ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΝΕΑΝΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ:

Θα σου βγάλω το φόρεμα και πίσω από τους ώμους σου θα βλέπω έναν κήπο από καμπάνες να ευωδιάζουν ανάσταση! Οι δρόμοι γεμάτοι πέτρες και οδοφράγματα από νεανικά όνειρα. Μας λιθοβολούν. Μας λιθοβολούν χωρίς ντροπή. Μάτι μάτι έφτασε το μαντάτο ως εδώ. "Στην Εγνατία στήσανε τους φίλους στον τοίχο με τα χέρια ψηλά". Τα φώτα χαμηλά. Για να μη φαίνεται η καρδιά. Να μην ακούγεται το τραγούδι. Τελευταία επιθυμία του Κώστα: "Σαν πεθάνω, άσε το μπαλκόνι ανοιχτό". Και το άταφο κορμί του Λόρκα πνίγηκε μες στους πανσέδες και στο βασιλικό. Στο δωμάτιο μου σήκωσα τα χέρια και, ακουμπισμένος στην πόρτα, περίμενα.  [ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΟΣ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ  από την ανθολόγηση του Γιάννη Κοντού ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Εκδόσεις Κέδρος 1999 - ART by Mariska karto]

Χάιδεψα το χώρισμα του στήθους - φούντωσε βασιλικός και μύρισε αέρας- Σιδερένιες τανάλιες οι πρωτεύουσες μου χαμογελούν χωρίς δόντια. Μη βάφεις τα νύχια σου. Φοβάμαι!...-Το στήθος κλείνει για να κρατήσει ό,τι προλάβει-Έρχεται μέρα. Αλλά τι μέρα! Τυλιγμένη σαν μπαμπάκι γύρω στα δένδρα, σε μια γη κρεμασμένη από κλωστή που είναι έτοιμη να σπάσει.

ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟ ΗΤΑ
Σπάσαν τα ελατήρια μου
και σέρνομαι πάνω στον τεντωμένο
χρόνο.
Ή,
αν προτιμάτε:
Φωτεινή επιγραφή είμαι, που της
κόψανε το ρεύμα ενώ σε διαφήμιζε
σαν το καλύτερο προϊόν κατά της
κακοσμίας των ονείρων.

Σπάσαν τα ελατήριά μου
όχι στην ανάκριση, αλλά από καθημερινά
ρήματα ξεκοιλιασμένα που εξατμίζονται
μια σπιθαμή από τα δόντια!
 [Γιάννης Κοντός από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Κέδρος 1999]


ΟΝΕΙΡΟ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ
-Πόσα μεσημέρια κοιμήθηκα μόνος
με το δέρμα μου-

Ξεκοιλιασμένες πόρτες και από κει
να περνούν λωρίδες κήπων.
Στο βάθος μια κοπέλα μόλις διακρίνεται,
μ' ένα πνευστό όργανο παίζει το σιωπητήριο.
Ένας νεκρός πέφτει από τον ουρανό,
ελαφρύς σαν πούπουλο.
Σκαλώνει στη στέγη.

"τώρα τους θάβουμε βαθειά και βρέχει"

Βρέχει.
Σκούριασε το φως
Σταμάτησε.
Μόλις που προλαβαίνει η κοπέλα
να καταπιεί το όργανο.

Σβήσανε όλα.

Μια καμπάνα βαράει δαιμονισμένα.

(Μεσημέρι γεμάτο μελάνι και πέτρες)
[Γιάννης Κοντός από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Κέδρος 1999]

Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
Μισοφωτισμένοι διάδρομοι.
Χτισμένες πόρτες.
Κυνηγάς έναν άνθρωπο για να μιλήσεις.
Τσαλαβουτάς στα νερά.
Σκοντάφτεις σε δεμένα χέρια.
Ανάβουν εκατομμύρια φώτα
πάνω απ' το κεφάλι σου.
Σβήνουν.
Μετά σημαδεύουν τον πλαϊνό σου
και πέφτουν πάνω του σαν κοράκια.
Ένας τρίτος προσπαθεί να κλάψει.
........................................................
Βέβαια ωραία είναι η φιλοσοφία
και τα καλοβαλμένα πάρκα, ακόμη και οι αρχαιότητες
-δεν λέω- αλλά εδώ η ζωή βρίσκεται στα τελευταία της.
Όπως χάνεται μια λίμνη όσο προχωρούν τα αποξηραντικά έργα.

Κι άρχισε να μας σκεπάζει ένα βουβό
λευκό χρώμα, σκληρό σαν πέτρα.
[Γιάννης Κοντός από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Κέδρος 1999]

ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ
Να τρίψω τα μάτια μου με γυαλόχαρτο,
να πάρουν φωτιά, για να ησυχάσω
με την περιβόητη επικοινωνία μας και να μείνω μόνος.
Μόνος, παιδί μου, στον κόσμο, χωρίς περιττά χρώματα.
Μόνος με την αναπνοή μου.
Και να περνούν οι μέρες γκαμήλες μαύρες
και ν' ακούω μόνο τις φλέβες σου
γαλάζια νήματα στο λαιμό.
Οι ιδεολογίες στο ψυγείο
μαζί με τα τυριά και τη ρωσική σαλάτα,
μαζί με τα ποιήματα και την ενεργειακή πολιτική
και τις βλακείες για τη μόλυνση της ατμόσφαιρας.
Ε, όχι άλλο. Τέρμα τα αστεία.
Τέρμα οι φωτοτυπίες των συναισθημάτων.
Τέρμα και το θέμα πατρίδα.
Για τελευταία φορά. Θα μείνω μόνος,
πηγαίνοντας τα δελφίνια μου στη βοσκή
κάτω απ' την Ακρόπολη και όπως θα μηρυκάζουν
το καμένο χόρτο, θα κοιμηθώ ή θα πεθάνω χωρίς όνειρα.
[Γιάννης Κοντός από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Κέδρος 1999]

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΙΩΠΗ
Με φωνάζουν διάφορες φωνές.
Χρωματιστές, σιδερένιες
-η φωνή σου το απόγευμα σε κίτρινη φόδρα-
Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Έρημο φως. Έρημος τόπος.
Το χέρι μου βόσκει  στην κοιλιά σου.

Η φωτογραφία δείχνει διαδήλωση
ή αιχμαλώτους -έστω, ανθρώπους
που θα χαθούν -στο τέλος,
εκεί που σβήνουν όλα, βλέπω
τη γυναίκα μου να φωνάζει:
"πιο κάτω, πιο κάτω το χέρι σου"
ή το φοβερό: "ωραία μέρα σήμερα".

Το σταματημένο χέρι.
Το σταματημένο ποίημα.

Κάποιος γυρίζει το διακόπτη
και το σκοτάδι τρέχει παχύρρευστος γύψος.
Όλα τα άλλα είναι ζήτημα χρόνου.
[Γιάννης Κοντός από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Κέδρος 1999]

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΕΙΣΜΟΥ:
Παχιά άνοιξη βιομηχανική
με ριπολίνη και πλαστικό
γέμισε το σπίτι μας.
(Είναι εκτός πραγματικότητας
οι περιγραφές με πουλιά, μαλλιά
και μάτια)

Όλες οι αποστάσεις συγκεντρώθηκαν
σε μια τελεία -χωρίς τρόπο διαφυγής.
Μεταφράσεις γίνονται στην ίδια γλώσσα
για να συνεννοείται ο πληθυσμός.
Εμφιαλωμένες ερωτικές κραυγές μεταφέρονται
από τα ψυγεία για τις ζεστές νύχτες.

Αγκαλιάζω το σώμα σου
και περιμένω να γεννήσεις
τη μεγάλη πέτρα.
[Γιάννης Κοντός από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Κέδρος 1999]

ΤΟ ΑΝΑΧΩΜΑ
Σβέλτο κορμί ανεβαίνει -σχεδόν πετάει- με τα μαλλιά της μαύρα νερά και στην κοιλιά χάδια χθεσινά. Το χώμα μόλις προλαβαίνει να πάρει το εκμαγείο του αστραγάλου -γιατί, όπως είπαμε, πετάει- Η σκόνη γίνεται πάνω στη θάλασσα Κάνει κινήσεις πρωινής κολυμβήτριας. Οι σχισμές της αχνίζουν από την προσπάθεια. Τα μάτια ίσια στην κορυφή. Ο ήλιος, κάθετος, έχει εξατμίσει όλες τις σκιές. Δυο-τρεις απλωτές ακόμη και φτάνει. Ρίχνει τους γάντζους της φωνής και είναι πάνω στην επίπεδη επιφάνεια και χορεύει τοχορό του χαλκού -λες και βγήκε το φεγγάρι-
(Σε κρατάω σφιχτά στο χιόνι του ύπνου)
[Γιάννης Κοντός από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, Κέδρος 1999]


Να συνεννοούμεθα: η ξανθιά που βλέπω κάθε πρωί στο υποδηματοποιείο να πίνει το κακάο της, δεν μου φταίει τίποτα. "Την ακούω γυμνή να βάζει δίσκους στο πικάπ. Ξαφνικά όλες οι κλειδώσεις μαγκώνουν. Κόβονται τα νεύρα. Το στόμα ανοικτό. Πλάι το κακάο αχνίζει". Ένα σύννεφο ξεφουσκώνει και τσακίζεται μαζί με τους επιβάτες του. Πάλι οι φωνές, τεντωμένα σύρματα, με τινάζουν πέρα. Έξω από το σώμα μου, κοιτάζω ΠΟΛΥΩΝΥΜΟ από την ανθολόγηση ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ του Γιάννη Κοντού, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ 1999- για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS Mariska karto

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις