ όλο της το βάθος
κανένα φίλημα στο στόμα η όψη του τινάζει
κάτι τρομερές φλογάρες
τη φωτιά της οντότητας που φτωχαίνουν επιμένοντας.
Κάποιος άλλος, πάλι στην Κεϋλάνη, προσεύχεται
τυλιγμένος αθόρυβα
μ’ ένα κίτρινο ράσο που το ύφανε το μειδίαμα του Βούδδα.
Η ζωή μας προτρέπει σταθερά να το ρίξουμε στα ανέκδοτα.
[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ 1980]

ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΑΧΥΤΗΤΑΣ
Διστάζουμε να νυχτώσουμε στην άβαφη αυταπάτη της γλώσσας
καθίζοντας απαλά στα γόνατά μας του τόσο λυγμικούς φθόγγους
με ταξιδιάρικα, λιγδωμένα κι απλήρωτα, φληναφήματα-δώρα
λίγα στυγνά μονοσύλλαβα εκθρονίζουν ένα ξεγυρισμένο εκατομμύριο
φράσεις πολυθόρυβες φιλάρεσκα ηχοληπτικές
τείνοντας ολοένα προς το όνειδος του Ριχάρδου του Τρίτου
μηχανισμός με κουνελίσια εγγλέζικα
στην αιχμή της μεγάλης μεσημεριάτικης κυκλοφορίας
φεύγει ένα τερπνό φωνήεν απ’ τη διάβαση
πάει να κάνει έρωτα στην άλλη άκρη της νευροπάθειας
ω Αγία Ψυχολογία του Ύψους
με βασιλιάδες υετούς που δε σκυλεύουν το κούτελό σου
στάσου βρε άνθρωπε τι τα θέλεις τα ονείρατα
πέρνα τώρα που ’χει ανάψει το πράσινο κι αλλάζει γρήγορα
η μικροσκοπική πραγματικότητα η γιγαντιαία στύση
θα καλέσουμε όπως είπαμε το Σάββατο τη φαγώσιμη Λαίδη Μάκβεθ –ε;
να μας παίζει φόνους από μουσική στο μισόφωτο
με ουίσκι και γλυκειές κιθάρες που λέγαμε και εμείς οι έλληνες
κι απομένουν οι άσεμνες κόγχες περίσσευμα της ανατομίας.
Μήπως δεν ήπιαμε κρασί με τον παμπόνηρο Ίακχο
αγγίζοντας φαιδρά μακιγιαρίσματα τη μαύρη Κυρία με τα δάχτυλα
σουίτες παρτίτες και δειλές παρτιτούρες.
[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ 1980]

MORTEL ΑΠΟ ΣΥΝΕΣΗ
Δεηθώμεν.
Ακούγεται πιάνο βιαστικό.
Θα σας δώσω και δοκίμια
μην κάνετε έτσι…
Τρελός πεθάνω λογικός πεθάνω
δεν είναι το ίδιο;
Ποτέ δε φτούρησε η διάνοια και
η γλαφυρή σοβαρότητα
στη θεόπνευστή μου επικαρπία εμένα.
Γλώσσες λαλιές και ρήματα
θα πάθετε λαχτάρα στην άγρια νεόνυμφη σιγή μου
θα σκουληκιάσουν οι φιλόδοξοι ήχοι
και θ’ απομείνει λίγο κάτουρο μονάχα
στα απονεκρωμένα σκέλια μας
Του Αγίου Επιθέτου δεηθώμεν.
[Νίκος Καρούζος, από τη συλλογή Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ 1980]

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Νίκου Κατρούζου  από τη συλλογή Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΜΕ ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS William Blake

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις