ΑΚΟΥ, ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑΣ ΑΝΕΜΟΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ:

Οι άνθρωποι κυκλοφορούν και βιάζονται κρατώντας παραμάσχαλα τη σαρκοφάγο των επιχειρημάτων τους με τις καταστάσεις, τους ισολογισμούς και τα εγχειρίδια. Διορθώνοντας κάπου κάπου, αμέριμνοι, αυτόν το διακριτικό υπαινιγμό θηλιάς! Κυκλοφορούν και βιάζονται… Δεν είναι αστείο; (Ο Ποιητής) πάντως ονειρεύεται αόριστα μιαν έρημο από ασπαίροντα αγριοπερίστερα μαβιά και γκρίζα όπου, τίποτα πολυγωνικό, καμιά περιπλεγμένη ψυχοσύνθεση απαιτώντας κουραστικά εφέ φωτοσκιάσεων! [κτερίσματα στίχων από τη συλλογή ΣΧΕΔΟΝ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΟΣ της Παυλίνας Παμπούδη]


ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ
Στις άκρες των φύλλων
Κινδυνεύοντας κάθε στιγμή
Σ’ αγαπώ
Σ’ αγαπώ
Και τα μάτια σου είναι κόκκινα
Και τα χείλη σου, α μαβιά.

Δεκαεφτά της άνοιξης και στο βυθό μου
Η πιο διάφανη τρέμει τρίλια του αέρα

Σ’ αγαπώ

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
1.- Α, ήσουν ένα αιχμηρό σφύριγμα τρένου
Στον ακύμαντο ύπνο. Κι ήμουν
Μια εξαίσια δολοφονία. Τις συνέπειες μου
Θα τις υφίστανται για πάντα οι εποχές σου

2.- Σε τούτο το πλάτος,
Η μέρα μικραίνει αφύσικα.
Αμέσως, ο ύπνος κόκκινος
Απλώνει γύρω από το συσπασμένο σώμα
Παχύρρευστος
Σαν να μην είναι πια να διαλυθεί
Στο μύθο του ερχομένου
ή έστω στη ζωή
Την οπωσδήποτε αγαπημένη
Και
Πεντάρφανη

3.- Είναι μια νύχτα ερειπωμένη τώρα.

Φλέγονται στην κόλαση που άναψες χορεύοντας
Ο πευκώνας,
Που σ’ όλα τα δένδρα του κρεμάστηκα
Φεύγοντας πίσω,
Κι όλες οι συλλαβές που δάγκωσα
Με το στόμα μιασμένο από την τελευταία σιωπή.

Το κράτος μου
Ονειρεύτηκε μια πυρκαγιά
Και χάθηκε

4.- Ακόμα κι αν δεν έχεις υπάρξει
Παρά μόνο σαν τύψη ανεξήγητη
Της μέλλουσας, ανεξήγητης ζωής,
Ακόμα κι αν δεν είχες πει
Πάλι θα ’τανε νύχτα.


ΦΙΛΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
Συναναστρεφόμασταν
Αδιαφορώντας με πάθος
Για τις υστερίες μιας λογίας άνοιξης
Για τα πορτοκαλιά θηρία
Στο βύθος των ερώτων μας.
Πάντως
Προσέχαμε τη μουσική
Που αραβουργούσε
Ανάμεσα σε δυο σφυγμούς
Κωλύματα.

ΠΙΣΩ ΜΑΣ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΟΛΑ ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΟΥΣΑΜΕ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ:
Και ξαφνικά
Δεν ήθελα πια τίποτα να ρωτήσω.

Σούλι, Ματζικέρτ και Θερμοπύλες
Σκρα, Σαγγάριος, βερντέν, μπακού
Και Σκόδρα,
Βελισσάριος, Αλέξανδρος και Νέλσον,
Καίσαρ, Χίτλερ και Βουλγαροκτόνος,
Κοσμοκτόνοι, αυτοκτόνοι, κτόνοι. κτήνη!

Οι γνωστοί, Φραντζέσκο, Νίκος, Μπρέντα,
Πάντα αιχμάλωτοι στην άδεια Βαβυλώνα
Και στους αιώνες των αιώνων ο Τυρταίος,
Σκαρφαλωμένος σ’ ένα πλάτανο να κρώζει.

Αχ, η άμμος η καυτή που προχωρούσαμε
Δεκατέσσερις χιλιάδες εξακόσιοι
Αρμένηδες ή Εβραίοι – δε θυμάμαι
Δε θυμάμαι παρά μόνο πως μια νύχτα
Ακούσαμε ένα πουλί ξεστρατισμένο
Ίσως και να μην ήταν, μα σας λέω, τ’ ακούσαμε –

Και μόνο τότε, μόνο τότε
Κακιώσαμε με το Θεό
Που μας τα πήρε όλα και μας άφησε
Τα πουλιά.
«Γιατί;» είπαμε με μια θλίψη που δεν έχει θέση
Ύστερα πεθάναμε.

Ξανάρθαμε πενήντα χρόνια πριν
Τριάντα πιο μπροστά. Εξήντα!

Ποτέ δεν γυρνούσαμε το κεφάλι
Πίσω μας γίνονταν όλα αλάτι
Και προχωρούσαμε
Μεγαλώνοντας πάντα τη θάλασσα!!!

[ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ από τα ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ της συλλογής της Παυλίνας Παμπούδη ΣΧΕΔΟΝ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ, 1971)


Κενές χειρονομίες SMS ανάμεσα σε μοναξιές: όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι έτσι τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το πιο γλυκό της Ποίησης… Έτσι προέκυψαν και τα κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Παυλίνας Παμπούδη και από τη συλλογή της ΣΧΕΔΟΝ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΟΣ 1971 - για την αντιγραφή και την επικόλληση Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων με μια Εικόνα 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις