ΚΑΙ ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΕΙΜΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΡΩΣΤΩ ΠΟΛΥ ΟΥΡΑΝΟ ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΧΩΜΑ

ΚΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ.. αδέσποτο σκυλί που μάταια ψάχνει σε θεϊκό δοχείο απορριμμάτων. ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ: Αν με μετρήσεις με φωνές και πεταλούδες θα μ’ εύρεις πιο μεγάλο απ’ το κλουβί μου. Κι ωστόσο πες μου, πώς χωρώ εδώ μέσα; (Η Περσεφόνη των γυρισμών) ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΙΙΙ: Κρύβονται κι άλλα μυστικά στην ύπαρξή μου για παράδειγμα ο βόμβος των μελισσών, το μνημειώδες κελάρυσμα των νερών, νυχτερινών εντόμων φωταψίες. Όλα τούτα είναι σώμα μου και τα νιώθω όπως τα δάχτυλα ή τα χείλη μου –αλλά ποιος είναι ο μικρός καμπούρης νάνος που διαβάζει στο κλειδωμένο υπόγειο της ψυχής μου μ’ ένα χλωμό κερί φθίνουσας μνήμης μυστηριώδη έγγραφα προκτητόρων; (Το Αντιπρανές) ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ: Και μολονότι ξένος και μονήρης ανθίζω κάποτε στο φως ωραίος και πλήρης παρόλα αυτά τα κάτοπτρα που ωστόσο μ’ αμφισβητούν και μ’ ασχημίζουν τόσο… Τόσο γυμνός που ντρέπομαι τη μνήμη. Τόσο τυφλός που βλέπω την αλήθεια. Τόσο πιστός που απόμεινα μονάχος.  ΕΝΟΙΚΟΣ: Μα Εσύ ποιος είσαι; Ακούω τα βήματά σου στους ήχους των νημάτων μου. Ποιος είσαι; Ακούω το βάθος της σιωπής σου ως ένα πηγάδι σκοτεινό ή ανάσα δένδρου. Ακούω την ύπαρξή σου σαν αγνώστου κι απόμακρου ουρανού την κατακρήμνιση. Κι όμως το ξέρω μ’ έχεις προσαρτήσει, με κατοικείς είμαι το σπίτι σου έλα να ζεσταθείς, στου ανάβω την καρδιά μου…  Και πόσο βάθος Κύριε σ’ ένα τρίμμα αγάπης; Και πόση μουσική ουρανών μέσα σα πάμφθηνα πράγματα…     [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή του Ορέστη Αλεξάκη ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ επιλεγμένα ποιήματα, ΟΙ Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2014]

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙΑ ΠΟΥ ΠΑΛΙΩΝΟΥΝ
Κανείς δεν ξέρει πού
κοιτούν
τα σπίτια



Μεσ’ απ’ τα ανοιχτά παράθυρά τους
σαν προβολέα το βλέμμα περιφέρουν
φωτίζοντας ένα δικό τους κόσμο

Τα βράδια
κλείνουν πια τα βλέφαρά τους
βυθίζονται βαθιά στην ύπαρξή τους
νιώθουν κι αυτά το σώμα τους
ακούνε
τις πέτρινές τους φλέβες να φουσκώνουν

Μέσα στα κύτταρά τους ξαναζούν
ψίθυροι των νερών
φωνές του ανέμου

Τα σπίτια μοιάζουν κάπως με τους τάφους
όπου νεκροί και ζώντες συνυπάρχουν
ο χρόνος τους ακινητεί
το παρελθόν τους και το μέλλον τους
χωρούν
μες στο πλατύ κι ασάλευτο παρόν τους

Όμως
πεθαίνουν κάποτε κι εκείνα
σωρεύεται στα στήθη της σκοτάδι
σπάζουν τα κόκκαλά τους απ το βάρος
και ξαφνικά
μια νύχτα
καταρρέουν
μ’ ένα βαθύ λυγμό που συγκλονίζει

Ο ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ
Βρίσκω εκκωφαντικά τα γεγονότα
τις διατυπώσεις πληκτικές
το όλον έργο περιττό και χρονοβόρο
Κι αν ίσως κάποτε συμπράττω
θύμα κι εγώ μοιραίων συσχετισμών
όμως κρατώ τις όποιες αποσπάσεις
τεκμήρια της αθωότητάς μου
Γι’ αυτό αποφεύγω τους
συνωστισμούς
και προτιμώ τις άδειες παραλίες
φίλος και μνήμων των κυμάτων πάντα
πιστός ακροατής
των οριζόντων
Γι’ αυτό αποφεύγω να
συνομιλώ
και με τον ίδιο ακόμη τον εαυτό μου
Θέλω ν’ ακούω ψιθύρους ουρανών
θέλω ν’ ακούω τριγμούς
πέραν των τάφων

Σβήστε λοιπόν αυτούς τους προβολείς
μη με διαλύετε στους
ορυμαγδούς σας
αφήστε ν’ αφουγκράζομαι γκρεμούς
αφήστε να θωπεύω
τους νεκρούς μου

ΚΑΙ ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΕΙΜΑΙ
Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες τα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
σαν να πιστεύω πως
υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα.



ΚΙ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ (αδημοσίευτο): Ίσως στη διάρκεια των μετακομίσεων από τη μια στην άλλη χώρα ή από τη μια δεκαετία στην άλλη ή από τη μια στην άλλη εκδοχή ή ακόμη στη διάρκεια τόσων ταραχών τόσων συγκλονισμών, τόσων θανάτων, χάθηκαν πράγματα πολλά, πολλά και χρήσιμα –πολύτιμα αντικείμενα, κειμήλια, συμβόλαια, χάρτες σκαριφήματα τεκμήρια κι αποδείξεις δικιαωμάτων. Αυτές λοιπόν οι απώλειες μας καθόρισαν . Αυτές προσδιόρισαν το τότε μέλλον -σήμερα ξοδευμένο παρελθόν- δεσμευτικά οριοθετώντας τη ζωή μας. Μα δεν υπάρχει λόγος να το σκέφτεσαι γιατί κι αν είχαν οι απώλειες αυτές αποφευχθεί άλλες θα είχαν πιθανόν συμβεί στη θέση τους που θα καθόριζαν εκείνες –πάλι ερήμην μας – το μέλλον της ανύποτπης ζωής μας. Δεν έχουν νόημα συνεπώς οι μεταμέλειες. Όποιες κι αν ήταν οι αποκλίσεις, τελικά στον ίδιο δρόμο θα μας οδηγούσαν. Στην ίδια έρημο ξανά θα οδοιπορούσαμε βασανισμένοι από ήλιο κι άμμο ψάχνοντας ένα μήνυμα ουρανού διψώντας για νερό και δικαιοσύνη. Στην ίδια έρημο θα γυάλιζαν τα οστά μας - για την αντιγραφή και την επικόλληση 
Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις