Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΛΥΠΗΘΕΙΣ ΣΕ ΓΕΝΝΗΣΕ, Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΧΑΡΕΙΣ, ΑΣΤΟ ΝΑ ΣΕ ΠΕΘΑΝΕΙ:

Καυτός Αύγουστος σε σάρκα καυτή εγκληματεί και εγκλιματίζεται χωρίς ενδιάμεσες στάσεις. Αύγουστος μέχρις εξαντλήσεως λοιπόν! Ένας περισσότερο Αύγουστος από Αύγουστο, μάστορας στις ιχνοκατασκευές, ποτέ δεν εκπέμπει σήμα κινδύνου. Σαν Αύγουστος που είναι και σαν Αύγουστος που κάνει της αυτοϊαση της τρέλας του αποζητά σε πονηρές του νου παγίδες. Ο Αύγουστος αυτός μας λέει ότι είναι από τους ευσυγκίνητους, μα αν ήταν λίγο περισσότερο απαθής μπορεί και να εξόριζε τον ήλιο. Στις πολυώροφες εγκαταστάσεις της σκέψης, από τον μόλις Αύγουστο ως τον αυτοκράτορα Αύγουστο ούτε ένας χαμένος μονομάχος. Ποτέ τον Αύγουστο, Αύγουστο μήνα μην τον ρωτήσετε για το όραμά του, είναι ικανός για σας τον ουρανό ολόκληρο να ξεχερσώσει. Τελικά, με της γύμνιας το περίσσευμα στα μάτια, δεν είναι ο Αύγουστος αυτός που μας ξεγέλασε. αλλά μάλλον περίσσευμα!  … [ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ από τη συλλογή ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ της Ρουμπίνας Θεοδώρου, εκδόσεις Οδός Πανός2014]

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ
Όταν στοχάζοντας Γκουανταλκιβίρ
προκύπτει Λόρκα σπαραγμός
όταν στοχάζοντας μορφή
προκύπτει μέντα και λεβάντα
όταν από χέρια επιστολικά
προκύπτει νόστος
από χείλη τρυφερά
κοσμηματοθήκη
από θάλασσες και πελάγη
προκύπτει βλέμμα
όταν στοχάζοντας εσένα
προκύπτει αλλοφροσύνη,
όμοια με θεϊκούς χορούς των Μάγια,
όμοια με καλπασμούς αλόγων
στη θέση της καρδιάς
όμοια με το αγαπησιάρικο ξενύχτι
βαθιάς και νωπής μνήμης,
όμοια κι ακόμη πιο όμοια
με τα τρελά πουλιά
και των σχηματισμών τους τα γραμμένα.



Κι ύστερα, καθώς στοχάζοντας
για μένα, πρόθυμα
προκύπτεις δίπλα εσύ.

ΕΣΥ
Κάτι μου λέει
πως με ήξερες από πάντα
μ' αγαπούσες από πάντα
μιλούσες για μένα από πάντα
ήξερες το όνομά μου,
τα τρωκτικά της σκέψης μου,
πώς είναι η φωνή μου,
το λήσταρχο βλέμμα της ψυχής μου,
καλέ μου, φώναξέ με «φως μου»
και να δεις, με μιας θα χρυσαφίσω

ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΕΣ
Η πονεμένη μου πλάτη
και τα μυστήρια του αιώνα

με έσυραν σε σεμινάρια
διδασκαλίες , ευρύχωρες νουθεσίες,

στην τετραγωνική ρίζα
του δέκα μείον δύο συν οκτώ
κι εκεί που ήταν να καταλάβω κάτι τις
προέκυψε ολότελα
ύπουλα και μοχθηρά, αγνάντεμα
γκρεμοτσακισμένης μέρας.

Δεν αντιλέγω, τρομερή κυρά
η ποίηση με τις μαντολινάτες της

μόνο που για την ώρα
ο ύπνος μου όρθιος το φαγητό μου όρθιο
και η δημιουργία νηστική

BALLA CON ME
Μάγουλο με μάγουλο
στίχο με στίχο
από σένα να μαγευτώ
και σε Τοσκάνης έμπνευση,
παράφορα να εισχωρήσω.
Εξομολόγηση πιστή στο όνειρο,
μιας άλλης Μόνα Λίζα,
πιστή στον έρωτα που δεν ρωτά,
πώς μπορεί και ξανανθίζει.

Καλέ μου, ήρθε η ώρα
με το όνομά μου να με πεις,
ήρθε η ώρα στα συγκαλά μου,
ποτέ να μη με φέρεις.
Να γεννήσουν τα χείλη μας
χείλη κι άλλα χείλη,
αβάσταχτα να μας φιλούν,
ν’ αφήνουν το μέλι τους
πάνω στην άχρονη πληγή.
Να φτάσει στη στιγμή ο κόσμο μου
σε Βενετιές, σε άδυτες αισθήσεις
κι από κει πια να μην γυρίσω πίσω.

Καλέ μου, πάρε ένα σύννεφο και έλα,
κάπου εδώ κοντά σε περιμένω

ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΠΑΛΑΒΟΜΑΡΕΣ: Δεν είμαι πια εδώ, άστραψε και βρόντηξε χαμένης γη ο νους. Μα πού αλλού, εκεί όπου σε πηγαίνουν οι λέξεις εκεί θα σε βρουν και τ’ αστροπελέκια! Μη ζητάς εμπιστοσύνη, είναι υπό κατεδάφιση, είναι κιόλας για τα μπάζα. Περαστικό φαίνεται αυτό το αεράκι που φυσάει στη βεράντα μου, κάνει και κάτι περίεργους φραμπαλάδες πότε-πότε, ανακατώνει μαλλιά και μυαλά κι ύστερα φεύγει και μας αφήνει μόνους να καμωνόμαστε τους ποιητές [Ρουμπίνα θεοδώρου, ακροτελεύτιο ποίημα από τη συλλογή ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ – αντιγραφή και επικόλληση:  Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις