ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΣΕ ΜΑΓΕΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΝΑ ΤΙΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ;

Στάσου μια στιγμή να σου βγάλω αυτό το ματωμένο τραγούδι απ’ τα χείλη. Είχες άδικο να πιστεύεις πως ίσως με κλειστό το φως δεν θα σε πρόσεχε. Ξέρω τι θα μου πεις: πως μ’ έναν άλλο τρόπο η αγάπη μάς προδίδει κι η ζεστασιά στο βραδινό τραπέζι κάνει τη σκέψη δύσκολη μέχρι που… μα στάσου μια στιγμή να σου βγάλω αυτό το ματωμένο τραγούδι απ’ τα χείλη. Ξέρω, θα με ρωτήσεις τι δεν έκανες σωστά, όμως δεν έχω απάντηση. Μόνο το φως και τα παράθυρα κι ο χρόνος που ’ζησες μ’ αυτές τις μίζερες κινήσεις όλο προφυλάξεις. Έπρεπε να’ ναι το παράθυρο ανοιχτό, ακόμα κι όταν έπεφτες να κοιμηθείς, Αν είναι, τουλάχιστον ας έρθει με την άνοιξη, με τις βελούδινες φτερούγες των πουλιών [απόσπασμα από τη συλλογή ΕΠΕΚΕΙΝΑ, σύνθεση σε τέσσερα μέρη που περιλαμβάνεται στη συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων της Μαρίας Λαϊνά ΣΕ ΤΟΠΟ ΞΕΡΟ, Ποιήματα 1970-2012 – η καλλιτεχνική φωτογραφία του εξωφύλλου με μια σελίδα ποιήματος από το ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ της Αναστασίας Γκίτση]



INDERMDIO I: ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΒΗΜΑΤΑ Η ΙΔΙΑ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ
Χαμένη η προσπάθεια να επιστρέψεις
μέσα μας δεν χωράει γυρισμός
μόνο τα πράγματα μας περιμένουν μένοντας
και κάπου-κάπου μας ανακαλούν
στη στοιχειωμένη τους ατμόσφαιρα.
Μόνο τα πράγματα
σ' όλα τ' άλλα έχει αλλάξει η σύνθεση
Μέσα μας δεν μπορούμε να γυρίσουμε
πού να βρεθεί μέσα από τόσα βήματα
η ίδια τρυφερότητα της γης...

Αν έστω η θλίψη μόνιμος ένοικος ήταν
θα 'ξερα πώς ν' αποφύγω τη μοναξιά
αν έμενε τουλάχιστον η απουσία
θα 'ξερα να υποδεχθώ το θάνατο όπως εχθρό
ωχρή -ο λεπτοδείχτης χαίνουσα πληγή-
βλέπω ν' αδειάζει το κορμί μου απ' το αίμα σου
και τη φωνή μου να γυμνώνεται απ' την ηχώ σου.
Τα μεσάνυχτα θα είναι απλώς ένα εμπόδιο στο χώρο.

Γιορτάζεις τη δεύτερη αλκυονίδα
ξυπνάς με διάθεση διαστημική
χαμογελάς απ' τον καθρέφτη στο χαμόγελό σου
και τα μαλλιά χτενίζεις  προς τα πίσω με τα δάχτυλα.
Ύστερα αναπνέεις τα λουλούδια που 'φεραν στις δέκα το πρωί.
Εγώ, ξαπλωμένη στο κρεβάτι ζαλίζομαι
χτες έδωσα αίμα για δέκα τριαντάφυλλα.

Οι μέρες άδειασαν το πρόσωπό τους
κοιτάζω το δικό μου στο φτηνότερα καθρέφτη.
Τα ίδια μάτια οι γραμμές ... ακόμα μία
εκεί που το χαμόγελο φτάνει το στόμα.
Οι μέρες γδύθηκαν το πρόσωπό τους
κοιτάζω το δικό μου στα δικά μου μάτια
τα πρωινά πονάω να πλυθώ
στέκομαι ώρες με την οδοντόβουρτσα στο χέρι
άλλωστε το στιγάρο αχρήστεψε τη γεύση
-τόσο καλή με την αναπνοή σου.
Ο Νάρκισσος ποτέ δεν αγαπήθηκε
ή ήταν κάποιος που αμφέβαλλε πολύ

ΚΥΚΛΟΣ 3ος
Σ’ ακολούθησα
          μέχρι το αδιέξοδο της διαδρομής σου
μέχρι που η επιθυμία σου ματώθηκε
από τη μοναξιά των δρόμων
από τη σιωπή των λουλουδιών
Κρατώντας την απόσταση που θέλησες
είδα κάθε φορά το θάνατο
να σκιάζει το όνειρο στα μάτια σου
και το μόνο που μπόρεσα,
ήταν μια θλίψη που να μη νιώθεις
κι ένα κλάμα που να μην σε εξαντλεί.
Βαδίζοντας πνιγμένα πίσω σου
είδα την έκφρασή σου ν’ αλλάζει ηλικία
και τα χέρια σου να μένουν άγονα
μέχρι που το κατάλαβες
πως η ζωή είναι μοιρασμένη και στο γυρισμό

από τον 4ο ΚΥΚΛΟ (αποσπάσματα)
Δικαιολογήσου αν μπορείς
μεγάλη φίλη των μικρών μου χρόνων
γι’ αυτή την ενοχή που πάνω της θα γυμναστώ
κι αυτόν τον θάνατο που μόνη μου θα εξερευνήσω.
Δικαιολογήσου για την απροειδοποίητη ημέρα
που ’φυγες με τον τρόπο που γλιστρούν οι χιονοδρόμοι
από τα μέρη που συνήθισαν στα ίχνη τους.
Μεγάλη φίλη, που καθρέφτιζες το πρόσωπό σου
πριν στον καθρέφτη συναντήσω την αγάπη σου
δικαιολογήσου αν μπορείς γι’ αυτή την θλίψη
που ντύνεται η πιο ανυπεράσπιστη καρδιά μου.
Και ξέρεις, φίλη των μακρινών μου χρόνων,
τα πιο λυπημένα μένουν παρθένα
τα πιο λυπημένα.

Δεν γίνεται να σου μιλήσω από τόσο μακριά
οι ρίζες ξέρουν μόνο τη φωνή της δίψας
την ταπεινή αόρατη φροντίδα
και την υπόθεση της ομορφιάς
Όμως, αν ποτέ, κάνοντας λάθος στις συντεταγμένες
περάσεις πάλι από το περίεργο εκείνο καλοκαίρι
άνοιξε τον τουριστικό οδηγό και ψάξε με
κάτω απ’ τα προσχώματα που ’ριξαν πάνω μου
οι αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις της φωνής σου
Θα ’χω την ηλικία του θανάτου μου!

Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Μαρίας Λαϊνά από το συγκεντρωτικό τόμο ποιημάτων της ΣΕ ΤΟΠΟ ΞΕΡΟ - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα ART WORKS: Αναστασία Γκίτση   
  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις