ΡΑΒΔΟΣΚΟΠΩΝΤΑΣ ΛΕΞΕΙΣ ΣΦΗΝΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΟΠΟΥ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΝΔΙΔΟΥΝ ΣΤΑ ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΤΟΥΣ:

Τα σύννεφα συλλάβιζαν σύμφωνα νοτισμένα, φωνήεντα υγρά σπονδή και τάμα στο όνειρο και στου ορίζοντα την άφατη λευκότητα. Το απομεσήμερο εκείνο σταθήκαμε μικροί των νόμων παραβάτες κρατώντας τα χειρόγραφα του έρωτα (αξιωθήκαμε γαλάζια αύρα κι αλμύρα που επιμένει ν’ απλώνεται στη ρίζα του Ταΰγετου). Τι όμορφα τα όμικρον κυκλώνεις και πώς διπλώνεις κάπως νευρικά το άλφα –όπως κι εγώ- το λάμδα σου πάντα θα πλάθει τη λαχτάρα. Άκου του βήτα την τρυφερή οιμωγή καθώς φωτίζονται οι λέξεις –σύννεφα. Τον θρίαμβο της άλλης μέρας πραγματώνουνε για πλάσματα μονάχα φτερωτά. Τ’ αλφάβητά  σου όλα αγαπώ.[ΑΛΦΑΒΗΤΟ από την πρώτη ενότητα ΣΦΗΝΩΜΕΝΗ ΣΕ ΦΩΝΗΕΝΤΑ της συλλογής ΣΤΟ ΛΑΜΔΑ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ της Ελένης Κοφτερού, Οι Εκδόσεις των Φίλων 2014 – παρακάτω επιλογές ποιημάτων και από τις άλλες δύο ενότητες της ίδιας συλλογής: ΡΑΒΔΟΣΚΟΠΩΝΤΑΣ ΛΕΞΕΙΣ και ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΝΔΙΔΟΥΝ – ARTWORKSby Bigfoot ]



ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΙΛΙΑ
«Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη»
μου είχες πει
κι εγώ μονάχα «κόκκινα» φιλιά ονειρευόμουν.
Έτσι νόμιζα πως ήταν όλα τα φιλιά
του πάθους του τριαντάφυλλου
του ουρανού που καίγεται μετά

Τ’ αηδόνια, τ’ άστρα                       
απ’ τα φιλιά μας γεννημένα
κόκκινα τα ’θελα κι αυτά

Όταν εντέλει με πλησίασες
μ’ ένα φυλλάδιο κόκκινο
της επανάστασης
(αυτής που αναβλήθηκε
για λόγους ανωτέρας λείας)
και γέμισε αργότερα
τους κάδους ανακύκλωσης
χαρτιού κι επιθυμίας
λέξη ανώδυνη
μικρό φιλί σου
το μέτωπό μου καταδέχτηκε.
[Ελένη Κοφτερού, από την πρώτη ενότητα της συλλογής ΣΤΟ ΛΑΜΔΑ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ: Σφηνωμένη σε φωνήεντα]

ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΝΟΧΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΙΗΤΗΣ
Καμιά φορά σε σκέφτομαι παιδί
-παράξενη στ’ αλήθεια αναδρομή χωρίς στοιχεία-
τρέχεις στον κάμπο να προλάβεις
πολύχρωμο του κόσμου καραβάνι
και στα μικρά σου χέρια
της ιστορίας οι γυαλένιες ως βρυχώνται
μπίλιες λάμποντας
τις αιχμηρές ακμές τους μνημονεύουν.

Γεννά η σιωπή τη μελωδία
μυστηριώδης δύναμη ο κότσυφας
να τραγανίζει τρυφεράδα                
κι εσύ να σκαρφαλώνεις στις ελιές
στα σύννεφα σκοντάφτεις
τα γόνατά σου γδέρνοντας
στου χρόνου σου τις αποξηραμένες γράνες.
Χειρονομείς πετάγματα και μόχθους
ραβδοσκοπώντας λέξεις αναβλύζουσες
το πρώτο ποίημα ιχνηλατείς
κάστρο γλυπτό με ζωγραφιές
μα ο άνεμος σαν από πάντα ξεθεμελιωτής
την πρωτοκαθεδρία του ποτέ δεν θα σου δώσει
ούτε μαστόρους ανταμώνεις στα στενά
κι οι μαθητές από καιρό θυσιασμένοι.

Και τώρα πες μου
(μισόν αιώνα έπειτα)
τα χέρια μου πώς να στεγνώσω
απ’ τ’ ανεξίτηλά σου δάκρυα τα λευκά;
Πώς έρχεται η απαντοχή
για όλες τις λέξεις που σε τρόμαξαν
μαύρα αρπαχτικά πουλιά
όταν μετά από κείνον τον σεισμό
δραπέτευσαν
από του τόπου στο την εισδοχή
τη «μαύρη μαύρη τρύπα»;
[Ελένη Κοφτερού, από τη δεύτερη ενότητα της συλλογής ΣΤΟ ΛΑΜΔΑ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ: Ραβδοσκοπώντας Λέξεις ]

ΚΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΝΔΙΔΟΥΝ
Δεν είναι βολικό το ξέρω
να αγαπάς τους ποιητές
πάντα στο ποίημα θα ενδίδουν
και θα υποχωρούν
στις λέξεις πανηγυρικά θα παραδίδονται
κι όταν καμιά φορά αναδιπλώνονται
υψώνοντας σημαία τα λευκά τους χέρια     
οι στίχοι θα καραδοκούν
με ρίμες εκμαυλιστικές.

Όμως για σκέψου
πόση ομορφιά σου αναλογεί
αν κάποτε τις λέξεις τους
στα χείλη σου αφήνουν να κρυώσουν
κι εσύ
ειρήνης διαπραγματευτής
σε όλους τους πολέμους τους
(εδώ μιλώ για τύχη)

Κι έπειτα
άφατη χαρά!
εκείνο το παιδί
που γλίτωσε απ’ τους βομβαρδισμούς
και ζει κρυφά χωρίς χαρτιά, πατρίδα δίχως
σκαρφαλωμένο σ’ ένα βράχο
στην καρδιά τους

χαμογελώντας να σου γνέφει
 [Ελένη Κοφτερού, από την τρίτη ενότητα της συλλογής ΣΤΟ ΛΑΜΔΑ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ: Στο τίποτα οι ποιητές ενδίδουν]


Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Ελένης Κοφτερού από τη συλλογή ΣΤΟ ΛΑΜΔΑ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα
ART WORKS by Bigfoot 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις