ΦΟΡΕΣ-ΦΟΡΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΖΟΜΑΙ ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ… ΤΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΟΥ:

Το ποίημα δεν είναι τραγούδι, ανάερη θλίψη για κάτι μακρινό, χαμένο, έστω με την πιο τέλεια μουσική. Δεν είναι αναμονή του αγνώστου, γοητευτική, μες την αβεβαιότητά της, προσδοκία… Το ποίημα είναι μια ανοιχτή πληγή που τρέχει- όσο πιο ανοιχτή τόσο καλύτερα, κάνω ποίηση θα πει τρυπώ τον θώρακα μ’ ένα νυστέρι ψάχνω με χέρι σταθερό όπως οι χειρούργοι γυρεύω την καρδιά και την τρυπώ, χύνω το αίμα άφθονο μες τις λέξεις – κόκκινο, ζεστό το αίμα, όλοι το ξέρουν, το πιο θαυμαστό, το πιο όμορφο πως είναι πράγμα [ARS POETICA, από τη ΜΕΘΟΔΟ ΑΝΑΠΝΟΗΣ του Ανέστη Ευαγγέλου ARTWORKS: Arthur Tress]



Όχι στη μαγεία των λέξεων στη λάμψη και στα κουδουνίσματα που βγάζουν όταν χτυπά η μια στην άλλη- όχι στην αλχημεία της γλώσσας, όχι στο λαβύρινθο των πολλαπλών παραπομπών, στην αναιμική ποίηση των σοφών εργαστηρίων που βγάζουν δεκαπέντε στίχους και τρεις σελίδες σημειώσεις για να τους στηρίξουν… Ναι στις υπέροχες, στρογγυλές, πολυδύναμες, τέλεια σμιλεμένες από τον καιρό λέξεις της γλώσσας μας καθώς κροκάλες μαύρες στο Εμποριό που βγήκαν λάβα φλογερή απ’ τα σπλάχνα της γης μας και τις ελείανε το κύμα, χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια όσο να ’ρθουν να λάμψουν από μέσα τους και να δοξάσουν πάλι την τρομερή καταγωγή τους… Όχι στη μεταφυσική με τη γραβάτα, στην Αγωνία της Ύπαρξης με κεφαλαία στα μεγάλα συνθετικά ποιήματα που γράφονται στις διακοπές τα καλοκαίρια, όχι στις ιδέες κοινής χρήσεως, στη ρητορεία της αδελφοσύνης, στα γλυκερά αισθήματα, στα φουσκωμένα λόγια, όχι στον ανώδυνο λυρισμό… Ναι στα αιχμηρά πράγματα, στην απαράμιλλη λάμψη της απόλυτης γύμνιας, στους αδάμαντες των δακρύων, ναι στο ζεστό, παντοδύναμο, κατακόκκινο αίμα! [ARS POETICA από τη συλλογή ΤΟ ΧΙΟΝΙ του Ανέστη Ευαγγέλου]

Καιρός να λάμψει από τις φλόγες το μυαλό μας καιρός να δούμε επιτέλους τις αιτίες
Τώρα που καίγεται το σπίτι σου, που βλέπεις στάχτες να γίνονται ένα-ένα και σωροί που καπνίζουνε τα υπάρχοντά σου, τώρα που και τα ρούχα σου πήραν φωτιά και γυμνός βρέθηκες ξαφνικά στους πέντε δρόμους κι όσο φτάνει το μάτι σου φλέγεται η πόλη κι οι κάτοικοι έντρομοι πετιούνται απ’ τα κατώφλια γυμνοί καθώς εσύ, κυνηγημένοι…
Φίλε τώρα που χάσαμε τα σπίτια μας και μείναμε γυμνοί στους πέντε δρόμους, παράτησε τις κλάψες και να δούμε όλοι μαζί πώς θα τα ξαναχτίσουμε και προπαντός να δούμε τι θα γίνει με τους εμπρηστές, πώς θα τους δέσουμε τα χέρια μια για πάντα τώρα που ξέρουμε, επιτέλους, ποιοι βάζουν, ποιοι, νύχτα μέρα, προετοιμάζουν τις φωτιές

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα του Ανέστη Ευαγγέλου - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος
με 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις