ΜΕ ΜΕΛΑΓΧΟΛΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΙΞΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΛΜΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ- όλα σε μοναξιά μείζονα:

Το κορίτσι κάθεται αδιάφορο. Το αιδοίο της οφθαλμός φυτού. Τρώει μέλι. Τα νεύρα τεντώνονται– νήματα εγχόρδου– Κάποιος τη φώναξε Μυρτάνη. Παντού αισθήσεις κι αιμοσφαίρια… Ξανάβαλε το SUGAR να παίζει… Είχε πια ξημερώσει:..SUCH A BEAUTIFUL DREAM. Δεν ένιωθε τίποτα. Δεν άκουγε άλλο από την καρδιά —- χρονόμετρο κι αντιστροφή—- τον κρότο του όπλου, το μήλο που ξαναγέμιζε, το μυαλό που έσκαγε κάστανο στη φωτιά. Άναψε τη λάμπα. Ένα θυμωμένο κίτρινο τον χτύπησε στα μάτια: Η ζωή  [Κατερίνας Λιαράκου Sugar –ARTWORKS: Helena Almeida]

ΕΡΩΤΙΚΟ 1
 Απόψε η μήτρα μου σε συλλαμβάνει,
πιάνεις παιδί σου το σώμα μου, με τον
αφαλό σου με τρέφεις και με έναν σπασμό
στον κόσμο με φέρνεις, σε αυτόν τον πόνο
με γεννάς και με επιλέγεις και θα σε κοιμηθώ
ώσπου να γίνουμε πόλεμος, αρπακτικό σε κυνηγώ
στο χώμα, στον αέρα, στο μελάνι, να πέσω
επάνω σου σε χειμερία νάρκη και την άνοιξη
να ξυπνήσω και χωρίς να θυμάμαι την οργή μου,
αθώος, να σε ψάξω στο θειάφι του ελαφιού.



ΕΡΩΤΙΚΟ 2
Παίρνω το σώμα σου,
αργά,
με το μαρτύριο
της σταγόνας,
τρώω το δέρμα σου
που ξεφλουδίζει
Κάτω από τον ήλιο,
να μη χαθεί ούτε ψίχουλο.
Σε ανεβάζω
Στην κορυφή ενός δέντρου.
Να μη σε βρουν
τα άλλα τα αγρίμια.

ΣΤΑΣΙΜΟ
Σηκώθηκε, με το ισχνό της άκρο πάτησε στο πάτωμα,
Όπως η βελόνα του διαβήτη πατά στο χαρτί,
Προσπάθησε να υψωθεί στο μηδενικό του ήλιου
Αλλά δεν έβρισκε χέρι να τη μετεωρίσει.
θυμήθηκε ένα παράξενο ποίημα,
με τίτλο,  Στάσιμο. Πήγαινε ως εξής:
Η Ιοκάστη στοίχειωνε τα μάτια του,
Η μήτρα της, ένα μακάβριο ενυδρείο,
Το στόμα της, αινιγματικό, άλικο.
Τον τρόμαζε η οικειότητα
και το κομμένο του πλευρό.
Ύστερα εκείνη η ανάμνηση.
Ο μυχός της, στα χείλη του.

ΓΥΜΝΑ
1
Παντού εσύ.
Συνημμένη στο υποκείμενο του έρωτα
με ένα γυμνό πυρηνικό.
Και μέσα του, βαθιά, ο άξονας
του μαχαιριού.
2
Γεννημένη
στον αστερισμό του Κυνός
με μια λευκότητα μονάχα.
Ο στήμονας του Μινώταυρου.
Σε διεκδικεί.
3
Χτύπησες, με μίσος, τη σφαγίτιδα
του ήλιου .Φύγε. Θα σε σπαράξουν τα χρυσάνθεμα.

KENO
Ο κόσμος τους ένα αέτωμα
Εκείνοι είχαν τον τρόμο του
Κενού
Νύχτα σκαρφάλωναν με τα
Αγάλματα στους θριγκούς
Και ξέμειναν στο πλαίσιο
Ηλεκτρικοί–
Μηχανικά ταλαντευόμενοι–
Με σύρματα
Απολιθώνονται.

ΔΑΣΟΣ
 Αναρωτιόταν
Για αυτή την καινούρια
Γυμνότητα
Ποια σύσταση είχε
Ποια θεμελιώδη αρχή
Με ποιο στοιχείο να την
Ταυτίσει
Κι είχε ακόμα στο στόμα του
Τον άλλον άνθρωπο
Τον κρατούσε σφιχτά μέσα
Στα δόντια του,
Τον ενσωμάτωνε
Να κατανοήσει την
Ώσμωση. 

MAUVE
Σφαγεία της αγάπης όλα άσπρα και καθαρά
Παιδικές χαρές τις Κυριακές τα μπαλκόνια
Σκίζουν ήρεμα τα αδιέξοδα της πόλης με mauve
Κορδέλες

Μούσκεψε το στόμα του
Της δάγκωσε το πρόσωπο με τον ίουλο του ροδάκινου
Δεν θα τελειώσω ποτέ μαζί σου —- από μέσα σου,
Είπε..

Ένα ζευγάρι πετά λέξεις ασήκωτες
Το δωμάτιο αγριεύει γίνεται δάσος..

Αγάπη, το νεκρόδειπνο του πόθου.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
Τον τρέλαινε ο θόρυβος της σιωπής. Στο στέρνο του είχε ένα έμβρυο
Που δε γεννιόταν ποτέ. Μόνο χτυπούσε. Ήταν τόσο σκοτεινά λες και
τον είχε καταπιεί ο Κρόνος—-δεν ήθελε παιδιά, φοβόταν μήπως τα καταπιεί
κι εκείνος—-η βραδιά έμοιαζε με κοιλιά αλόγου. κούφια. κι ήταν μέσα της
Γυμνός, αόρατος, μπορεί και νεκρός. Η απώλεια των αγαπημένων,
Νερό που ήταν αίμα, κάποτε την ευχήθηκε.


Κατερίνα   Λιαράκου:   γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη του τμήματος Ιστορίας  και  Αρχαιολογίας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως εκπαιδευτικός - artworks : Helena Almeida

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις