Η ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΗ ΠΕΤΥΧΕ ΑΛΛΑ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΣΤΙΧΟΣ; (ορίζοντας τη διπλή ζωή των λέξεων στις ατραπούς σχημάτων λόγου μέσα στο Ποίημα):

Ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις
γράφοντας και ορίζοντας τη διπλή ζωή των λέξεων μέσα στο ποίημα  (Κική Δημουλά) «Αύριο», λες, και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο ποτέ…. (Τάσος Λειβαδίτης) Η ΜΙΑ ΟΨΗ: Τι εύχρηστο μαξιλάρι η αγάπη,  κατάλληλο για κάθε ταξίδι του νου για κάθε ηλικίας όνειρα για κάθε είδους σώμα απαραίτητο  για το στοχασμό για το λεωφορείο για το πλοίο και για ό,τι μας πνίγει... (Κική Δημουλά) Και η άλλη πλευρά (ALTERA PARS): ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟ: Πώς ήθελα να ξέρω να γεννάω  μικρά ποιήματα.  Μου τα στερεί ο πολύλογος τρόπος μου. Εσκεμμένος σαν προφυλακτικό ν’ αποφύγει την επώδυνη σύλληψη μη γίνει έναυσμα και αυτουργός  μιας ακόμα συντομίας (από την ποιητική συλλογή ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ της Κικής Δημουλά) (μικρό ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ μεταφορών, παρομοιώσεων και άλλων συμβολισμών
της Απουσίας που συνεχίζεται στο Παρόν και το Μέλλον με διπλό ΚΛΙΚ στην εικόνα των λέξεων)



Ανοίγω το αρχαίο λεξικό των επιθυμιών
και παρομοιάζω την παλίμψηστη σημασία των ονείρων:
σαν όταν βαδίζεις σε μιαν έρημο
κι ακούς ένα πουλί να κελαηδάει.
Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο
εσύ είσαι υποχρεωμένος να φτιάξεις ένα δένδρο
Αυτό είναι το ποίημα (ΔΗΜΟΥΛΑ)
σαν διψασμένο χώμα η ψυχή
τη φιλόξενη δύναμη της ελπίδας λαχταράει (παραλλαγή)
σαν το φιλί ένα «σαγαπώ»
στις λέξεις του ποιήματος έχει σμιλευτεί (της στιγμής)
σαν κλητική προσφώνηση μοναξιάς
κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο σιωπής (απ’ τις 69 Χρυσηίδες Ρέμβης)
σαν μια στοίβα σβησμένα φεγγάρια
κάτω απ’ το κρεβάτι
σκεπάζονται μ’ άδειες νύχτες κι ονειρεύονται
κορμιά που ανασαίνουν όμορφα
κορμιά που ανασταίνουν στίχους (Θοδωρής Βοριάς)
σαν την άκρη μιας χορδής
που μάζεψε τον πόθο της
η φωνή στο τέλος του τραγουδιού στροβίλισε τον αέρα
μ’ ένα στιγμιαίο χρώμα πόθου  (Κατερίνα Κατσίρη)
σαν το μεγάλο σούσουρο μες στα παλιά τετράδια
σκέπαζαν οι ανήσυχοι στίχοι με τα φτερά τους
αυτόχθονες παρθένες που όλο έφευγαν αμίλητες
βαθιά στων ποιητών τα βράδια (Σωκράτης Ξένος)
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν…
πολλές φορές ακούς το θόρυβο του φουστανιού…
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτό τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις  (Γιάννης Ρίτσος)
σαν ψιλή βροχή οι ψίθυροι του πουλιού
συνόδευαν αυτή την τρομερή επιστροφή
στον πιο εσωτερικό δακτύλιο του κορμιού (Μπίλη Βέμη)
σαν το ζαφειρί αστέρι
μόνο εσύ ω ποίηση
έμεινε να φέγγεις μεσ’ από βράχο διάφανο (Έκτωρ Κακναβάτος)
σαν δυο μικρά ρολογάκια τα στήθια σου
να χτυπούν τακ τις στάλες του ιδρώτα μου (Γιάννης Βαρβέρης)
σαν γέρος που φιλοσοφεί
ο ποιητής παρακμάζει σε ξένο χωράφι
μετρώντας λέξεις στην αγκαλιά της Ντεζιρέ (Πάνος Θεοδωρίδης)
σαν τον καρχαρία που τραβιέται από το αίμα
ένα σώμα γυμνό
μοναδική προέκταση που μας ενώνει με το μυστήριο  (Οδυσσέας Ελύτης)
σαν το τετέλεσται Μεγάλης Παρασκευής
η μεταφυσική της μιας νύχτας σε σταυρώνει κάθε μέρα  (Ανδρέας Αγγελάκης)
σαν το κλωνί που έλπιζε ν’ ανθίσει τούτο το σώμα
η φαντασία το βύθισε σ’ ένα βουερό μελίσσι
για να περνά και να το βασανίζει ο μουσικός καιρός  (Γιώργος Σεφέρης)
σαν κατανόησι της ματαιότητος των μεγαλείων
βαθέως σκέπτεται το πράγμα ο ποιητής… ΔΙΟΤΙ
είναι οι προσπάθειες μας, των συφοριασμένων
είναι οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων…  (Κ.Π.Καβάφης)

Σύνορο
Το δένδρο πάνω στη γη χωρίς τις ρίζες του
-σαν άγαλμα.
Το αλάφι πάνω στο χιόνι χωρίς τα χνάρια του
-σαν βλέμμα.
Εδώ δεν έχω τίποτα να σου πω.
Η ανάσα σου μου ανοίγει όλα τα παράθυρα, όλες τις πόρτες.
Έτσι ο πόθος σου βγαίνει στο φως
κι αχρηστεύεται (Γ. Ε. Γεωργούση)


Όμως Αυτός που εδέησε να διαβεί
τα Επάνω μονοπάτια λέει:
σαν ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του όλες
είναι από ρεύμα ηλεκτρικό και ανύποπτα πουλιά
το ένστικτο του Ωραίου-
παράλογο φαινόμενο της ανοιχτής θαλάσσης,
ολοένα μ’ απίθανες χειρονομίες δρα
σαν μια κραυγή που θα έχει αιώνια επικαιρότητα:
είμαστε το αρνητικό του ονείρου
που’ χει εξοικειωθεί με τα αγριοπερίστερα
γι’ αυτό φαινόμαστε μαύροι κι άσπροι
και ζούμε τη φθορά
πάνω σε μιαν ελάχιστη πραγματικότητα
(διασκευασμένος σε παρομοιώσεις ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΟΥΣ (από τη Μαρία Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη)

Ο ύπνος σε τύλιξε
σαν ένα δένδρο, με πράσινα φύλλα,
ανάσαινες, σαν ένα δένδρο, μέσα στο ήσυχο φως,
μέσα στη διάφανη πηγή κοίταξα τη μορφή σου
κλεισμένα βλέφαρα και τα ματόκλαδα χάραζαν το νερό.
Τα δάχτυλά μου στο μαλακό χορτάρι, βρήκαν τα δάχτυλά σου
κράτησα το σφυγμό σου μια στιγμή
κι ένιωσα αλλού τον πόνο της καρδιάς σου
(από το ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ του Γιώργου Σεφέρη)

Άνοιξα το αρχαίο λεξικό των επιθυμιών
και ρώτησα τη σοφή την άγνοια
για το επηρμένο μυστήριο της ποίησης
αλλά, καταπώς το λέει και πάλι η Κική Δημουλα που ήταν η αφορμή για αυτό το φαύλο κύκλο,
μόνο ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις
γράφοντας και ορίζοντας

τη διπλή ζωή των λέξεων που είναι το ποίημα. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις